Het kon niet uitblijven: Op 2 april vroeg een christelijk politicus tijdens een ondervraging over de Balkanoorlog zich op de radio af: “Weet U wel, dat er ook in België een partij is, die massaal de migranten wil deporteren ?”

Is deze vergelijking terecht ? Leidt volksnationalisme als zodanig onafwendbaar tot etnische zuivering door middel van dwangmatige deportaties?

Naoorlogse hetze tegen nationaal verzet

Een hele naoorlogse generatie denkt van wel. Gerard Delanty verbonden aan de Universiteit van Liverpool (1) ziet het huidige nationalisme niet meer als de 19e eeuwse ideologie ter legitimering van een elitaire klasse die conflicteert met de elites van andere nation-states, maar als een revanchistische reactie gevoed door vervreemding door sociale uitsluiting. De Staat wordt ervaren als iets wat het volk heeft verlaten en het nationalisme richt zich dan ook tegen globalisering en toenemende immigratie die samenvallen met de afbraak van de welvaartsstaat. Als antwoord op deze etnisch-cultureel nationalistische oppositie tegen de multiculturele samenleving verwoordt hij namens een hele naoorlogse sociaal-democratische generatie een soort ontideologiseerd nationalisme gevat in een identiteit die zich baseert op grondwettelijke beginselen van een gejuridiseerde politieke cultuur. Een soort burgerschapszin (civic nationalism, social citizenship).Hij is bang, dat de Europese Unie weer ruimte biedt aan nationalisme, dat Europa religieus-raciaal, blank-christelijk zou definiëren : “It is important that politics of multicultural citizenship claims the space opened by European integration before new nationalism gains the ground”.

Volksnationalisme en multiculturalisme

In ‘Nationale Crisis (2)’ (Heemland 12 (1998)) vraagt Marcel Rüter zich af of ik ook voorstander ben van zo’n burgerschap gespeend van etnische binding. Ik heb immers geschreven, dat een bepaalde cultuur door iemand ongeacht zijn afkomst kan worden gedragen. Mijn antwoord wordt genuanceerd door de volgende factoren:

I. In Europa zijn thans miljoenen inwoners aanwezig met een niet-Europese geïnstitutionaliseerde cultuur, als gevolg van decennialang mijns inziens verkeerd beleid, dat uitgaat van gelijkwaardigheid van culturen (cultuurrelativisme). Feit is, dat bijvoorbeeld in Nederland 30 % van de Turken en 57 % van de Marokkanen aldaar zijn geboren. In Nederland zijn een op de vijf bewoners van de grote gemeenten allochtoon (legaal hier maar in het buitenland geboren uit tenminste 1 buitenlandse ouder, of hier geboren uit twee buitenlandse ouders), eind 1998 12 % van de bevolking. Van de bevolkingsstijging tussen 1992 en 1997 ad 525.000 personen, waren er 380.000 allochtoon (2).

In mijn visie beschouwen velen van hen zich als Turk of Marokkaan, niet omdat culturele normen en waarden erfelijk zijn, maar door ontstentenis van een uniculturele assimilatiepolitiek. In tegendeel in de woorden van de onlangs door Minister Zalm onderscheiden beste overheidsmanager Stoové van de Centrale Opvang Asielzoekers (COA): “Integratie van individuen betekent desintegratie van buitenlandse groeperingen. Dit werkt discriminatie in de hand omdat de groepering als geheel wordt gemarginaliseerd” (3 a).

Zo wenst ook de volksnationalist een etnisch-culturele binding te bestendigen. Ook de volksnationalist gaat uit van de gelijkwaardigheid der culturen, zij het dat deze zich blijkbaar binnen bepaald territoir mogen ontwikkelen: de nation-state. De volksnationalist wijst derhalve met mij de etnische verzuiling (imperia in imperio), een gesegregeerde multiculturele maatschappij af.

2. Hier heeft de multiculturalist en de volksnationalist hetzelfde probleem. Luistert U eens naar de Tsjechische President Vaclav Havel (4): “Er zijn hogere waarden dan staatsgrenzen. Als in alle vrede en rust een landsdeel autonomie wenst te verkrijgen dan wel binnen een andere staat wil leven, moet daarmee rekening worden gehouden. 1k zeg niet dat elk dorp dat autonoom wil zijn wens gehonoreerd moet zien, anders zou de wereldorde uit elkaar spatten, maar men rekening houden met de wil van de burgers.” Maar toen de Amerikaanse President Wilson bij de Vrede van Versailles (1918) het ‘zelfbeschikkingsrecht’ predikte wist hij toen ook al geen raad met gebieden waar diverse etnische groepen met eigen cultuur en religie door elkaar wonen, zoals de Balkan.

Lessen van de Balkan

De Balkan leert ons vier lessen:

a. Niet alle culturen kunnen met en door elkaar leven (11). Dat wist ik al na 17 jaar wonen in Nederlandse moslimwijken. Over etnische zuiveringen gesproken: in luttele decennia zijn vele tienduizenden Nederlanders uit hun oude stadswijken weggepest.

b. Men moet voorkomen, dat op een breukvlak van culturen de bevolking radicaliseert tot afschei-dingsbewegingen. Men moet een bevolkingsomvangbeleid voeren, opdat er geen etnische groepering numeriek de overhand krijgt. Kosovo had nooit tot kruitvat hoeven verworden, als de Albanezen zich op een historische culturele breuklijn niet te buiten waren gegaan aan de hoogste vruchtbaarheidscijfers van Europa. De NAVO had nooit een afscheidingsbeweging mogen ondersteunen, maar alleen een sterk geconditioneerde autonomie moeten bewerkstelligen, waardoor elke groep aan weerszijden ‘keeps low profile’. Het gaat hier om een historisch explosieve culturele breuklijn (5). Inmiddels is duidelijk, dat het UCK een CIA-operatie is, zoals ook de moslim-christen-rellen in Indonesië rellen zijn met het doel de regio te destabiliseren en alsdan onder het mom van humanitaire interventie zich een weg te banen naar de rijke natuurlijke hulpbronnen.

In de Balkan wordt proefgedraaid, ter vaststelling van de aanvaarding van de westerse wereld, dat de NAVO van defensief verbond is verworden tot Amerikaanse interventiemacht. Dit was al voor het eerst uitgeprobeerd met de beschieting in de zogeheten no-fly zones in Irak, die ook al niet door de Veiligheidsraad waren goedgekeurd. We beleven thans de ondergang van de VN. Gelijk Hitler met de ondergang van de Volkenbond opkwam voor de zielige Duitse minderheid in Sudetenland, maar uiteindelijk uit was op de olie van de Kaukasus, zo komt Amerika thans de Kosovo-moslims te hulp om bij de olielanden van het Midden Oosten in het gevlei te komen; straks heten bijvoorbeeld de Tsjetsjenen zielig onderdrukt en kan Amerika zich een toegang tot de oliebronnen van Azerbeidzjan en Kazachstan bombarderen (6). Ook West-Europa moet dus voorkomen, dat het door de NAVO (Amerikanen) kan worden gechanteerd door inmenging ter bescherming van hier verblijvende grote niet-Europese minderheden.

c. Men moet wel proberen mensen te onthechten van het idee, dat cultuur en godsdienst statische waardenstelsels zijn; men moet minimaal met elkaar in open communicatie blijven, in het besef dat niemand de waarheid in pacht heeft, opdat de mensheid groeit tot iets beters dan wat we nu zijn. Dit betekent, dat er wel degelijk transculturele maatstaven zijn: Een cultuur is beter naarmate zij meer open staat voor beinvloeding door andere. Het is de foutieve want koloniale houding van de antropologen, dat zij van de Europese cultuur eist de andere culturen als niet bekritiseerbaar te beschouwen (cultuurrelativisme), maar van die andere culturen niet te eisen, dat deze zich evenveel openstellen voor westerse kritiek (7).

d. De vierde en laatste les van de Balkan luidt: Europa moet los van de VS weer op eigen benen gaan staan. Een nieuwe generatie moet weer loskomen van bet oorlogstrauma waardoor Blair en de zijnen denken dat al wat ‘eigen’ eveneens ‘gevaarlijk’ is en dus moet worden vermengd, Untergang des Herrenvolkes. Het is in het tegendeel omgeslagen, Europese steden worden op kosten van de Europeanen geislamiseerd (12). Dat zal bij ongewijzigd beleid juist weer de fascistische krachten oproepen die de zgn. democraten zeggen te bestrijden. Juist de islam heeft overal ter wereld het pluralisme om zeep gebracht (13); (zie verder bet naschrift “Misbruik van Europa”)

Uniculturele staatsleer

Uit vermelde elementen laat zich mijn antwoord formuleren.

Een samenleving wordt onvoldoende coherent als de deelhebbers eraan slechts worden bijeenge-houden door een zuiver juridische constructie van democratische en burgerschapsrechten en -plich-ten. Geen enkele samenleving is cultuurneutraal, er is een uniculturele band nodig van door de deelhebbers onderschreven en beleefde normen en waarden. De Europese cultuur moet door ons assertief worden verdedigd. Deze kenmerkt zich evenwel door zelfreflectie en zelfkritiek, een filosofische en wetenschappelijk zoeken naar nieuwe levensredenen, het zoeken naar een morele encadrering van technologiscbe en economische ontwikkelingen in maatschappelijk debat, ruim plaats voor individuele innovatie, intraculturele en interculturele communicatie. Dit is onze unicultuur, de afwijzing van het absolute weten, de afwijzing van absolute autoriteit, de afwijzing van genetische en sociologische determinatie. Geen ‘to on’, maar ‘panta rhei’ .(8).

Maar erin besloten ligt een potentiele zwakte. Door opneming van te grote getale van te zeer van ons verschillende, te autoritaire alloculturele groeperingen wordt onze samenleving van binnenuit verzwakt, de cohesie neemt af, discriminatie en afscheiding liggen op de loer. Twintig jaar lang heb ik een puur staatsrechtelijke indeling van de bevolking uitgedragen, uitgaande van waar het individu is en niet vanwaar het komt (3b). Maar door de ongebreidelde alloculturele immigratie en aanwas komt de uitvoerbaarheid van een assimilatiepolitiek onder grote druk te staan: De tolerantie ten opzichte van mensen met een andere etnische achtergrond kan slechts opgeld doen binnen een unicultureel samenhorigheidsgevoel. Wij moeten telkens weer op zoek gaan naar natiebindende stromingen en sectoren, nu de nationale cohesie te zeer op de proef gesteld wordt; onze culturele identiteitscrisis raakt in de grote steden al aan ‘Macedonische’ dimensies. H.J. Schoo schrijft in zijn hoofdredactioneel commentaar “dat wij in de Balkan een knieval moeten doen voor de waan van de etniciteit. Helaas, dat geloof heerst daar nu eenmaal; en hier niet minder” (9)

Het christendom op de proef gesteld

Wat zijn dan die krachten in ons land, die een zeker nationaal saamhorigheidsgevoel kunnen ondersteunen?

In Nederland mogen wij wel eens in debat gaan met christenen over de vraag of zij in hun verbale uiting van universaliteit voldoende rekening houden met de noden van de kleine man, die cultureel wordt ontheemd en sociaal-economisch gemarginaliseerd in eigen land. En over de vraag,of chistenen wel zo tolerant zijn tegenover niet gelovigen. Waarom eisen zij, gelijk de moslims en joden, het alleenrecht op moraal op ?

Velen van ons hebben wel behoefte aan de infrastructuur van de kerk, als overdekt ontmoetingscentrum, maar wijzen de masochistische levenshouding af volgens welke men de indringer, de ongenode gast almaar de andere wang moet toewenden. We zijn niet op zoek naar de christenen van de kruistochten, maar wel naar christenen die de ontplooiing van hun geloof dat rekening houdt met moderne filosofische en wetenschappelijke inzichten, trots durven uitdragen en niet pardoes opzij stappen voor een vermeende oecumene met de rurale islam. Een christendom, dat zich bewust is van zijn assimilatie aan de cultuur van die volken welke het hebben uitgedragen, en zich niet verliest in universaliteit ten detrimente van zijn bakermat.

In april 1979 demonstreerden 500.000 mensen, waaronder het Interkerkelijk Vredesberaad van Mient Jan Faber tegen de kruisraketten op de Dam. Nu staat hij te juichen bij elke inslag en bepleit, volkomen onbekend zijnde met de Amerikaanse politiek, de bewapening van het UCK.!

De Katholieke Kerk heeft met die waan niet meegedaan en heeft nog een Paasbestand willen bewerkstelligen. Laten volksnationalisten in gesprek gaan met de Rooms-Katholieke Kerk, die kan in ieder geval in termen van millennia denken.

We zouden ook eens moeten aanbellen bij de cultuurdragers, de schrijvers van Nederlandse literatuur, de makers van Nederlandse films en vragen waarom zij zich weinig aantrekken van de noden van de eigen bevolking in het multiculturele experiment.

We zouden kunnen aansluiten bij de slachtoffers van bedrijfsspionnage en er bijvoorbeeld op kunnen wijzen, dat de Amerikaanse president zijn geheime dienst uitdrukkelijk de opdracht geeft op grond van nationaal belang bedrijfsspionnage te bedrijven (10).

Tenslotte vraag ik aandacht voor de stichting de ‘Club van 10 miljoen’ die op grond van milieu-overwegingen een regeerwaardig bevolkingsomvangbeleid voorstaat en als zodanig cultuurverschillen niet uit de weg gaat.

Kortom er zijn allerhande elementen in de samenleving, die naar meer cohesie streven vanuit de eigen culturele identiteit.

Aantrekkelijke remigratie als juiste oplossing

Het is duidelijk, dat die etnische groeperingen die hun eigen cultuur bier fanatiek willen uitdragen of zich door hoge vruchtbaarheid uitbreiden een halt moet worden toegeroepen. Dit hoeft niet uit te lopen op onvrijwillige deportaties.

Redacteur M. Giesen en ondergetekende hebben daartoe reeds in 1985 een regeerwaardig alternatief voorgesteld. (3c). Het door hen aldaar verwoorde remigratiebeleid, dat stoelt op financiële incentives en veiligheidsgaranties in de landen van herkomst kan thans nog veel ruimhariger invulling krijgen, nu is gebleken, dat er tientallen miljarden meer beschikbaar zijn, die nu echter worden aangewend in het kader van de asielantenopvang (tegenvaller van 2,3 miljard over 1998 ) en de uitbreiding van de sociaal-economische infrastructuur van ons land. Dit land barst al uit zijn voegen, in bevolkingsaantal, uit zijn gewone doen geslagen door het multiculturele experiment, thans in oorlog gebracht tegen een volk, de Serven, dat klemgezet door de voorstanders van de liberale multiculturele consumptiemaatschappij zijn zelfbeschikkingsrecht bevecht. Moge Nederland het nooit zover laten komen, dat wij onze identiteit moeten bevechten met gewapende strijd in eigen land. Ik leef nu al onder een fascistisch regiem, dat zonder enige volksraadpleging bommen gooit op onschuldige mede-Europeanen.

Is het niet de sociaaldemocratie die ons “fascisten” noemde ? Morgenthau schreef het al in 1945:

“De nieuwe fascisten zullen zich ‘anti-fascisten’ noemen.”