Lessen van de Balkan (2)

Leave a comment

Falende militair-politieke strategieën

In Chinese ogen heeft de laatstleden Balkanoorlog wel wat interessants opgeleverd. De Serven waren in staat ondanks zware verliezen effectieve strijdkrachten op de been te houden en ook luchtafweergeschut, door gebruik te maken van mobiele systemen, electronische tegenmaatregelen, lokaas, versprei-ding, camouflage en nepdoelen. De Serven konden bekwaam gebruik maken van hun luchtmacht en bleken bereid waardevolle zaken op te offeren om zo de belangrijkste strijdkrachten te sparen. Er was effectieve politieke mobilisatie waardoor Servië wekenlang intensief bombarderen kon weerstaan zonder te hoeven capituleren en zodoende hebben zij een volkskrijg weten te voeren en vol te houden ondanks de high-tech oorlogsvoering door de tegenpartij (1).
Bovendien kon de VS geen ultieme bevestiging afdwingen van de nederlaag van Rusland, dat zijn ‘come-back’ op het wereldtoneel zo flamboyant afdwong met de ‘coup van Pristina’ door aldaar als bevrijders van de Serven te arriveren nog voor de NAVO een stap in voormalig Joegoslavië kon zetten (2).

De VS heeft dus niet bereikt, waarvoor de CIA het UÇK had bewapend: het laatste Russische tegenspel tegen de Amerikaanse hegemonie als relict van de koude oorlog uitschakelen. Ook niet bereikt is, dat China, dat de VS met hun bombardement op de Chinese ambassade had willen afhouden van ondertekening van de VN-resolutie ter beslechting van dit conflict, om zodoende ook de VN ten grave te dragen, als tegenstrever werd uitgeschakeld: de Russen brachten China ertoe met hen samen te werken en geen veto tegen de VN-resolutie uit te spreken. Driekwart van de wereldbevolking stemde tegen het eigenmachtig NAVO-optreden. De VS zullen zich nog eens bedenken voor ze zich een weg willen bombarderen naar de olie van Daghestan ‘op verzoek van de Tsjetsjenen’ of naar de Chinese zuidflank (Singapore, Taiwan, Kwandong, Hong-kong). Rusland en China zijn nog altijd kernwapenmachten en hebben elkaar strategisch weer gevonden ten gevolge van de Amerikaanse vernederingen aan hun adres tijdens dit Balkanconflict.

Amerikaanse belangen verdringen internationaal recht

In West-Europa blijkt de gelijkschakeling van de Europese machthebbers aan het Witte Huis voltooid. CIA-zetbaas Solano, de NAVO-secretaris-generaal is benoemd tot coördinator van het Buitenlands Beleid van de Europese Unie. Het politiek, econo-misch beleid is uit de Europese instellingen gehaald: het is de G-8 die besluiten over de wederopbouw van de Balkan, de samenwerking met Oost-Europa en over de ontwikkelingssamenwerking. In de G-8 is de stem van de VS dominant.

Dominant is ook de huidige ideologie van mondialisering van het liberale vrije marktsysteem, dat als cultuurneutraal panacee wordt uitgedragen. Ook T. Knecht, schrijver in Stavast (1) is het opgevallen, dat “vele machthebbers zich niet meer bekommeren om rechtsfilosofische normen, de geschiedenis heeft ze niets te vertellen, ze beginnen als ‘t ware elke dag opnieuw. Recht is wat multicultuur bevordert, waar ook ter wereld. Verschil in godsdienst en levensstijl worden niet serieus genomen”. Met die achtergrond kon het ook gebeuren, aldus Knecht, dat “studies van hen die zich reeds vanaf de Reformatie en de Renaissance bezighielden met het volkenrecht, het recht van oorlog en vrede, het recht van verzet, het recht de onderdrukker te doden enzovoorts, als het ware bij het oud papier kwamen te staan”.

Exact zo is het gegaan. Met vertrapping van vele internationale verdragen, zoals het Handvest van de Verenigde Naties, de Algemene Verklaring nopens de Mensenrechten, de Internationale Covenanten nopens de Burgerlijke, Politieke, Economische, Sociale en Culturele rechten, de Europese Conventie inzake de Mensenrechten, het Parijser Verdrag voor een Nieuw Europa van 1990, de Haagsche en Geneefse Conventies ter Bescherming van Oorlogsslachtoffers, kortom het hele gebouw van internationaal recht, heeft men Europese wijsheden aan Amerikaanse cowboylaarzen gelapt.

Aanklachten tegen de NAVO-aggressors

Dit heeft ertoe geleid, dat schrijver dezes in navolging van rechtsgeleerden van de universiteiten van Montréal en Cambridge, alsmede een verklaring van alle Griekse rechters mutatis mutandis een aanklacht voorbereidt tegen minister-president Wim Kok, de minister van Buitenlandse Zaken J. van Aartsen en de minister van Defensie F.H.G. de Grave wegens hun oorlogsmisdaden, in te leveren bij het Internationaal Strafrecht Tribunaal voor voormalig Joegoslavië. De klacht is inmiddels aan de regering gestuurd en voor kennisgeving aangenomen, aldus prof mr J.G. Lammers, thans hoofd afdeling Internationaal Recht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, die de bombardementen op Servië namens Nederland verdedigde bij het Internationaal Gerechtshof te Den Haag. Eens doceerde hij aan schrijver dezes heel andere volkenrechtsopvattingen.

Vermelde klacht is een lang juridisch stuk met een annex van de verwoestingen die de NAVO in Servië heeft aangericht. Helaas moet het stuk nog vanaf 17 april worden geactualiseerd. Inmiddels is contact gezocht met de Servische Ambassadeur in Nederland, de Heer Grubic, die een boek heeft geschreven over de oorlogsmisdaden van de NAVO in zijn land. Toch worden hier alvast de passages weergegeven die op Nederland in het bizonder slaan. Het is een vertaling uit het in het Engels gestelde document:

1.14. De politieke achtergrond van de beschuldigden leidt tot het voeren van een strijd tegen etnische zuivering om zodoende de aandacht af te leiden van henzelf, want juist deze politiek is het die de PvdA van W. Kok en de VVD van Van Aartsen en De Grave ten uitvoer hebben gelegd in Nederland door voorrang te verlenen op het gebied van woningtoewijzing en werkgelegenheid aan immigranten uit Turkije en Marokko, wier misdaadgroepen de import respectievelijk de distributie verzorgen in de Nederlandse drugsstaat en tienduizenden oorspronkelijke Nederlanders uit hun stadscentra hebben verdreven die niet langer meer als veilige haven voor hen fungeerden en derhalve werden achtergelaten om tot orthodoxe moslim wijken te verworden, waar imams meer autoriteit hebben dan de politie. De indiener van deze klacht is zelf tweemaal etnisch gezuiverd: Eenmaal uit de Amsterdamse Kinkerbuurt, omdat de Nederlandse autoriteiten een illegale in drugs handelende moskee onder zijn appartement weigerden uit te zetten en eenmaal uit het Haagse Transvaalkwartier, omdat de Nederlandse regering als enige in de hele wereld achterstandswijken dwingt speciale harddrugsgebruikerswoningen tussen hun appartementen te gedogen en zodoende de burgers en hun kinderen bloot te stellen aan deze met misdaad geïnfecteerde verslaving. Dit is de ‘multiculturele samenleving’ welke zij uitdragen en wereldwijd pogen op te leggen met de hulp van NAVO-bombardementen. Herinnerd zij, dat ‘apartheid’ wat de Nederlanders zo fel aanvochten de laatste decennia, oorspronkelijk eeuwenlang een Nederlandse maatschappelijke blauwdruk was en eveneens is geëxporteerd, naar Zuid Afrika. De PvdA, waarvan de beschuldigde W. Kok vanaf 1980 een van de belangrijkste leiders is, zag niet af van ondemocratische methoden om de Centrumpartij, waarvoor de indiener 135000 stemmen haalde tijdens de Europese Verkiezingen in 1984, buiten het parlement te houden. Hun misdaadtroepen schoten op hem tijdens een partijbijeenkomst te Boekel op 14 mei 1984 en zette het hotel in lichter laaien waar later de opvolger van de CP, de Centrumdemocraten op 29 maart 1986 vergaderden te Kedichem, waar de partijsecretaresse haar been zag geamputeerd, een misdaad waarvoor de daders niet zijn vervolgd…..

Herinnerd zij, dat de heer Kok als minister-president en de heer Van Aartsen als minister van Landbouw de sanitaire vernietiging van meer dan 5 miljoen varkens hebben verordonneerd, vele van deze dieren niet door electrocutie maar door beknelling tussen de kadavers van deze massaslachting stervend; het is dan ook geen grote stap meer vanaf deze houding tot het leven om te komen tot de destructie van een natie…..

Nederlandse F-16 bommenwerpers vlogen gedurende ‘Allied Force’ operaties 1300 missies en lieten meer dan 800 bommen en raket-ten los op onschuldige Serviërs….. (einde citaten uit het betreffende document)

De schade van het onverdraagzame multiculturalisme

Onlangs was ik in Kroatië. Ik ontmoette een moslimvrouw, wier broeder in Srebrenica was omgekomen. Ik vertelde haar dat ik weliswaar Nederlander was, maar dat ik mijn volk uiterst naïef vond om daar, waar Engelsen en Fransen niet dorsten komen, met een witgeschilderde tank waarvan het kanon was afgehaald met een soldaat en een waterpistool dachten de Balkan te kunnen temmen. “De hele NAVO-luchtaanval van maanden-lang heeft het niet gekund”, zei ze,’ “We zijn nu verder van huis dan ooit: noch in Bosnië, noch in Kosovo kunnen moslims nog met christenen leven”.

Terug in Den Haag hoorde ik van een vriendin die de leiding heeft over 140 man personeel bij Albert Heyn, waar het hoofd-kantoor het kader bestookt met een cursus ‘multicultureel management’. Ze leert er dat ze de gehoofddoekte meisjes niet in de ogen mag kijken, want dat zou in hun cultuurbeleving onbeleefd zijn ! Gaat Albert Heyn die cursus ook geven aan Nederlandse klanten die bij de ‘hoofddoek’ moeten afrekenen ? Voor sommigen is het niet nodig: de Nederlandse jongeren die er werkten, kwamen tegen mijn vriendin in opstand omdat ze geweigerd had een gehoofddoekte aan te stellen. Ze kleurden hun haar rood om aan te geven dat iedereen ‘gelijk’ is. Mijn kennis heeft toen maar een piercing ingedaan om aan te geven dat het niet om het uiterlijk ging.

Dat heb je nou van al die managementcursussen. De jongeren hebben geen enkel cultureel benul. Het was voor haar een eye-opener toen ik meldde dat die ‘hoofddoek’ staat voor onderdruk-king van de vrouw en afwijzing van de westerse samenleving en dus niet gelijkgesteld kan worden met een individuele keuzevrijheid inzake uiterlijk verschijning. Zo geniepig sluipt de orthodoxe islam onze samenleving binnen.

Een volk van handelaars en kruideniers zal zeker al zijn waarden verkwanselen zodra er maar aan te verdienen valt. Maar ook hier zullen moslims niet met christenen kunnen leven, ondanks het feit dat de NAVO thans ‘de multiculturele samenleving’ hoog in het vaandel voert. In Kosovo is de NAVO-politiek van gedwongen coëxistentie jammerlijk tot mislukken gedoemd, ook bij ons zal geen oecumene ontstaan tussen christenen en islam; blijkbaar moeten de christenen dan maar wijken: Lang leve de andere wang.

Maar wat bevreemdt, is dat ons penningbewuste volkje zich zo gemakkelijk een buitenlands beleid laat welgevallen, dat zeer hoge kosten voor Nederland met zich meebrengt. Hebben de Amerikanen de bommen en granaten gefinancierd; wij Nederlanders moeten voor het herstel van wat de NAVO heeft aangericht de volgende 14 jaar om te beginnen 0,5 miljard gulden per jaar ophoesten. Alleen al het herstel van Servië zal zo’n 70 miljard gulden bedragen. Maar de totale schade, inclusief de grootste milieuramp van na de Tweede Wereldoorlog, is nog niet eens vast te stellen zolang men de Serven van dit herstelproject uitsluit, dat wil zeggen zolang Milosevic regeert….. Die wordt dus eerst uitgekocht door nog vele extra miljoenen guldens te spenderen aan de Servische oppositie !

Weg met islamitisch recht

Leave a comment

De Arabisten prof J. Brugman (1) en Henk Muller (2) waarschuwen al reeds enige tijd tegen het begrip multiculturele samenleving met verwijzing naar het starre onvolledige schriftgeleerdenrecht. Brugman stelt, dat de voorstanders van de multicultuur geen weet hebben van dit recht en de implicaties ervan voor de westerse samenleving.

Dwaalweg van intercultureel recht

Wim Schuller (3) haalt Brugman uitvoerig aan en waarschuwt voor het derde scenario van het op 28 april jl. gehouden symposium ‘Toekomstverkenning advocatuur’, dat gelet op de invasie van een zeer jonge islamitische bevolking de weg wijst naar ‘interculturele rechtspraktijk’ als nieuwgevonden niche in de markt. Op dit symposium wordt incorporatie van islamitisch recht in onze wetgeving en jurisprudentie bepleit. Schuller noemt multiculturaliteit een drogbeeld. Hij verwijst naar de etnisering van de werkloosheid en de malaise in het onderwijs: leraren-tekort, segregatie, sprongsgewijze daling van doorstroom naar HAVO en VWO, – allemaal toe te schrijven aan de allochtone invasie -, en verwijst naar studies die aangeven dat de vier etnische minderheidsgroepen meer betrokken zijn bij criminaliteit dan op basis van hun aandeel in de bevolking verwacht zou kunnen worden. Schuller noemt de ook in Heemland vaak aangehaalde “clash’ uit het boek van Huntington als kolossale dieptebom die allengs in ons politiek bewustzijn neerdaalt om pas over een aantal jaren te ontploffen (4). Schuller verklaart de mondaniteit van de linkse elite en hun afkeer van een herbezinning op nationaal zelfbewustzijn vanuit het postmodernistisch relativisme van Foucault en Derrida, die dit collectieve zelfbesef hebben verward met ‘nationalisme’, dat zij verdachten van kolonialisme, paternalisme en imperialisme.

Islamitisch recht nader beschouwd

Brugman laat in zijn boek een aantal aspecten van de Islam de revue passeren. De boodschap is, dat islamitische recht onvolledig maar onveranderlijk is, niet inpasbaar en onverzoenlijk. Hij wijst erop, dat zelfs landen als Libië en Saoedi Arabië het niet consequent toepassen, dat er ook geen centraal gezag is dat het vaststelt, en dat derhalve van migranten ook verwacht mag worden dat ze toegeven dat er onderscheiden interpretaties mogelijk zijn. Dat doen zij niet. Brugman werd te hulp geroepen door een school te Alphen en werd uitgelachen als onbevoegd door migrantenmeisjes die hun hoofddoek verdedigden uit name van de Koran. Hij noemt prof Mohammed Arkoen als iemand die streeft naar een Europese verlichte variant van de Islam. Arkoen noemt de islamitische wet een ‘fait de l’islam’, iets wat in de loop van de islamitische cultuur ontwikkeld is en geen ‘fait coranique’, een logische uit de koran voortvloeiend feit en geldt hier te lande bij de moslims dus als afvallige.

Brugman verwijt ‘islamoloog’ dr. P.S. van Koningsveld (6) dat hij Arkoen in dit verlichtingsstreven juist tegenwerkt, en hij vermeldt dat diens co-auteur Haleber fulmineert dat het vermeende ‘racisme’ in het beruchte boekje van Rasoel met onaangename kritiek op de Islam bestreden moet worden. Arkoen zegt dan zelf nooit van racisme te spreken, want hij is van meting dat het geen kwestie van racisme is: “Voor mij is het een kwestie van cultuur”. Curieus vindt Brugman het dat Van Koningsveld en de zijnen dit standpunt nauwelijks kunnen respecteren. “Racisme moet geanalyseerd worden en bestreden”, aldus Van Koningsveld, maar Arkoen antwoordt: “Wel analyseren, niet bestrijden”.

Aanpassing aan de dominante cultuur en openbare orde

Dit onderscheid is van groot belang. Ook Schuller (3) vindt dat ‘nieuwe Nederlanders’ weliswaar het recht hebben aan onze samenleving deel te nemen en erop invloed uit te oefenen, maar dat van hen in redelijkheid kan worden verlangd dat zij zich aanpassen aan onze cultuur. In stede van te spreken over de ‘multiculturele samenleving’ heeft het zijn voorkeur te spreken van ‘multietnische’ of ‘multiraciale’ samenleving. Men dient zijn aarzelingen te overwinnen om onze cultuur aan te wijzen als de beste, de immigrant heeft immers ‘met de voeten’ voor onze cultuur gekozen.

Aardig is dat deze discussie al 14 jaar geleden is gevoerd (7). In dit gepubliceerd twistgesprek heeft schrijver dezes namens de Centrumpartij met Van Koningsveld heftig gediscussieerd over islamitische zeden en gebruiken. Ook toen bleek Van Koningsveld islamofiel in plaats van islamoloog, doch bleef onbekend dat hij geen arabist is maar theoloog. Hij kan de Koran in de originele Arabische tekst niet eens lezen.

Centrumdemocratische voorstellen van destijds

In 1985 kwam alsdan van de hand van schrijver dezes een beleidsnota uit (8), die juist als uitgangspunt nam het individu niet te beschouwen naar vanwaar het stamt, maar naar waar het is. Juist de aanval op de indeling naar culturele achtergrond (apartheid) is daar ingezet.

Het meldde zes uitgangspunten:

1. restrictief toelatingsbeleid
2. staatsburgerschap voor geässimileerden
3. assimilatiebeleid voor alloculturele staatsburgers
4. remigratiebeleid voor alloculturele groepen
5. uitzetting van criminele vreemdelingen
6. strafbaarstelling van illegaal verblijf.

Het pleidooi voor een uniculturele politiek om een multiraciale samenleving althans toen nog mogelijk te maken is dus al 15 jaar geleden gehouden.

Brugman insinueert dat gedwongen terugkeer van legale immigranten een optie is die alleen door neonazistische splintergroeperingen wordt voorgestaan ((1) blz 12). Voor de goede orde: in genoemde nota is door ondergetekende en hoofdredacteur drs M. Giesen een stelsel van financiële faciliteiten binnen het sociale verzekeringsrecht voorgesteld ter vergemakkeling van de remigratie. Eerder is er in Heemland 13 (blz 9) op gewezen, dat die faciliteiten sterk kunnen worden verruimd, nu gebleken is dat de huidige immigratie-poiitiek zo wat 18,0 miljard gulden op jaarbasis kost, althans volgens Pieter Lakeman (9).