Heerlijk, Helder, Haider

Leave a comment

Heel Europa schreeuwde moord en brand, omdat in Oostenrijk een regeringscoalitie van christen-democraten en nationaalgezinden (Freiheitliche Partei) achter de regeringstafel plaatsnam. Reden om er maar zelf eens een onderzoekje naar te doen.

Terwijl hier te lande een discussie woedt over ‘Het multiculturele drama’ (zie artikel elders in dit blad), waarin niemand ook maar een woord rept over de geschade belangen van de oorspronkelijk Nederlandse bevolking, in het bijzonder de kansarmen onder hen ten gevolge van de massale immigratie en het loslaten van de natie-staat als bindmiddel, maar alleen en bij uitsluiting van anderen wordt gepleit voor nog meer van hetzelfde: een jarenlange miljarden kostende injectie ter economische integratie van al maar meer nieuwkomers, komt dan elders in Europa een partij aan de macht, die zegt op te komen voor de eigen bevolking. Dit mag dus niet van ‘Europa’. De NAVO heeft ‘ethnic cleansers’, lees voorstanders van een mono-etnische bevolking in hun land tot hoofdvijand verklaart en bleek ook al bereid ter afschrikking een heel land, Servië aan flarden te bombarderen. Onopgemerkt door de pers, heeft Romano Prodi eind februari de Europese Unie evenzo tot militair bondgenootschap uitgeroepen: een aanval op de Europese normen en waarden in een lidstaat zal worden beschouwd als een aanval op de hele unie. Er is nog maar één staatsconcept geoorloofd: een multiculturele bevolking bevoogd door een weinig democratische Europese burocratie, die op zichzelf nog kan worden gepasseerd met voorbijgaan aan alle verdragen en voorgeschreven besluitvormingsprocedures door een telefonade van regeringsleiders, als het erom gaat even snel een Balkanoorlog en boycot te beginnen als een land zich niet wil onderwerpen aan Wall Street, te weten Servië of een hysterische aanval op en een boycot tegen een lidstaat te verrichten, waarin de uitslag van de aldaar gehouden democratische verkiezingen niet voldoet aan het door hen als enig zaligmakend verabsoluteerde maatschappijconcept.

Het ontstaan van de kleine Oostenrijkse staat

Wat is er allemaal zo vreselijk aan Haider? Daarvoor moeten we eerst iets weten van Oostenrijk. Dat land is na de WO II ontstaan, terwijl niemand in dat land het wilde. Het werd afgedwongen door de Geallieerden, het was de afscheiding van Duitsland, waarmee het zich niet meer mocht verenigen. Weg met de groot-duitse natiestaat. Oostenrijk, eens deel van de grote veelvolkenstaat onder de Oostenrijks-Habsburgse monarchie, toen vanuit Wenen steden als Praag, Lublijana, Zagreb enzovoort werden geregeerd, was verworden tot een klein agrarisch bergstaatje. Oostenrijk moest volgens zijn geboorteakte, het zogeheten ‘Staatsverdrag’ neutraal blijven tijdens de koude oorlog, maar vreemd genoeg werd die neutraliteit niet door de grootmachten gegarandeerd. Toen gebeurde er iets heel eigenaardigs: Wenen was zo bang dat de Russen zouden binnenvallen, dat het snel al zijn kunstschatten naar het buitenland overbracht. Maar met de komst van Chroesjtsjev was het gevaar geweken en kwam de kunst terug. In 1954 vond nog geen 20 % van de bevolking dat Oostenrijkers een andere identiteit hadden dan Duitsers. Daar moest dus wat op gevonden worden, want aansluiting aan Duitsland volgens de etnische staatsleer van Herder was immers verboden en dus moest volgens de Franse staatsdoctrine van Renan een gemeenschappelijk wil worden gevormd, waarblijkens de Oostenrijkers zich alsdan identificeerden met de nieuwgeboren staat. Daartoe kwam er na de oorlog een austriseringsproces op gang. Typisch nu voor Oostenrijk is, dat de legitimering van het nieuwe staatsnationalisme nu juist volksnationalistisch werd geschraagd: wij, Oostenrijkers hebben ons zozeer om ons nationaal kunsterfgoed bekommerd, zie je wel, we zijn een echt eigensoortig (geen Duits) cultuurvolk !

Haider’s maatschappelijke achtergrond

Daartegen heeft Haider zich in zijn jonge jaren verzet. Zijn vader had als werkloze arbeider in nazi-Duitsland werk gevonden en was samen met zijn intellectuele moeder actief geworden voor de NSDAP. Van huis uit voelde hij de afscheiding als een amputatie en hij kwam ook later in zijn carrière voor zijn ouders en dier generatie van ‘oudstrijders’ op. Hij noemde SS-soldaten moedige kerels en bewonderde openlijk de werkgelegenheidspolitiek van de NSDAP, overigens volledig geënt op de theorie van Keynes. Dit kan natuurlijk niet. Opkomen voor je standpuntvaste ouders, die als ex-nazi’s waren gemarginaliseerd door de Oostenrijkse sociaal-democraten en christen-democraten, die zelf evenzeer onderdak boden aan heimelijk overgelopen ex-nazi’s heeft wellicht nog iets eerbaars, maar het nazi-regime, dat te lang een keynesiaans economisch beleid volhield, kon volledige werkgelegenheid pas scheppen door het naasten van Joodse bedrijven (zie (2)). Excuses achteraf worden in zo=n geval van een jong politicus niet zo gauw aanvaard. Temeer omdat Haider van de Franse waarden: ‘vrijheid, gelijkheid en broederschap’ nu juist vrijheid als belangrijkste garantie tegen totalitaire ideeën zag; maar dan wel zo, dat men gebonden is en blijft in familieverbanden en ‘natuurlijke gemeenschappen’, religie, geschiedenis en nationaal gewortelde identiteit, kortom volksnationalisme van het zuiverste soort. En daar wilden de bestuurders van het nieuwbakken Oostenrijk niets van weten: zij waren staatsnationalist qualitate qua en sommigen in hun hart nationaal-socialist, waardoor zij furieus reageerden als Haider toespelingen maakte op hun heimelijk gedachtengoed. De schrijver Menasse meent hier een typisch Oostenrijkse trek in te bespeuren. Hij verhaalt van Kurt Waldheim, de voormalige secretaris-generaal van de Verenigde Naties, die gedwongen was allerlei nazi-gerelateerde functies te ontkennen. Menasse zegt dan, dat daarbij opviel dat Waldheim nu juist niet ontkende, waarin hij door iedereen onmiddellijk zou zijn geloofd: hij had kunnen ontkennen een verzetsstrijder te zijn geweest! Kortom, “de Oostenrijker is er eerlijk van overtuigd niet te liegen, zolang althans het tegendeel waar is.” En hij leeft ‘in een staat die zijn onschuld garandeert’, zolang als je tenminste, zo schrijft Christa Zöchling, vanuit het besef dat iedereen die zich indertijd in de maatschappelijke verhoudingen voegde, schuldig was, in beginsel weet welk bijvoeglijk naamwoord of welke zinsnede je op het juiste moment gebruiken moet om je betrokkenheid dan wel je distantie ervan uit te drukken, wat volgens haar een bijzondere Oostenrijkse kunst is. Nou, Nederlanders kunnen daar ook wel wat van; nu de multicul uit de hand is gelopen, zeggen Marcel van Dam en minister Roger van Boxtel: “De maatschappij is niet zo maakbaar gebleken.” en stoppen daarmee daders en slachtoffers in één doofpot. Haider daarentegen daagt iedereen uit, die zo bijzonder schijnheilig optreedt. Nu hij dan toch een outcast was, zocht hij somtijds gehoor en publiek bij wat hij beleefde als oudstrijdersbijeenkomsten. We hebben hier te maken met een wat rebels karakter, dat zich juist nog meer uit naarmate het in het nauw wordt gebracht. Een soort geuzenmentaliteit. Men kan in het huidige Europa nog altijd geen molecuul goeds horen van wat als het meest gediaboliseerde regime aller tijden wordt afgeschilderd. Dan komt het Joods Wereld Congres in het geweer, de Amerikaanse buitenlandse politiek, de Raad van Europa en de mensenrechtengelovigen, ‘wij zijn goed en jij bent slecht’. Maar Haider distantiëerde zich herhaaldelijk wel degelijk, hij noemde de nazi’s een misdadig regime met name door wat het met de joden had gedaan; een mea culpa dus voorafgaand aan dat van de paus! Er zijn ook wel vooraanstaande joden die het voor hem opnemen, zoals Simon Wiesenthal en de Amerikaanse grootrabbijn van de Tush-gemeenschap, de heer Lowy. In Oostenrijk is het nog altijd niet zo, zoals in Nederland, dat moreel normbesef uitsluitend bestaat als het de lakmoesproef van de joodse organisaties doorstaat. Het is niet zo, dat men zich pas menswaardig voelt, als het laatste lepeltje bestek is vergoed.

Haider’s opkomst, gedachtengoed en maatregelen

Uit deze Sjors van de rebellenclub zou dan in de komende decennia een gewiekst partijpoliticus tevoorschijn komen, die zijn partij met vallen en opstaan tot zeg eenderde van het aantal uitgebrachte stemmen bracht. Wat was daarvoor dan allemaal niet nodig? Hij had wel de steun al van vele Oostenrijkers, die zichzelf eerder als slachtoffer dan als dader van het naziregiem beschouwden. Hij kreeg daarnaast zeer veel steun van de Oostenrijkers die de kongsie-politiek van de eeuwige coalitie van christen-democraten met sociaal-democraten moe waren. Die verdeelde onderling alle (overheids)banen in het land, eiste verplichte lidmaatschappen e.d.. Kortom hij is tegen de burocratie, tegen de vertegenwoordigende, slechts representatieve democratie en voorstander van referenda en direct verkozen burgemeesters en bestuurders, zoals D’66 ooit was. Hij was daarom ook tegen de burocratische Europese Unie. En nu Oostenrijk lid is, wil Haider eerst een kwaliteitsverbetering voordat men oostwaarts kan uitbreiden. Oostenrijk is namelijk de frontstaat van de EU en kiezers vrezen dus nog meer immigratie van goedkope arbeidskrachten, vooral in Wenen. Haider stipuleert een beperkt toelatingsbeleid maar nog altijd minder stringent dan dat van de USA, Nieuw Zeeland, India en dergelijke. Hij neemt het dus in de eerste plaats op voor Oostenrijkers en legaal in Oostenrijk verblijvende buitenlanders. Zijn partijprogramma stipuleert wel slechts speciale rechten voor van oudsher in Oostenrijk geregistreerde culturele minderheden, maar B en dat is heel modern, daar hebben we in Nederland zelfs nog nooit van gehoord -: iedereen mag zelf uitmaken óf hij of zij, en zo ja, tót welke etnische groep hij of zij wil behoren. Dus dat maakt noch de staat noch de partij uit. Dat is met het Nederlandse minderhedenbeleid wel even anders! Vanzelfsprekend worden illegale en criminele vreemdelingen het land uitgewezen, het staatsburgerschap pas na 10 jaar inburgering verleend en vluchtelingen teruggestuurd als de oorlog in hun land voorbij is. Maar waarom heeft zijn partij in Kärnten (Karinthië) zoveel aanhang ? Er zijn daar vrijwel geen gastarbeiders te zien. Dit komt, omdat Haider daar, net zoals het Vlaams Blok, het ongelooflijk krachtige cultuurbewustzijn kan mobiliseren van een bedreigd volk: pas in 1920 besloten de Slowenen aldaar bij Oostenrijk te willen blijven en herhaaldelijk zijn er Slavische gebiedsaanspraken en bezettingen geweest. Enige Bosniërs en problemen met de islam in andere Europese steden herinneren Oostenrijkers (en ook Serven trouwens) eraan dat zij door de eeuwen heen Europa hebben beschermd tegen islamisering. In het toenmalige Europa botsten drie veelvolkerenstaten op elkaar, maar die werden wel unicultureel, althans unireligieus gedefinieerd: het orthodoxe Tsaristische Rusland, de christelijke Habsburgse Dubbelmonarchie en het islamitische Ottomaanse Rijk. De kunstpolitiek van Haider bevordert niet zozeer realistische kunst, maar luidt ex negativo: tegen de links politiek correcte multicul, tegen de ontwaarding van maatschappelijke normen en waarden van een goed gezinsleven, ontzag en arbeidzaamheid, tegen drugs en kinderporno vergoelijkende kunstuitingen, kortom tegen het postmoderne cultuurrelativisme. Daarvoor heeft Europa de fundamentalistische en elk pluralisme verwoestende islam niet nodig. Kunstenaars van de tegen Haider protesterende Klagenfurtse kunstkring ‘Kunst für Kärnten’ zeggen toch zelf, dat Europa verzuimd heeft de immigranten ‘aufzuklären’, de Verlichting bij te brengen! Sociaal-economisch is hij voor een ‘faire’ markteconomie met sociale zekerheid. Gewiekst heeft hij ten bate van de kleine man in Kärnten huren en electriciteitsprijzen omlaag gekregen door ervoor te zorgen, anders dan in Nederland, dat de beleggingswinsten van woningbouwverenigingen en de winsten van de geprivatiseerde energiebedrijven aan de kleine man ten goede komen, aldus Andreas Scherwitzl van de socialistische partij van Oostenrijk te Klagenfurt. Ook heeft hij de boerenstand in natuurbeheergebieden opgenomen en een goed werkend jeugdwerkgelegenheidsproject voor de eigen jongeren opgezet. Kom er eens om in Nederland: “Sorry, er zijn nog twee miljoen migranten-wachtenden voor U !” Hij heeft zich oprecht geërgerd aan de verhoging van de salarissen van de ministers en hun jaguar-rijdende yuppiegedrag.

Kritische geluiden uit eigen gelederen missen echte grond

Toch ging niet alles zo van een leien dakje. Hij heeft te maken gehad met een partijafscheiding, het ‘Liberale Forum’ en uitstoting van zijn partij uit de ‘Internationale Liberale’ (door Bolkestein) naar aanleiding van een referendum over buitenlanders. Daarmee scoorde hij maar 7% van de stemmen. De uittredende Heide Schmidt was het niet eens met zijn idee om alle kinderen van niet-Duitstalige ouders in aparte scholen onder te brengen. Zij vroeg zich terecht af, waarom die kinderen niet werden beoordeeld op hun eigen taalvaardigheid in het Duits. Zien we hier rudimentaire nazi-trekjes of moeten we, zoals Haider als reactie gaf, niet elke keer weer meteen weer aan op de trein gezette buitenlanders denken? Inmiddels heeft hij de partij een flitsend imago gegeven van snelle boys en strakke vrouwen, hij praat met jongeren in de bar, past zich aan ‘als een kameleon’ in zijn kleding, draagt strakke pakken, leren jacks, ski- en race-outfits, doet aan bergsport en bungy-jumping, organiseert rave-parties en popfestivals in landelijke gebieden, presenteert zich met een partijprogram op glanspapier, ingenieus gevouwen folders, T-shirts, teddybeertjes, een mooie interactieve website en CD-roms. Is dit allemaal maar camouflage voor nazi’s: nieuw, attractief, doelbewust (“zielsicher”) en ideeënrijk, zoals Reinhard Gaugg, Haiders tennisvriend eens fraai en uitdagend uitspelde? Zijn er in Oostenrijk buitenlanders aangevallen of op de trein gezet? Zijn er asielcentra in de fik gestoken ? Zijn er kranten verboden? Zijn er politieke tegenstanders gevangen genomen? Zijn er stadswijken uitgekamd zijn er pleidooien geweest voor invoering van de doodstraf? Neen, niets van dit alles; er is alleen een toelatingsbeleid afgekondigd, waarvan we kunnen zeggen, dat het minder stringent is dan dat van de Verenigde Staten, van Nieuw Zeeland, van India, noem maar op. Waarom zijn dan met name de Belgen en de Fransen zo spastisch tekeer gegaan ? Omdat Haider de multiculturele samenleving niet wil en ook de multi-etnische samenleving wil voorkomen. Venenum in cauda, in de staart zit het venijn: in Engeland, Frankrijk en Duitsland is men er in de zeventiger jaren vanuit gegaan, dat de staat, de publieke sfeer ongewijzigd onderdak kon verlenen aan allerhande cultuuruitingen die alsdan in de private sfeer moesten blijven. Toen kwam men er in de tachtiger jaren achter dat de staat, de publieke ruimte helemaal niet cultuurneutraal is, maar de expressie is van de dominante cultuur; daaraan moesten die andere culturen zich dan maar aanpassen. Door de massale immigratie is deze assimilatiepolitiek onmogelijk gebleken en daarom neigt men er thans toe om alle culturele minderheden als cultuurgroepen te institutionaliseren en als zodanig evenveel rechten toe te kennen. Zo heeft in Frankrijk minister Chevènement aangekondigd in zijn État laïque, dus ‘leken-staat’, toch een islamitische zuil te institutionaliseren, die gelijke rechten krijgt als de katholieke kerk!(1). Nou, dat willen ze in Oostenrijk niet en ze zijn bang dat als er nu maar voldoende mensen met een andere etnische achtergrond immigreren, dat zij dan ook zo maar opzij moeten gaan voor de introductie van een aan Europa volstrekt vijandige cultuur en moeten uitwijken. In Oostenrijk is de islam nota bene wel door de staat erkend, dit in tegenstelling tot Duitsland en Engeland. Maar Haider gelooft niet zo erg in de goede afloop van het euro-islam experiment, dat nu andere Europese landen noodgedwongen moeten uitproberen, nu het aldaar te laat is voor een zorgvuldig toelatingsbeleid, dat recht doet aan de beschermwaardigheid van de eigen cultuur. Beter voorkomen dan genezen luidt het devies in Oostenrijk. Me dunkt, dat waar nog geen multi-etnische bevolking is, dit een wijze en althans zeer verdedigbare politiek is.

De losbarsting van Europese hysterie

Maar ja, zo is de situatie allang niet meer in België en Frankrijk, om maar te zwijgen van de toestand in de Anglosaksische wereld, (tot welke wereld ook het americanofiele Nederland gerekend kan worden/ Red). De nationalistische partijen aldaar kunnen ook niet aangeven, hoe men op gerede wijze een massale remigratie van niet assimileerbare groeperingen bewerkstelligt en dus hangt hun ideologie wat dreigend in de lucht, als geweten van de naïef gebleken sociaal-democraten, christen-democraten en liberalen, die in hun omarming van de globalisering te laat hebben ontdekt dat eenmaal op gang gebrachte migratiestromen hun eigen dynamiek hebben, waarvan de gevolgen angstvallig buiten de politiek gehouden zijn en van hen moeten blijven (“cordon sanitaire”). Nu blijkt immers dat het door de socialisten zogewenste nieuwe ‘stadsproletariaat’ inderdaad onbeheersbaar voldoet aan de oude Verelendungspolitik van Marx, en nu schreeuwen ze dan ook dat “de samenleving niet meer maakbaar is, maar uit de hand gelopen”! De christen-democraten zagen in de islam een geducht wapen tegen de secularisering en ontkerkelijking, en een bondgenoot voor een hernieuwde verzuilde corporatieve samenleving, maar ze hebben de anti-westerse slagkracht van de Islam miskend. Waar eeuwenlang geen eukumene mogelijk bleek, ook geen panta-sila in Indonesië, zal het nog wel een hele klus worden voordat men in Europa vreedzaam met de islam kan leven. Daarvoor moet dan Europa zelf wel oneindig veel water in de wijn doen, afzien van scheiding van kerk en staat, afzien van vrouwenemancipatie, afzien van zijn filosofische inzichten en leefwijzen (rationalisme, Nietzscheaanse filosofie, existentialisme, postmodernistisch pluralisme) want de Islam is exclusief. Velen zullen moeten leven in de afschuwelijke klanken van de islamitische muziek, want onze elite heeft geen enkel oog voor de dagelijkse praktische ellende die de gewone mensen ondergaan in de bejubelde multiculturele ‘samenleving’. Zelf heb ik nu 17 jaar gewoond als culturele minderheid in eigen land, in eigen straat. Ik heb de schone, ordelijke monoculturele Oostenrijkse steden als een ware verademing, het open geestelijk klimaat, ver weg van benauwende politieke correctheid en eeuwigdurende ed-van-thijn-erige holocaustprekerij, als een soort beademingstherapie beleefd. Ik heb er maar politiek asiel aangevraagd, hoewel dat inwoners van een lidstaat van de EU niet is toegestaan, te vluchten naar een andere lidstaat. Maar misschien stoten ze Oostenrijk nog wel uit de EU ! Wat een gotspe: in de zomer van 1991 werd Oostenrijk gewaarschuwd door de Europese Unie dat het er geen lid van mocht worden, als het zijn pogingen om Slowenië en Kroatië uit de Joegoslavische Bond los te weken niet zou staken ! Nu vreest Brussel dat Oostenrijk de oostwaartse uitbreiding van de EU wil dwarsbomen. Zolang Nederland nog lid van de EU en de NAVO is, kan wie hier nog oppositie wil bedrijven zich maar het beste toeleggen op de sociaal-economische lotsverbetering van de kansarme oorspronkelijk Nederlandse bevolking en hopen dat daarmee hun eigen cultuurbeleving wordt gelenigd, versoepeld. Van een herbezinning op de beschermwaardigheid van de Europese cultuur of de dagelijkse leefregels van de eigen bevolking hoef je in Nederland van de elite of de academische stand niets te verwachten.

Europese antidemocratische actie maakt terecht veel landen bevreesd

En Europa? Tot welke gevolgen heeft de kruistocht voor het Groot Europese Rijk geleid ? Deze collectieve roes van morele betweters? Etnische tegenstellingen, zoals in Kosovo, waar de Franse KFOR (What for?)-soldaten meer met de Serven en de Duitse soldaten meer met de Albanezen stroken, of zoals in België tussen Vlamen en Walen, en in Italië met de strijd om Bolzano tussen Zuid-Tirolers en Italianen, zijn er door aangewakkerd. In Scandinavië, vooral in Denemarken waar nog over de invoering van de euro-eenheidsmunt moet worden gestemd, groeit het wantrouwen tegen de EU-interventiepolitiek, die zonder enige democratische contrôle zich kan inzetten tegen een klein land. De Duitse bondskanselier Gerhard Schröder heeft het zelfs uitgehaald om Italië met sancties te dreigen als dier regering de nationalisten er niet uitgooide (Gianfranco Fini distantieerde zich van Haider) en de Franse president Jacques Chirac maakte heel Beieren verdacht! De CDU-afgevaardigde in het Europarlement, F. Phlüger vindt dat deze houding van 14 EU-lid-staten tegen Oostenrijk de Europese integratie meer schade heeft gedaan dan de anti-burocratische kritiek van Haider.

Het doordrukken van een zeer nauw bepaalde waardengemeenschap door de Unie is gevaarlijk en heeft in Amerika destijds tot een bloedige burgeroorlog geleid ! Hoe moet deze boycot op Oostenrijkers overkomen? Onderwijl heeft het Westen wel Rusland met een miljarden dollar-injectie uit de rode cijfers gehaald; Rusland dat volgens datzelfde Westen de Tsjetsjenen uitzuivert! In Spanje heeft premier Aznar de rassenrellen in Andalusië waarbij mensen omkwamen, niet kunnen tegenhouden. Als de FPÖ de volgende keer in Oostenrijk de meerderheid zou winnen, gaat de EU het land dan met prikkeldraad afzetten en gaat ze dan Spanje en het Portugal van de grootste socialistische blaaskaak premier Antonio Guternes, die namens de EU stelde dat Oostenrijk niet alleen op zijn daden, maar ook op zijn zogenaamd ‘foute’ affiniteiten en verholen doelstellingen moet worden afgerekend, Portugal waar 350.000 mensen in bidonvilles wonen, en Frankrijk met zijn rassenrellen in Straatsburg en Lyon, of wellicht het eeuwig oorlogvoerende Israël met Ehud Barak en Shimon Peres, gaat ze die landen als opzieners aanstellen?
Haider is afgetreden als partijleider. Is dit het eerste succes van de Europese boycot Er zijn plausibeler redenen aan te voeren. Haider is ontstemd over het yuppie-gedrag van enige van zijn ministers die het zelf opgelegde maximumsalaris van f 9.800,- loslieten en daarmee het imago van ‘de partij voor de kleine man’ schaden. Hun exuberant optreden loopt de huidige regering voor de voeten. Zijn zus zegt dat de FPÖ, nu de vader het kind heeft losgelaten, kan gaan bewijzen dat het een volwassen partij is. Haider zou de handen vrijhouden om de regering te kunnen bekritiseren. Er was ook kritiek uit Karinthië, dat Haider er als Landeshauptmann te weinig aanwezig was. Maar niet uitgesloten kan worden dat Haider is omgekocht: met kapitaal in ruil voor terugtreding als partijvoorzitter, waardoor de FPÖ gemakkelijker kan worden gemarginaliseerd. Deswege zou het Joods Wereld Congres en het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken geen bezwaar meer hebben tegen zijn toekomstige bekleding van het ambt van bondskanselier.

Dit alles is het gevolg van het feit dat de EU zichzelf hoe langer hoe meer gedraagt als vazal van de Verenigde Staten. Daarover is in vorige Heemlandnummers uitvoerig geschreven. De Europese burgers mogen alleen nog de militaire uitgaven voor een eigen Europees leger gaan ophoesten, dat, als het zo uitkomt, zal worden ingezet binnen de Europese Unie en erbuiten, overal waar de ‘multiculturele waardengemeenschap’ gevaar loopt; dit heeft Haider duidelijk gemaakt.

Advertisements

Multicultureel drama

Leave a comment

In NRC-Handelsblad is een discussie gevoerd naar aanleiding van het artikel ‘Het multiculturele drama’ van 29 januari van de sociaal-democraat Paul Scheffer, die de artikelenreeks ook afsloot met een repliek op 25 maart. Er zijn enige elementen die opvallen:

Er wordt niet gesproken over de getalsmatige relatie tussen immigratie en geboorteaanwas enerzijds, en milieubehoud anderzijds: noch in termen van inwonersequivalenten en bevolkingsdichtheden, noch in termen van verkeersbehoefte, woningbouw of andere infrastructurele belemmeringen, zoals gezondheidszorg,onderwijs en justitie, landschapsbeheer, voldoende recreatieruimte. Nochtans zijn in weerwil van de scheldkanonnades in de jaren tachtig van de Anne Frank Stichting aan ons adres onze demografische verwachtingen uitgekomen: In 2015 zullen 14 % van de inwoners in Nederland van allochtone afkomst zijn, zon 2,1 miljoen mensen extra ten opzichte van 1998, waarvan een half miljoen meer Turken, een half miljoen meer Surinamers, een half miljoen meer Marokkanen, Arubanen en Antilianen verdubbelen en er zullen ook een kleine miljoen Aziaten en enige honderdduizendenden Afrikanen hier leven. De Europese Commissie wil ook nog Turkije bij Europa betrekken met harde afspraken over vrij verkeer van werknemers, anders krijgen we “100 Oostenrijken”, aldus haar Italiaanse voorzitter Prodi. Scheffer denkt dat dit alles ‘beheersbaar’ blijft. Het milieubeleid is alvast volkomen ongeloofwaardig geworden, omdat de bevolkingsfactor als milieubelasting beleidsimmuun is gemaakt.

Er wordt niet gesproken over de beschermwaardigheid van de autochtone cultuur en dier etniciteit. Dit is opvallend, omdat nu al grote delen van steden voor autochtone Nederlanders niet meer bewoonbaar zijn, zelfs al tot ‘no-go-areas’ zijn verworden, omdat de immigranten zich uiterst vijandig en ondankbaar gedragen tegenover de uit nood nog aldaar vertoevende Nederlanders, die geen middelen hadden en niet geholpen worden om uit deze vervreemde wijken weg te trekken. Zij dienen als frontsoldaat, net zoals de Serven in Mitrovica, om de elite te laten dromen van een multi-etnische samenleving waarvoor zij worden opgeofferd met nog een trap in de rug vanwege het etnisch voorrangsbeleid, dat hen door het almaar aanwassend etnisch ingezetenschap voortdurend onderaan de wachtlijst voor woningen, werk en hulpvoorzieningen zet. Maar ook kan men vraagtekens zetten bij de institutionalisering van de islam, die ondanks enige mogelijk liberale of geseculariseerde tendenzen, gewoonweg het Europa van de Verlichting, van het existentionalisme, van het pluralisme mijlenver achteruit zet. Nergens ter wereld is oecumene met de islam gelukt. De excuses van de paus worden door islamieten als zwaktebod ervaren, niet als verheven ethisch besef. In de oude wijken verrijzen de minaretten en hun geschal, er wordt geen koptele-foon opgezet in gehorige appartementen, de Nederlanders worden gewoon weggedecibeld. Bij genoemde hoog blijvende allochtone geboorteaanwas met alloculturele inprinting (zie hieronder) zou een autochtone Nederlandse kindercheque een signaal in de goede richting kunnen zijn, een staatsman kan niet eeuwig etnisch blind blijven.

Er wordt niet gesproken over internationale drugshandel en criminaliteit ten gevolge van bevrijdingsbewegingen. Hoezeer immigratie en drugshandel samenhangen is nochtans ampel door onverdachte kringen (Frank Bovenkerk) bewezen. Hieruit leert Scheffer niets. Voor sociaal-democraten wordt criminaliteit immers alleen uit sociaal-economische achterstand geboren.

Er wordt niet gesproken over de geopolitieke dimensie: de tanggreep, waarin het Amerikaans imperialisme met de islam als bondgenoot het humane Europa houdt, hoewel daarover een reeks boeken is verschenen, bijvoorbeeld van de Franse generaal Gallois. Hierover meer in de volgende Heemland.

Er wordt niet gesproken over de autochtone kansarmen, lagere inkomensklassen en middengroepen, die het sterkst te lijden hebben van de massale immigratie: sociaal-economisch, maar ook qua identiteitsbeleving, met name ten gevolge van een etnisch voorrangsbeleid.

Schreef Scheffer in 1994 nog over Nederlanders ‘die zich in eigen land niet meer thuis voelen’, nu komt het begrip autochtoon niet meer voor. Hij gaat mee met zijn critici en spreekt alleen nog van ‘ingezetenen’ en ‘nieuwkomers’. Hij wil niemand uitsluiten, maar iedereen ‘insluiten’. Hij bewijst nog wel lippendienst aan een ‘land, dat te weinig waarde hecht aan taalgemeenschap en historisch besef’, hoewel dat ‘niet past in de postnationale wereld; hij ‘moet toegeven dat saamhorigheid in een multiculturele samenleving minder vanzelfsprekend is’. Van het Haagsche gemeenteraadslid Baldewsingh heeft hij begrepen, dat ook allochtonen onderling naast elkaar leven en geen affiniteit hebben met de straat of de buurt waar zij vooralsnog wonen. Scheffer geeft als cruciaal argument tegen de autochtone wegkijktolerantie aan, dat allochtonen zich in de meest gesegregeerde stad van Nederland, Den Haag, niet mogen vestigen in de rijke Vogelwijk.

Maar hij schrijft als autochtone elite over allochtone onderklassen. Geen seconde heeft hij en zijn critici, alle uit hetzelfde nest, zich verdiept in de misère van de autochtonen in de onderklasse, die het levensechte multiculturele drama niet meer kunnen ontvluchten, nu de gemeente na Schilderswijk en Transvaal, het nog blanke Duindorp met zijn gehorige appartementjes stiekem gaat volproppen met moslims, wat betekent moslimmuziek, trappelende kinderrijke grote gezinnen, gesluierde vrouwen, die je negeren als christenhond. Inderdaad, de ‘onthechte’ buitenlanders schrobben hun portiek en stoep niet schoon; er is geen inburgering, er is alleen een ‘multiculturele illusie’, nu autochtonen niet assertief hun Nederland mogen verdedigen. Scheffer wil wel ‘volwaardig burgerschap’ en ‘gelijkwaardigheid’ in plaats van tolerantie voor de ‘nieuwkomers’, maar die kan hij alleen bereiken door volkomen te ontkennen, dat er minimaal een miljoen Nederlanders fiks in de knel gekomen zijn door de massale immigratie, waarvan dan Scheffer tenminste nog vindt dat die immigratie ‘beheersbaar’ moet blijven. Beheersbaar ? Onze steden zijn al uitverkocht; Denemarken zou 14 miljoen mensen moeten laten immigreren om op dezelfde bevolkingsdichtheid uit te komen; maar ja, meer bevolking kan meer opvangen, luidt hier de idiote logica.

Nu geen pleitbezorgers voor de Nederlandse zaak

Vanaf 1980 heb ik als interdepartementaal minderhedenambtenaar, als academicus, als oude buurtbewoner, als politicus ervoor gepleit om die miljoen Nederlanders in kaart te brengen, te monitoren en als ‘minderheidsgroep’ evenwaardig te laten meegenieten van het ‘etnisch voorrangsbeleid’, dat echter sedertdien stiekem en uiterst gemeen verhuld zonder uitdrukkelijke wetgeving ten uitvoer gelegd is: Menige Nederlander, die de buitenlanders met taal en invulformulieren hielp, moest toezien hoe die buitenlander eerder aan een goede woning, aan bijstandsvergoedingen en subsidies, aan werk werd geholpen. Er zijn nu nog zo’n 400.000 Nederlanders die weg willen uit de multicul, maar het niet mogen, dan wel weer – na verhuizing naar overloopgemeenten – erdoor worden ingehaald en er zijn minstens nog weer zo’n aantal Nederlanders klem gehypothekeerd of opgehangen aan woekerhuren als enige mogelijkheid om de ellende te ontlopen. Dit zijn de ware uitgeslotenen, uitgesloten van het debat, uitgesloten van de verdeling van groepsrechtelijke economische en maatschappelijke goederen en diensten. Want ontveinst U niet, dat juist immigranten geen affiniteit hebben met hun straat in de ‘probleem-accumulatie-gebieden , dat er naast de ‘liberale’ en geseculariseerde’ moslims daar vooral uiterst orthodoxe fanatici wonen, dat juist daar de – door de linkse criminoloog Bovenkerk bewezen maar door Scheffer en zijn critici verzwegen – harddrugshandel ten behoeve van buitenlandse bevrijdingsbewegingen welig tiert. Dat allemaal leidt ertoe dat die achtergebleven Nederlanders, achtergebleven in hun wijk, achtergebleven bij de globalisering, achtergebleven omdat zij door de sociaal-democraten zijn verraden, voor wie zij, de zo betitelde ‘benepen en kortzichtige burgers’, het hele smerige karwei van de integratie en aanpassing moeten opknappen, terwijl ze er zelf het grootste slachtoffer van zijn, stank voor dank, achteraan in de rij van het etnisch voorrangsbeleid. Hun politieke spreekbuis, de Centrumpartij, is ‘in zijn politieke rechten beknot’, schreef dr. Rosier; nou dat ging wel even hardhandiger (zie hieronder). De Centrumpartij heeft begin jaren tachtig gepleit voor wat Scheffer – nu het te laat is – alsnog wil: Nederlands taalonderwijs, Nederlands geschiedenisonderwijs, inburgeringscursussen, onderwijs voor vrouwen met hun baby’s erbij, spreidingsbeleid. Mijn gelijknamig artikel in NRC (nov 1980) werd als racistisch weggehoond door Koot & Bie. Toen een Tilburgse woningcorporatie het aantal allochtone gezinnen op een portiek wilde beperken, kwam christen-democraat Heerma zaliger wel even vertellen, dat dat racisme was. Zelfs de Rotterdamse PvdA is met zijn spreidingsbeleid voor rotte vis uitgemaakt door de multiculturalisten. Nu wil Den Haag weer autochtone ondernemers in de oude wijken, die ze er eerst had uitgejaagd door bevoordeling van etnisch ondernemerschap. Het is allemaal veel te laat. Ons justitieapparaat, ons gevangeniswezen, onze gezondheidszorg, ons jongerenbeleid, ons onderwijs, al deze terreinen zijn over de toeren geraakt en in een elkaar versterkende neerwaartse spiraal van decadentie beland. Hoezo beheersbaar houden? Prof J. de Jong, hoogleraar transculturele psychiatrie zegt het hardop: “Het is een volstrekte illusie te denken dat het met de tweede generatie buitenlanders wel goed komt”. Maar echt geen deelnemer aan het huidige debat heeft aandacht gevraagd voor de aan de massale immigratie spiegelbeeldige identiteitscrisis van de kansarme Nederlanders en de op de vlucht geslagen lagere en middengroepen. Neen: Nederland is nog steeds niet overvol; Nederlandse cultuur en etniciteit van geen belang; Nederlandse normen en waarden, op een paar na, hopla gooi maar weg.

Een technisch-veterinaire discussie over verdoving bij ritueel slachten onmogelijk; minderhedenminister Van Boxtel zegt dat alles weg mag behalve de grondwet aantasten en vertelt er niet bij, dat de jurisprudentie en de ministers per circulaire hele wetten uithollen om ze aan andere culturen aan te passen, niet aan een verlichte en thans bejubelde ‘Euro-islam’, maar aan middeleeuwse slacht- en camouflagepraktijken. Alles mag, alles kan, laissez-faire, turks voetbalclubje, hiero subsidie, hindoestaanse bruiloft in het wijkcentrum, daaro subsidie. Maar als Nederlanders bij elkaar willen wonen, niet op landgoed Marcel van Dam, maar in hun eigen buurtje, dan komt de multiculturele stoomwals eraan. Ook op Europees niveau geldt de multi-etnische, multiculturele staat als dictaat, en wordt door de strot geduwd: Als het moet wordt gedreigd met B-52 bommenwerpers, zoals de NAVO deed tegen Servië Kosovo. Talrijk zijn de boeken die wijzen op de inzet van de islam tegen Europa door het Amerikaans kapitalisme, maar daarvan hebben Scheffer en de zijnen nog nooit gehoord.

Over herhalingen van het migratie’debat’ gesproken

In de periode september/november 1980 heeft ondergetekende ook al eens zo’n debat mogen openen en afsluiten in NRC-Handelsblad. In “Minderheden, Wie betaalt de rekening?”, vroeg ik aandacht voor de sociaal-economische aspecten en de culturele identiteit van de door de massale immigratie en het cultuurrelativisme in de verdrukking gekomen kansarme autochtoon en de bezwaren van een etnisch-culturele verzuiling. Ik kreeg bijval van prof. dr J. Tinbergen, die in “Het Probleem rond minderheden had kleiner kunnen zijn” opmerkte dat Vierling er volkomen terecht op wijst, dat het onze eigen Nederlandse ‘kansarmen’ zijn die worden opgescheept met de aanwezigheid van minderheden uit arme landen. Op 16 november 1980 sloot ik af met “Gedwongen spreiding is nodig”, waarin ik voorspelde – 17 jaar voor de parlementaire enquêtecommissie van Van Traa en dus 20 jaar voordat Paul Scheffer om een parlementaire enquête inzake het minderhedenbeleid verzoekt – pas te zullen worden geloofd in mijn beschrijving van de misère van de multiculturele praktijk (van moslimmuziek tot eerwraak, huwelijksdwang en polygamie), als zulks door zo’n parlementaire enquête zal worden vastgesteld. Op 13 november 1982 schreef Bart Tromp (PvdA) in het Parool “Zo ontstaat een ontwortelde generatie”, waarin hij het huidige multiculturele drama in gelijke zin voorspelde. Als fractiemedewerker van de gematigde Centrumpartij heb ik geschreven over Machado, de minister voor Intelligentie van Venezuela, die kinderen uit de slums met hun moeders opleidde tot personen met fantastische cognitieve vaardigheden, zulks als reactie op het onderwijs in eigen taal en cultuur, het recht op eigen identiteit, dat inmiddels wel kamerbreed is herkend als een onderdrukkingsmiddel. Mijn pleidooi voor onderdompeling in het Nederlands is door minister Van Boxtel overgenomen. Mei 1985 verscheen van mijn hand een beleidsnota voor de Centrumdemocraten ten aanzien van het toelatings-, terugkeer- en assimilatiebeleid, “Centrumdemocratisch Beleid ter Bescherming van het Nederlands Staatsburgerschap”. Het duurde evenwel tot het jaar 2000 voor Van Boxtel met zijn remigratiewetsvoorstellen komt. Inmiddels zijn er wel wat publicaties verschenen over delen van de toenmalig door mij aangekaarte problematiek. Zo is de verwevenheid van minderheden met de drugshandel beschreven in “De Maffia van Turkije” door de linkse criminoloog F. Bovenkerk en Y. Yesilgöz (1998) en zijn immigratiebeleid, baten en kosten van dit multiculturele experiment beschreven door P. Lakeman in “Binnen zonder Kloppen” (1999), kosten die volgens de schrijver vooral door de Nederlandse lagere en middenklassen zijn en moeten worden opgebracht. Alleen al de migratie van mediterrane gastarbeiders sinds 1974 heeft de Staat volgens Lakeman nominaal 70 miljard gulden gekost, met rente het dubbele.

Geen respect en aandacht voor de verdrongen eigen bevolking

Wat nu verbaast in de discussie naar aanleiding van Paul Scheffers “Het Multiculturele Drama” (NRC, 29 jan 2000) is níet dat het wordt gepresenteerd als iets nieuws. Het is immers van een sociaal-democraat en bijna alleen socialisten en christelijken hebben een monopolie op politiek correct denken: pas dan wordt het erkend. Wat verbaast, is de totale verdwijning van de aandacht voor de oorspronkelijke Nederlandse kansarmen en middengroepen. Zowel bij de mensen die Scheffer verwijten teveel oog te hebben voor de cultuurbotsing en te weinig oog voor de sociaal-economische problematiek (J. Kuitenbrouwer, E. Bomhoff, A. Westerlaken, I. Opstelten, R. van Boxtel), alsook bij mensen die wel de grote culturele tegenstellingen zien (G. van der List (VVD), Paul Kalma (PvdA), Femke Halsema (GL), H. Entzinger). Misschien is het wel begrijpelijk: in de woorden van C.S. van Praag (Cultureel Planbureau): “U heeft toch bewezen, meneer Vierling, dat voor de autochtone kansarmen geen partijpolitieke markt bestaat.” Sic ! Echter 135.000 stemmen bij de Europese verkiezingen van 1984 was zo slecht nog niet!, maar we zijn met brandbommen, schoten, knokploegen van (extreem)linkse jongeren, dreigementen aan huis, spreek-, vergader- en verzamelverboden uit de democratie verbannen. We zijn totaal monddood gemaakt. En de middenklasse dan, de mensen die thans de dure koopwoningen en de hoge huren zijn opgedrongen? Waarom zegt dan niemand iets, waarom doen ze hun bek niet open bij huren van f 1.500,- en huizenprijzen van boven de drie ton voor simpele rijtjes-woningen. Kalma schrijft er niet over, maar hij signaleert wel, dat de “nieuwe kaaskoppen” voorwie volgens hem de jaren ’90 een tijd van voorspoed en aangename veranderingen zijn geweest, dus geëmancipeerde, calculerende burgers zoals Gerry van der List en Pim Fortuyn, dat juist die welvarende ‘kaaskoppen’ de aanval op de multiculturele samenleving hebben ingezet: “Ze passen te goed in de algemene trend om op de afloop gerust te zijn”, schrijft Kalma. Dit is zeer scherp geconstateerd. De kansarme achterblijvers in de steden die “wij uit handen hebben gegeven door de bezetting van binnenuit”, zo zegt P. Kremer in Sta-Vast (jan/feb 2000) en de middenklassen die door de ellende met de multicul met honderdduizenden moesten vluchten naar dure woningen in saaie voorsteden en inmiddels dreigen te worden ingehaald door het etnische voorrangsbeleid, moeten wel zwijgen, want de sociaaldemocratische denkpolitie loert overal. Met de politieke inquisitie op pad. Kalma pleit dan wel voor een zekere discussie-ruimte, maar de PvdA, de Volkskrant met zijn hysterische artikelen over Oostenrijk en Denemarken en anderen van de politieke hoofdstroom maken duidelijk dat er geen komma mag worden getwijfeld aan het ideaal van het door elkaar haspelen van alle culturen in een appartementenblok. Als het om een pure aantallen-discussie gaat, het stellen van quota door Gerry van der List in Elsevier, dan heet dat onmiddellijk ‘rechtsradicaal’. Als het om het aan de orde stellen van achterlijke kenmerken van de moslimculturen gaat zoals gedaan door Scheffer, Schuller en Fortuyn, of Van Doorn: “We zijn evolutionair gezien een halve eeuw of langer teruggezet”, dan wordt men weer uiterst verdacht gevonden of voor racist uitgemaakt. Als voormalig Elseviers’ hoofdredacteur Schoo aan Kalma vraagt, waarom hij in de zestiger jaren wel, en nu niet meer neo-malthusiaan is, geeft Kalma geen krimp, noch enig antwoord. De belangrijkste man van de belangrijkste denktank (de Wiarda Beckman Stichting) van de belangrijkste partij van dit land, komt niet met een algehele visie maar schampert slechts luchthartig over een aantal excessen: tweedeling, witte en zwarte scholen, problemen bij huisvesting, gezondheidszorg, justitie, openbare orde, ons rechtsstelsel, interculturele communicatie, misbruik van vluchtelingenrecht en mensensmokkel, eerwraak, machogedrag, ritueel slachten, medische asielzoekers, noem maar op; problematiek die ook anderen aan de orde pogen te stellen. Voor mij betekent het dat ik twintig jaar lang voor totaal niets heb geijverd, want de belangrijkste partijen in dit land hebben niets, helemaal niets opgestoken van de noodkreten die wij hebben geslaakt. We moeten maar geloven in Femke Halsema’s dogma, dat de hoofddoek een symbool is van emancipatie in verscheidenheid. En als P. Kremer hiertegenover stelt, dat het een mensenrecht is om in openbare gebouwen en gelegenheden (waarom niet in gehorige woningen?) verschoond te blijven van andermans geloofspraktijken en dat van de hoofddoek een stille verwijtende dwang uitgaat naar niet-hoofddoekdragende meisjes (en waarom niet naar Nederlandse jongens die dus als potentiële aanrander worden gezien?), dan is dat reactionaire prietpraat. Nee, Femke praat van een “progressieve coalitie van autochtonen en allochtonen” en we moeten met “oude en nieuwe burgers aan de slag”; en als dat allemaal misgaat, ja dan “is de samenleving niet maakbaar” en “dan hebben we allemaal schuld”. Maar wie ervoor waarschuwt dat de immigratie van rond de ruim 2 miljoen mensen met vervolgmigratie nu wel eens welletjes is; wie laat zien dat het etnisch voorrangsbeleid zodoende verworden is tot een open-eind-regeling, waarvan de kansarmen en middenklassen een miljardenverlies in geld, in ruimte, in woongenot, in culturele identiteitsbeleving, in geborgenheid en toekomstverwachting te lijden hebben, wordt van de nationale discussie volkomen uitgesloten met de hardste middelen. Ook als men beweert, zoals Tinbergen en Lakeman, dat men die miljarden, vergooid aan minderhedenbeleid, beter kan aanwenden tot leniging van de noden van de armen en vluchtelingen in hun landen van herkomst. In mijn geval als voorstander van remigratieprojecten ben ik jarenlang de bijstand ingeslingerd, met een beroepsverbod als leraar, hoewel er in Den Haag een tekort is aan 1700 leraren! Nederland rijp gemaakt voor regressieve herzuiling en repressieve pacificatie Maar het debat wordt wel stiekem gevoerd, ver weg van de openbaarheid, in de schuilkerken van de Rode Hoed, Felix Meritis en de Balie. Panels als “Op weg naar een Euro-islam” en “Europa onder de halve Maan” bereiden academici en ‘captains of minorities’ voor op de grote aanslag op het Europa van de Verlichting. Ook in het land van Voltaire, Frankrijk, is de aanwezigheid van 4 miljoen moslims reeds aanleiding voor de regering deze massale aanval door een regressief geloof op de lekenstaat te institutionaliseren. Let wel wat we hier aan het doen zijn! Terwijl onze wetenschappers: Desiderius Erasmus, Sigmund Freud, Morton Hunt en Daniel Dennett de geloofsopenbaringen terugbrengen tot psychosen, zoals recentelijk Herman Somers in een wetenschappelijke verhandeling zelfs een fysieke oorzaak, acromegalie aantoonbaar acht voor Mohammeds waanbeelden en fabulaties die coherent bleken aan de profetische grondwaan die voorkomt bij een bepaalde hypofysetumor, en hij de geloofsverbreiding van de koran en de bijbel heeft verklaard niet uit overtuiging maar door dieptepsychologische inprinting, institutionaliseren wij een ultrareactionair, elke pluraliteit uitsluitend gedachtengoed in de naïeve veronderstelling dat daarvan wel een Europese vorm valt te brouwen waarmee oecumene is te sluiten! Een soort elitaire pacificatie en inkapselingspoging waarbij de nodige slachtoffers onder de bevolking van geen enkel belang zijn. De miljard moslims op aarde zijn immers rijp voor de wereldwijde vrijhandel en bieden een grote markt aan Wall Street. Marginaal eigen volk klem tussen globalisering en multicultuur Paul Kalma noemt een immigratiebeperking ook nog beledigend en bedreigend voor de aanwezige buitenlanders hier in Nederland en heeft maling aan de eigen marginale bevolking. Buitenlanders toegang weigeren zou in strijd zijn met verdragsrechtelijk vastgelegde mensenrechten. Hij en Kuitenbrouwer vinden dat die immigranten helemaal geen Nederlands meer hoeven te leren, maar in dit ‘computertijdperk’ beter en sneller Engels kunnen leren. Hopla einde Nederland, allemaal gelukkig in de globalisering, althans wie de bescherming van de staat niet nodig heeft. O ja, die zielige minderheden natuurlijk nog even wel, maar de marginale Nederlander en zij die nu klem zitten in hun te dure huizen, ja jammer dan, je kunt het niet iedereen naar de zin maken. Ik heb een discussie bijgewoond tussen de sociaal-democraat Paul Scheffer, die het artikel schreef over het ‘multiculturele drama’ en minister Roger van Boxtel. Scheffer vroeg zich af, waarom we het ons veroorloven een hele allochtone onderklasse te laten ontstaan, dus het hele multiculturele samenlevingsexperiment laten mislukken, zoals ook de WAO eerst helemaal uit de hand moest lopen, beide een soort open-eind-regelingen, in dit geval door onbeperkte toeloop van nieuwkomers. Minister Van Boxtel gelooft niet meer in de maakbaarheid van de samenleving, in ‘grand designs’ en volstaat met deregulering en delegatie van geld en bevoegdheden naar gemeentelijk niveau. De overheid moest cultureel neutraal zijn of worden. De regering regeert dus niet meer. Er zijn er, zoals Godelieve van Heteren, zich filosofe noemend aan de KU Nijmegen en Bart Top, die niet alleen van het mono-cultureel onderwijs af willen, maar ook denken dat “wij op weg zijn naar transnationale gemeenschappen: westerse waarden zouden helemaal niet strijdig zijn met die van andere culturen. Toenemende sociaal-economische ongelijkheid wordt aanvaard, wil Nederland geen eiland in de wereld worden, want die ongelijkheid bij ons mag niet losgezongen worden van internationaal economische verhoudingen. Men moet multicultureel onderwijs genieten; economische migranten moet een bepaalde ingroeiperiode in ons sociale systeem worden vergund; minderheden moeten op hun meerwaarde worden aangesproken.” Armoede onder de autochtonen, het zal ze een rot zorg zijn, eigen schuld dikke bult, zeker niet soepel ingespeeld op de internationale economische verhoudingen! “Door de mondiale ontwikkelingen anno 2000 te beschouwen als een unieke ongekende situatie komt ruimte om met energie en inzet van oude en nieuwe burgers te werken aan de maatschappij van morgen, niet met blind idealisme, maar zeker niet met de oogkleppen van regressief nationalisme; want die weg leidt onherroepelijk naar een groot Oostenrijk”, aldus Top en Godelieve.

Groot Oostenrijk als voorbeeld voor een Nieuw Europa

Laat dat nu precies de samenleving zijn die ik me als een sprookjesachtige utopie had voorgesteld en daadwerkelijk heb aangetroffen: verstandige, evenwichtige, zelfreflecterende, beleefde mensen, rechtsorde, geen drugs, geen moskeeën, geen constant gebeuk tegen de Europese identiteitsbeleving, groot cultuur-historisch inzicht en besef (Haider: “we hebben niet voor niets al die eeuwen de moslims afgeslagen”!), dierenvriendelijkheid, geen godsdienstwaan, zuivere lucht. Voor zuivere geestelijke lucht is het hier te laat. Denemarken met zijn 5,5 miljoen inwoners, 300.000 buitenlanders, beperkte gezinshereniging, uitzetting van buitenlandse drugsdealers en geweldscriminelen, en lieftallig Oostenrijk blijken de laatst oplichtende randverschijnselen van de als een zwart gat imploderende Europese Unie, herinneringen uit verheven tijden: Kierkegaard, Niels Bohr, sprookjes van Hans Andersen, Legoland en Schönbrunn, Weense wals, Mahler, Liszt, Richard Strauss, Kokoschka, alles is ingeleverd voor het grauwe multicul-amalgama, dat gelijk de Unox-leverworst nergens naar smaakt, dat ons de komende eeuw weer terugstoot op de oude geloofsdiscussies en erger nog voorspelbare conflictsituaties. Horizontale wederzijdse aanpassing om vreedzame coëxistentie mogelijk te maken zal alle energie onttrekken aan de filosofische en wetenschappelijke opstuwing van de massa’s. Nietzsche zei het al: ‘Wie de nuance zoekt, ijlt voort de hoge bergen in, ver weg van de markt, waar het handelswoord slechts ja of nee klinkt.’ Nooit zal aan een handelsvolk zoals Nederlanders een verhevener boodschap ontspruiten dan de Nijmeegse platitude, dat uitsmeren van iedereen over alles en van alles over iedereen het summum van een samenlevingsideaal is.

Postscriptum: is het niet te laat ? Voor massale remigratie is het te laat, ook het Vlaams Blok vindt dit nu. Voor dwepen met volksnationale ideeën is het in dit land te laat. Voor totale assimilatie met staatsnationale disciplinerende methoden is het nu te laat. Ik ken met een instroming van 2 miljoen migranten geen humane methoden die aan dergelijke gedachten werkelijkheidszin geven. Maar ik wil als Europeaan niet lijdelijk toezien, hoe mijn cultuur wordt teruggebracht tot het verwerpen van een tiental excessen (eerwraak, vrouwenbesnijdenis, polygamie, mensenhandel, enz.) die nog maar net bespreekbaar, discutabel zijn in het brein van grootinquisiteur Kalma. Ik wil niet onder de platvloerse liberaal kapitalistische geest van de Europese Unie en de NAVO als afdwingend militair apparaat worden platgewalst; er moet een Europees antwoord komen op de waarheid voor zich opeisende monotheïstische leerdoctrines, er moet een antwoord gevonden worden tegen de anti-Europese culturele en economische globalisering, niet door etnisch-culturele verbrokkeling, niet door ‘regressief nationalisme’. Ik kan niet gaan wachten totdat het masochistische excuus door de Paus wordt beantwoord door vergiffenisvragende rabbijnen en imams. Ik kan niet gaan zitten wachten, tot Bush de Tweede namens Europa miljoenen kinderen laat creperen door boycots zoals tegen Irak of weer eens een land bombardeert zoals Servië. Ik kan niet gaan zitten wachten, totdat Europa begrijpt dat de VS ons klein houdt door een moslimgordel om ons heen te bouwen, zoals gelukkig nu ook J. van Rooyen, lid van de CDA-defensiecommissie inziet (Sta-Vast, jan/feb 2000). Het antwoord moet komen door herijking en inspiratie van wat in Europa op filosofisch, staatkundig en wetenschappelijk terrein is gedacht. Weg met het cultuurrelativisme, weg met het keurslijf van de steriliserende multicul, maar wat misschien nog veel belangrijker is, we moeten voorkomen dat de sociaal-democraten, christen-democraten en liberalen nu nog weer eens jaarlijks tientallen miljarden extra gaan investeren in de integratie-intensivering en de pacificatie van de allochtone onderlaag ten koste van de marginale Nederlanders en de middenklasse, die geen kant meer op kunnen in hun dure huizen, in een overvol land, waar de denkpolitie elke kritiek op het multiculturele experiment afstraft met sociaal-economische uitsluiting. Tegenover deze moedwillige verbanning kan alleen een manmoedig revolutionair elan opboksen. Een politieke omwentelingsbeweging kan altijd, maar vraagt breed draagvlak: we moeten verlichte geesten, gemarginaliseerde oude wijkbewoners en klemgehypothekeerde en woekerhuur-torsende voorstedelingen verenigen in een gebalde vuist tegen de salonfähige politieke elite die maar doorgaat met de opvang van alle volkeren der aarde, en hiervoor vele miljarden guldens blijft besteden en ‘peper’dure personages en instellingen inhuurt en uitstuurt. Kalma schrijft wel: “Elsevier is een weekblad op zoek naar een partij.”, maar hij verzwijgt, hoe zo’n partij door hem en zijn trawanten met de hierboven genoemde methoden om zeep geholpen is. Hoezo dan “ruimte om met vrijmoedigheid de spanningen die de multi-etnische samenleving oproept, publiekelijk te bespreken”? Ik denk niet dat hier ooit een Nederlands premier gemeend zal zeggen, analoog naar uitspraken van de Deense sociaal-democratische premier Rasmussen: “Nederlandse families voelen zich bedreigd door immigranten die hen overvleugelen. Ze gaan zich zelf zien als vreemdeling in eigen land en als slachtoffers van ghetto’s die zij niet creëerden. Natuurlijk zijn er ‘goede buitenlanders’ die bijdragen aan de samenleving, maar anderen geven niks om onze fundamentele waarden. Nooit zal het Nederlandse rijk multi-etnisch worden, want we moeten de samenhang in de maatschappij behouden.”