Odyssee tegen Libye of Doos van Pandora?

1 Comment

De Odyssee tegen Libye of de Doos van Pandora ?

De Italiaanse geheime dienst lekte al in december 2010, dat de oorlog tegen Libye is geinstigeerd door Frankrijk n.a.v. Kadafi’s annulering van een grote bestelling Franse Rafale gevechtsvliegtuigen en kerncentrales. Frankrijk heulde samen met de overgelopen voormalige chef van protocol Nouri al-Mismar om een militaire coup te plegen. De bedoeling is om een nieuw Korea te smeden: Kadafi’s familie in het zand van Tripoli, de geallieerden in de olie van Benghasi. De Geallieerden? Ja, een deja vu: Daar zijn onze humanistische imperialisten weer, de USA moet erbij, want het NAVO commando voor de Afrikaanse regio te Stuttgart (Het Pentagon in Europa) is nodig voor inlichtingen en coordinatie van militaire actie en iedereen weet, dat de NAVO officiele commandostructuur is geparalleleerd door de feitelijke USA legercommansdo structuur, die alles bepaalt, immers Europa heeft geen eigen leger, het betaalt alleen aanschaf en onderhoud. De USA kan intern niet nog eens een oorlog verkopen en dus spreekt het Witte Huis alleen van een in tijd en omvang beperkte vredesmissie onder hoede van de VN. Maar niemand gelooft de VN meer, de NAVO is zijn leger geworden. Dat mag nu alleen bombarderen maar geen burgerslachtoffers maken, wat niet kan. Het is en blijft een Amerikaanse oorlog, weliswaar geinitieerd door Frankrijk, maar de Amerikanen dulden geen Franse ‘Alleingang’. Senator Joe Lieberman in het voetspoor van minister van defensie Gates denonceren drie dictaturen in het Midden-Oosten: Libye, het gemakkelijkste doelwit; Syrie, waar men al succes heeft met ondermijning van binnenuit, maar waar een Russiche basis ligt en Iran. (ff Saudi-Arabie vergeten).

Er is opeens sprake van een ‘luchtmacht van de rebellen’, geflankeerd door de NAVO en gelegitimeerd door de UN. Die strijden dus volgens onze westerse media gebroederlijk samen met Al Qaeda tegen hem. Kan het nog idioter? En wie zijn die opstandelingen dan? Een allegaartje van extreme islamisten, afgedankten van Kadafi, wapenhandelaren en opportunistische zakenlui, Quatar, dat al het alleenrecht heeft op de verhandeling van de olie in Benghasi, Saoudi-Arabie, dat met Kadafi een appel heeft te schillen. Niemand weet er orde in te ontdekken en dus stevenen we eerder af op een Afghanistan scenario dan een Korea-scenario. En dan nog straks op naar Syrie en Iran.

Onze Regering en onze NOS ? Oorlogstrommels roeren en niets geleerd van de ‘interventie’ in Servie, in Irak, in Kosovo. Nergens heeft het geleid tot een ordelijke maatschappij, nergens heeft het Nederland enig voordeel opgeleverd, maar wel grote militaire uitgaven en een hogere prijs bij de benzinepomp. En Prof Joris Voorhoeve, , die afstudeerde met een Rockefeller-beurs, mag ondanks het echec van Srebrenica zonder tegenspraak zijn Pentagon verhaaltjes bij onze omroepen blijven spuien. Hij heeft de politiek correcte agenda: Ook in libye bewijzen, dat moslim-democratie bestaat. zijn schaamteloos gebracht voorbeeld: Indonesie; nu met dank aan D’66, de Daisy cutters van de flower power uit 1966.

drs alfred vierling

Geraadpleegde bron: Pepe Escobar, Asian News op Russische televisie:

Alfred Vierling

Advertisements

Herdenking Slagveld Kedichem 29 maart 1986

Leave a comment

Zie
AD Drechtsteden 30-3-2011

Kedichem Bloedige Aanval op CP/CD Congres 29 maart 1986

Leave a comment

Terreur op de dijk
Twintig jaar na de aanslag in Kedichem.

Stan de Jong

Op 29 maart 1986 verstoorden anti-fascisten een bijeenkomst van de Centrumpartij in Kedichem. Hotel Cosmopolite vloog in brand, Janmaats secretaresse Wil Schuurman verloor een been. Twintig jaar na dato blikken betrokkenen terug.

Wat de brandstichters niet lukte, lukt de brandweer wel. Hotel Cosmopolite gaat dicht. De eigenaar, Leo in den Eng, wordt gek van de plaatselijke brandveiligheidsvoorschriften. “Sinds Volendam zijn we roomser dan de paus.” Zo komt er dan toch een eind aan de tragische geschiedenis van het hotel aan het riviertje De Linge, dat door anti-fascisten op 29 maart 1986 in de as werd gelegd. Toen pa In den Eng zich krap twee maanden na het inferno aan het puinruimen had gezet met een op de kop getikte laadschop, werd hij bij het verwisselen van een losse accu door het gevaarte overreden. Zoons Leo en Peter bouwden het familiehotel weer op, maar gooien nu dus de handdoek in de ring.
Aan wie Leo in de loop der jaren meer een hekel heeft gekregen, Janmaat of de demonstranten, weet hij niet. “Die Janmaat blééf maar terugkomen. Voor demonstraties en fotoreportages. Mijn nekharen gingen ervan overeind staan. Ga jij je misère eens ergens anders uitventen, zei ik hem een keer. Hij lachte wat. Als politicus een nul, als mens een flapdrol.” Maar goed, als hij per se moet kiezen, dan toch de actievoerders. “Als ik er zo-ene voor mijn auto krijg, dan ga ik er in zijn vooruit en in zijn achteruit overheen – de tweede keer om er zeker van te zijn dat-ie dood is.”

Hoogstpersoonlijk was hij er getuige van hoe Wil Schuurman, de latere echtgenote van Janmaat, aan de haastig aan elkaar geknoopte lakens uit het raam van de bovenste verdieping zakte, zich afzette tegen de stenen borstwering, onhandig heen en weer slingerde, en met haar been door de glazen pui vloog. Not a pretty sight. En dan te bedenken dat het allemaal niet gebeurd zou zijn, vertelt In den Eng, als hotel Cosmopolite zoals te doen gebruikelijk pas eerste paasdag was geopend. “We dachten: ach, een vergaderingetje, tweehonderd piek zaalhuur beuren, lekkere seizoensopening.”
Nee, er rust geen zegen op dit toch vrij schilderachtige stukje Zuid-Holland dat de inwoners ‘Kekum’ noemen. Kedichem zal wel voor eeuwig verbonden blijven aan de kwestie van Het Been en in het collectieve geheugen staan vanwege de foto van een geblakerde Janmaat met een peukie in de hand – en die róókte niet eens in die tijd.

Van de kant van de actievoerders is het verhaal vaker verteld. Onder meer in het wervelende boek Axie! van Victor Luchteling (pseudoniem van ex-Bluf!-redacteur Willem Deetman). Over hoe er die zaterdag werd verzameld in Utrecht, het lange wachten, de eerste beugels grolsch die open plopten, het moment dat eindelijk de lokatie bekend werd gemaakt; over hoe het in kolonne over de dijk ging, de eerste bommetjes die naar binnen zeilden, de witte rook die langzaam zwarte contouren aannam. Toen de politie arriveerde, was de klus reeds geklaard. Onder de meelopers vonden zeventig arrestaties plaats – de echte daders zaten toen al lang en breed in hun kraakpanden.

Voor Deetman luidde Kedichem het begin van het einde van zijn ‘loopbaan’ in de kraakbeweging in. “Kedichem was de splijtzwam in de actiebeweging, die al enige tijd ernstig verdeeld was over het gebruik van geweld”, analyseert hij in de stationsrestauratie van Assen, zijn woonplaats. “Op die dag realiseerde ik: er is geen enkel verschil tussen de skinheads die ik bestrijd en de grolschbeugelkrakers waarmee ik acties voer. Ik voelde mij plotseling deel uitmaken van een bende hooligans. Als die om elf uur ’s ochtends begonnen te zuipen… dan kon er van alles gebeuren. In dat hotel hadden wel kinderen kunnen liggen.”

Maar ja, Deetman was een softie. Binnen de harde kern van de kraakscene – de ‘heffo’s’ – lijkt men een stuk minder onder de indruk te zijn geweest. “Dat die mevrouw Schuurman haar been toen is afgezet… tja, dat was wel lullig”, meent Leen van den Berg, producent en regisseur bij Van der Hoop Filmproducties. “Ik wens zoiets niemand toe. Maar wij waren tegen de Centrumpartij, we wisten dat ze daar een vergadering hielden en die wilden we tegenhouden. Dat paste in het tijdsbeeld. Het was gewoon een lullige samenloop van omstandigheden”.

Tussen 1977 en 1987 zat Van den Berg ‘diep in de kraakbeweging’. “Ik heb vele grote acties meegeorganiseerd, maar Kedichem niet. Ik was er wel bij. Ik stond op de dijk. Er werd een rookbommetje naar binnen gegooid, een gordijn vatte vlam, er ontstond brand. Het was niet gepland of zo. Heel veel mensen zijn door de politie ingesloten. Ik niet, ik wist te ontkomen. Als u zegt dat ik dan in de voorste linies moet hebben gezeten, dan zal dat wel kloppen.”

“De beweging is verdeeld geraakt, deels over de geweldskwestie. Dat klopt. Maar er speelden ook andere factoren mee. We moeten het niet groter maken dan het was. Zelf heb ik altijd het standpunt ingenomen dat je in situaties terecht kunt komen dat geweld niet valt te vermijden. Ik bedoel, neem de kroningsrellen in Amsterdam, in 1980. Hoe de politie te paard erop afging, dat riep ook geweld op – het was actie en reactie. Dat onderscheid tussen heffo’s en softie’s… zo kon je dat niet indelen, zo zwart wit lag het absoluut niet. Er is in Kedichem ook geen geweldsexplosie geweest.”

Hoe zouden degenen die binnen zaten het hebben ervaren? Hun verhaal is, twintig jaar na dato, nog zelden gehoord. Maar eerst kort de achtergrond: in 1984 was Hans Janmaat, die sinds 1982 een zetel in de Tweede Kamer bekleedde, uit de partij gezet door voorzitter Danny Segers. Een ordinaire ruzie zou eraan ten grondslag hebben gelegen: Janmaat had geflikflooid met mevrouw Segers. “Een levenslustige vrouw, bepaald niet, uh, puriteins”, zegt Frans Schoenmakers, destijds voorzitter van de afdeling Zeeland en lid van het landelijk bestuur. “En die Segers was een oliebol.”

Omdat Segers niet alleen een oliebol was, maar volgens sommigen ook een ‘intrigant’ en ‘regelrecht corrupt’ (Schoenmakers) wilde een deel van de partij van hem af. Op een geheime vergadering in Kedichem zou een motie van wantrouwen tegen Segers worden ingediend en tevens worden getracht Janmaat, die inmiddels de Centrumdemocraten (CD) had opgericht, weer bij de club te krijgen. Een verzoeningsbijeenkomst. Er moest ‘gelijmd’ worden.

Initiatiefnemer Wim Vreeswijk: “De bijeenkomst was op zich goed georganiseerd, de lokatie was lang geheim gehouden, er wist slechts een paar man vanaf. Het probleem was alleen dat de organisator, dr. Wim Bruyn, die in Amsterdam woonde, vanaf zijn huis werd gevolgd door activisten. Hij heeft nog gebeld naar de politie vanaf een benzinestation. Hij had toen om moeten keren, maar reed door, en leidde zo de groep rechtstreeks naar het hotel… Maar dr. Bruyn zal het wel niet leuk vinden als ik dit vertel.”
In een aanleunwoning ‘ergens in Amsterdam Zuid-Oost’ treffen we dr. Wim Bruyn, voormalig hoofd van het wetenschappelijk bureau van de CP. Door Marcel van Dam ‘de Goebbels van de Centrumpartij’ genoemd. Wellicht dat zijn boek ‘Het recht op apartheid’ (juni 1965) daar iets mee te maken heeft gehad. “De aantijgingen raakten mij zeer”, vertelt Bruyn, die zijn hele leven bij de gemeente Amsterdam werkte, in de jaren zestig adviesfuncties binnen de PvdA bekleedde en Joop den Uyl en Ed van Thijn persoonlijk goed heeft gekend. “Ik heb gepoogd binnen de PvdA medestanders te vinden voor mijn opvattingen tegen de massale immigratie – dat lukte niet.”

Ondanks zijn leeftijd (hij is van 1917) houdt Bruyn zijn verblijfplaats graag geheim. “We hebben zoveel meegemaakt, de terreur, dat wilt u niet weten”, legt zijn aardige partner, die iets jonger is en hem verzorgt, uit. Bruyn formuleert moeizaam, maar bevestigt in grote lijnen het verhaal van Vreeswijk. “Ik ben die dag gevolgd door een rode auto. Er zaten twee knullen in.” Zijn vriendin knikt. “Ik reed een stukje met Wim mee naar het Amstel Station. Daar ben ik afgezet”, zegt ze. “Ik heb het kenteken nog opgeschreven…” Ze staat op, gaat naar een ladenkast en pakt daar een blocknote uit. “Rode ford – 31 jg 27”
Enfin, Bruyn reed verder. Met in zijn kielzog de achtervolgers. Bij een benzinestation hield hij stil, liep naar een telefooncel, belde op. Alleen niet naar de politie, zoals Vreeswijk vertelde, maar naar Vreeswijk. “Ik zei: ik word gevolgd. Die knullen kwamen naast me staan om mee te luisteren. Het voelde bedreigend…”

Toen de doctor bij de afslag Kedichem kwam, stopte hij even om te kijken of hij naar het dorp moest of de dijk op. De rode Ford bleef ook staan. Bruyn draaide de slingerende dijk op, en arriveerde kilometers verderop bij Cosmopolite. Hij was een van de laatsten. Rond de zestig partijgangers waren reeds aanwezig. Het was een uur of drie, half vier. De koffie was prima.

Nadat Bruyn een welkomstwoord tot de aanwezigen had gericht, nam Schoenmakers de voorzittershamer over. Precies op dat moment sneuvelde de eerste ruit. “Het was een volksgericht”, herinnert Schoenmakers zich. “Het tuig dat daar aanwezig was, de asocialen. Dat stonk een uur in de wind! Het schuim van de maatschappij – hetzelfde schuim dat de gebroeders De Witt heeft afgeslacht. De ware fascisten – dat waren zij!”
Vrijwel gelijkertijd met de tegels en stenen vlogen de eerste rookbommen naar binnen. “Rookbommen, haha!” De Haarlemse ex-sportschoolhouder Wim Witteman weet wel beter. “Fosfor! Lichtgroen spul. Ging dwars door het tapijt heen, het beton begon te branden.”
Anderen spreken van molotovcocktails. In krakersproza: molli’s. Ex-activist Deetman hoorde inderdaad van mede-actievoerders dat een krat met molli’s klaar stond in een auto. “Maar ze zouden niet zijn gebruikt.”

Hoe dit ook zij: de tent stond in lichterlaaie. Vreeswijk: “We zaten als ratten in de val… konden niet naar buiten. De meute stond aan de zijkanten te schreeuwen, we konden geen kant op. Chaos.” “Op de vloer lag novilon zeil – dat blééf branden”, zegt Leo in den Eng, die dag verantwoordelijk voor het ‘bargebeuren’. “Vlak ervoor was nog een agent binnen gestormd. Die zei: jullie moeten wegwezen, er komen demonstranten aan. Nou, hij was nog niet uitgesproken, of ze kwamen al over de dijk aanzetten. Met knuppels en speren. Jazeker, speren. Van die aluminium staven met een punt eraan geslepen. Nu was mijn vader het type dat er wel op dorst te slaan, maar ik zei: pa, dat red je nooit. Het was het ergste tuig van de richel.”

Schoenmakers: “Ik zag een groepje van ons de trap opgaan. Ik riep nog: niet doen. Rook trekt naar boven. Omdat ik sloepscommandant ben geweest, weet ik hoe te handelen in noodsituaties. Er was een vrouw uit Zeeland die helemaal hysterisch werd. Ik heb haar twee klappen in het gezicht gegeven, om tot bedaren te komen. Links, rechts!”
De vergaderzaal lag op de eerste verdieping – gelijkvloers aan de dijk. Achterin was de glazen pui eruit gegaan. De meesten konden zo ontsnappen en aan de waterkant naar beneden klauteren. Eenmaal buiten deed Schoenmakers een vergeefse poging de twee aanwezige agenten tot actie te bewegen. “Ik riep: Schiet ze in hun voet! Schiet in de lucht! Maar ze deden niets.”

In den Eng: “Ik hoorde dat er een paar in de slaapkamers zaten. Ik liep naar boven, er was al een flinke rookontwikkeling. Ik opende alle deuren. Op nummer 15 zat het groepje. Ik klopte, iemand deed open. In de achtergrond zag ik dat ze met lakens bezig waren. Ik zei: wat doen jullie nou, je kan beter een klap op je kop krijgen dan zo naar beneden te gaan! Maar ze waren als de dood voor de demonstranten. Het had niet hoeven te gebeuren… de nooduitgang zat vlakbij, de demonstranten waren gevlogen. Maar de deur ging weer op het slot.”

Vreeswijk: “We zaten met zijn twaalven dus boven. Toen hebben we die lakens aan elkaar geknoopt waarlangs we ons naar beneden lieten glijden, naar het balkon op de eerste etage. Ik was degene die de lakens vasthield en ging als laatste. Wil lag op het grint van het balkon te kermen, dood te bloeden. Toen ik naar beneden ging moest ik haar ontwijken, daardoor ben ik met een vreemde achterwaartse beweging naar onderen gesprongen, het ging mis, ik gleed uit over het grint en kwam in het glas terecht. Ik bloedde, in mijn been zat een flinke jaap. Ik heb nog in het ziekenhuis gelegen.”
Via een stuk bouwmateriaal werd Schuurman naar beneden getakeld en tegen de dijk gelegd. “Haar man bond het been af”, vertelt Witteman. “Met zijn broekriem. Ik zie hem die riem nóg van zijn broek trekken. Ik heb mijn jas toen over haar heen gelegd. Die heb ik nooit meer teruggezien. Het was een donkerblauwe regenjas, een hele speciale…”
Voor Witteman hield de pech daarmee niet op. “Toen ik later weg wilde gaan, zag ik dat alle vier de banden van mijn wagen lek waren gestoken. Het was een alfa romeo 33. Met splinternieuwe pirelli’s. Naar de mallemoer.”

Marco Schoenmakers, zoon van Frans, was met zijn zestien jaar de jongste deelnemer. Hij ging een glas water voor mevrouw Schuurman halen, aan de overzijde van de dijk. “Het been lag er half af. De politiek is een grote boevenbende. Als het kan, ben ik weg uit Nederland.”

Dr. Bruyn, die langs een regenpijp omlaag was gegaan, werd door een ANWB-bus naar de eerste hulppost gebracht dat in een gehucht nabij was ingericht. “Ik verkeerde niet in shock, was ongedeeerd. Daarop ben ik met de politie meegereden naar Kedichem. Daar ben ik verhoord door twee politiemensen. Een lang verhoor. Zakelijk. Er werd geen uiting geven aan enig medeleven. Misschien dat ze vonden dat we ergens schuld aan hadden.”
Inmiddels was Schuuurman in het ziekenhuis te Gorinchem opgenomen.Viereneenhalf uur lang zou ze worden geopereerd. Zonder succes. In allerijl werd ze overgebracht naar het Dijkzicht, Rotterdam. Daar stond reeds een team klaar van negen vaat- en neurochirurgen om het been te behouden.

Alfred Vierling, fractiemedewerker van Janmaat, had op de radio van ‘het been’ gehoord, en had zich naar het ziekenhuis gespoed. In zijn dagboek schreef hij: “Nacht van 29 op 30 maart. Mevrouw Schuurman-Korselius is overgebracht naar het Dijkzicht te Rotterdam. Om half een zag het er naaruit dat het been bloed vatte. Toen hebben Janmaat, ik en enkele anderen haar verlaten. Om drie uur bleek dat het been er toch af moest.”
Vierling: “Ik heb Janmaat die ochtend zien huilen – ik wist niet eens dat hij dat kon. Het had ongelooflijk veel indruk op hem gemaakt.”

Wim Vreeswijk: “De politie had de aanslag gemakkelijk kunnen voorkomen – een auto dwars op de dijk zetten. Niemand had er langs gekund.”
Zijn vrouw Irene Vreeswijk-Mullaert, destijds ook actief in de partij: “We hebben nooit een schadevergoeding gehad, geen cent, we zijn onmenselijk behandeld. Advocaten kon je niet krijgen in die tijd, die waren ook allemaal links, hè. Die wilden geen rechtse mensen verdedigen.”

Tot zover de reconstructie. Is Kedichem dan ook nog van diepere betekenis geweest voor extreemrechts? In elk geval haakte een aantal prominenten af. “Toen dat been eraf vloog, zei ik: ik wil wel een gedeputeerde zijn in een democratie, maar geen geamputeerde in een anarchie”, zegt Vierling, die uit de ecologische beweging stamde. “Er werden krokodillentranen gehuild door de politiek. De schijnheiligheid van de gevestigde orde was voor iedereen zichtbaar. Ook voor de gewone burgerij, voor de borrelnotencultuur zeg maar. Die haakte af. Om de partij hing nu de geur van geweld.”

Voormalig partijsecretaris Mart Giesen: “Na Kedichem durfden gewone mensen geen lid meer te worden, er was dermate veel geweld gebruikt tegen ons dat je je wel tien keer bedacht om nog actief te worden. Na Kedichem trok Janmaat vrijwel alleen nog mensen aan die niets te verliezen hadden; outcasts, werklozen, losers. Dat was de CD.”
“Janmaat voor en na Kedichem – dat waren twee verschillende personen. Voor Kedichem had hij relativeringsvermogen, humor, kon hij nog enigszins delegeren, hoewel hij daar nooit in had uitgeblonken, maar in ieder geval hield hij niet de zaak klein, onder elkaar, zoals in de CD. Die partij was bijna een familiegebeuren. Na Kedichem was Janmaat wantrouwig, verkrampt geworden. De CD werd daardoor een heel andere partij dan de CP.”
“Wij waren helemaal niet extreem”, vindt Giesen. “De CP was een middenpartij. In elk geval op economisch terrein. Daarnaast nationaal-voelend. Natuurlijk ben ik bitter. Een Wilders, een Spruyt… waar hèbben die mensen het over als ze zeggen bedreigd te worden? Wij werden bedreigd, en er was niemand die ons bescherming bood.”

In de loop der jaren nam de paranoia van Janmaat steeds absurdistischer vormen aan. Hij zag achter elke boom een BVDer, beschuldigde eerst Segers ervan de zaak te hebben verlinkt en vermoedde uiteindelijk dat de Israelische veiligheidsdienst achter Kedichem zat. Een optie die dr. Bruyn overigens niet geheel wil uitsluiten. “Laten we eerlijk zijn: de Mossad is ertoe in staat.”

En Wil Schuurman? Voor dit artikel zijn vele pogingen gedaan haar te spreken, maar ze lijkt geen behoefte te hebben aan publiciteit. “Ze heeft haar lot buitengewoon moedig ondergaan”, vindt Vierling. “Ik heb vaak ruzie met Wil gehad en ik zei dan soms valse dingen. Zoals: met één been kun je nog aardig trappen. Ach… ze kon daar best om lachen.”

Antiblank racisme door de overheid

1 Comment

Ex-Minister Ter Horst liet namens het kabinet Balkende IV weten dat de overheid per direct mannen en autochtonen zou gaan discrimineren. Zij voegde namens het kabinet het blanke ras daar aan toe.

In die jaren had Ter Horst in een toespraak een visioen: “Dames en heren, allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan. Zo luidt artikel 1 van onze Grondwet. Het klinkt ogenschijnlijk simpel maar we weten allemaal: de praktijk is weerbarstiger.” Waarop zij zonder een spier te vertrekken aankondigde dat het kabinet Balkenende de “weerbarstige praktijk” heldhaftig de kop in gaat drukken: “Vanaf 2009 heeft elke Nederlandse gemeente een antiracismebureau!”

Wat zij nu precies met “weerbarstig” bedoelde bleek echter kort daarop, in januari van dit jaar. Ter Horst: “Het kabinet loopt achter op zijn eigen beleid om meer allochtonen en vrouwen in topfuncties te benoemen. […] In 2011 moeten minstens vijftig van de ongeveer achthonderd topambtenaren bij het Rijk allochtoon zijn. Een kwart van deze plekken moet worden bezet door vrouwen!” Ter Horst wil tevens dat “elke minister minstens zes allochtonen benoemt.”

Er ging een golf van terechte verontwaardiging door Nederland (de antidiscriminatie- en anti-racismebureaus gaven opvallend genoeg geen kik). Een minister die binnenkort een “Handvest verantwoordelijk burgerschap” wil gaan opdringen en een Huis voor de Democratie én Rechtsstaat wil oprichten (één van de betrokkenen zei: “Ik ben erg voor gewoon beginnen, desnoods in een kraakpand”) en zelf aan discriminatie en racisme doet, nog afgezien van het feit dat juist zij niet veel met democratie op heeft, maakt zich natuurlijk volkomen onmogelijk wanneer zij haar kennelijk kwalijke trekjes in de praktijk gaat brengen.

Maar wie had nu had gedacht dat diezelfde socialistische politiek correcte minister Ter Horst (PvdA) er nog een schepje bovenop zou gooien met de racistische en seksistische uitspraak “niet wéér een blanke man in de politietop” te willen? Moet niet gewoon de best gekwalificeerde Nederlander aangesteld worden die zich daarvoor beschikbaar stelt? Neen, volgens Ter Horst. En wéér geven de antidiscriminatie- en antiracismebureaus geen kik. Het wordt hoog tijd die linkse en soms botweg zélf discriminerende bureautjes op te heffen, in plaats van nóg meer, op iedere straathoek: dat zal ook ten goede komen aan de bezuinigingen.

Zelfs in het desastreus politiek correcte Engeland zijn ze erachter gekomen dat die uiterst controversiële en racistische “diversiteits”-doelen van de overheid — zoals Ter Horst die propageert — niet alleen alle normen en waarden van de Westerse beschaving met voeten treden, maar schadelijk zijn, en feitelijk onwettig. De “Association of Chief Police Officers” meldde met gepaste trots dat zij met dat schandalige selectiebeleid ophouden en voortaan dus ook niet meer van institutioneel racisme beschuldigd kunnen worden.

Kortom, het kabinet Balkenende IV kon juist wél van institutioneel racisme beschuldigd worden, en lapte met haar neo-apartheidsbeleid ook nog eens de Grondwet en nog een hele reeks hieronder genoemde wetten aan haar laarzen. Heeft de gedogende invloed vande PVV dit beleid gestaakt?

Grondwet Nederland
Art.1 Gw
Art.3 Gw

Grondwet EU
Art.81 GwEU
Art.81 GwEU
Art.2 GwEU

Wetboek van Strafrecht
Art.137c Sr
Art.137et [let op lid 2 en 3 van dit artikel]
Art.137f Sr [voor diegene die de opdracht van Ter Horst uitvoert]

Europees Verdrag Rechten van de Mens (EVRM)
Art.1 EVRM

bron: Het Vrije Volk

David Duke: Who is he?

Leave a comment

David Duke, who is he?1)

David Duke was born near the geographic center of the USA. His parents came from Kansas and Missouri. His father was a petroleum engineer with Shell Oil Company, which transferred him to The Hague in The Netherlands along with his wife Maxine and son David. At that time Holland was still the country of tulips and blond kids. The family returned the United States and took up residence in New Orleans, Louisiana. David identified himself with southern nationalism and like most southerners of the time, he considered the north as guilty of the Civil War because it denied the people of the South self-government.
The Duke family Black housekeeper had the traditional southern Black attitude concerning racial issues, and opposed socializing with White folks.
Much like today, the mainstream media held that there is no genetic difference between Whites and Blacks other than skin color, and it argued that the civil rights movement would smooth all barriers and create racial harmony and material progress for all. Yet, ultimately, even after decades of equal rights — black crime, poverty, male abandonment of children, and a host of other African societal ills became more acute.
As an adolescent David became aware of liberalism. (in the American sense of political correctness preaching human beings being all equal not simply in rights but in biology) He came to believe that massive immigration and other policies were part of the Zionist agenda to divide and conquer by lessening solidarity and pride among non-Jews. Cf. George Orwell’s cynical adage, ‘Some animals are more equal than others’.2

David Duke, what does he want to achieve?

David Duke is not a world renowned scientist or famous writer, but a wide ranging intellect who brings together different disciplines of thought into present-day historical, political and biogenetic and psychological scientific masterwork of sweeping insight.3 The late and prominent Prof. Glayde Whitney, who was the President of the Behavior Genetic Association of the United States, described David Duke as a modern day Voltaire.
Although called a racist by the mainstream media, Dr. Duke does not advocate any sort of suppression of racial groups and in fact is a champion of the idea that every people on Earth have the right to preserve their heritage, their unique culture and their independence and freedom. Far from being a racist suppressor, he consistently argues for freedom for all peoples and specifically opposed American globalist and imperialist policies around the world such as the Afghanistan War and the Iraq War.
Although his doctorate is in the discipline of History, he has a keen knowledge and understanding of both the biological sciences and psychology. He says that the academic who most contributed to his understanding of the Jewish extremism is Dr. Kevin Macdonald3), who splendidly describes the psychological motives behind the ‘ self-named Jewish sciences’ of neofreudian Gestalt-psychology, Boasian sexology and Horkheimerian (Frankfurter Schule) politicology, all aiming at the pathologicalization of the European civilisation. David Duke focuses on the pernicious role of Zionist networks in banking, American foreign policy/war mongering, multi-ethnic immigration policy and so-called “affirmative-action,” a nice-sounding moniker for a pernicious anti-white discrimination. Furthermore, David Duke shows that the political and psychological lynchpin of it all to be the Globalist media .
David Duke has never shied away from controversial events when he thought intellectual and human freedom was at stake. To that end he attended Teheran Conference on the Holocaust, not as a speaker who questioned veracity of the Holocaust but to protest the imprisonment of men and women for their freedom of speech on the issue. He says that the officials who put people in prison for their academic, intellectual opinions are the real criminals. “People who voice an opinion,” he says, “are not criminals, but those who try to put them in prison are indeed true criminals who deserve to be punished.”
He says it is a great crime to put men and women in prison for exercising their human rights of freedom of speech and expressing their conscience. They should not be imprisoned he says, but those who kidnap these men from their families and imprison them, they are the ones who should be jailed.
David Duke has been falsely accused of being the Founder of the Christian racist-labeled Ku Klux Klan, which he on the contrary endeavored to transform into a non-violent political movement. No member of his group was ever accused any violent crime against even a single minority.
Frustrated by media distortion of his group, he left it in 1977, 34 years ago. He opposes White supremacism or any other form of suppression of other races. He says that Jewish extremists are the true supremacists as witnessed by the Jewish supremacist state of Israel.
David Duke went on to win public office as a member of the House of Representatives in Louisiana and later defeated in the first primary the sitting Republican Governor. And he gave the closest political race in the 18 year career of Louisiana US Senator Bennett Johnston. Duke received over 65 percent of the European American vote in a state of similar population size to that of Austria. Duke is an agile and humorous activist pur sang on university campuses, international press conferences to begin with in England (where he got arrested) or lecturing universities in Kiev, Russia or across the globe. Smeared by the Zionist Anti-Defamation League as a ‘racist’, he has embarked on a world wide crusade for European and American rights and heritage and has been well received among peoples of his tribe. To give an example of his humor: Once after a well-received lecture on a left wing university campus, he was verbally accosted by a obscenity-speaking, left-wing White girl about her relation with a Black male standing by her. One might expect the media caricature of David Duke to speak invective against the Black male, but instead Duke addressed himself to the Black man, and said. “ I am just amazed that a perfect gentleman like yourself would be involved with such white trash,” yielding him great laughter which morphed into loud cheers by the student audience.

David Duke, what does he do now?

From a European point of view, one notices in David Duke’s early life the rather typically American predominant preoccupation with white-black issues, fierce anti-communism (impinged upon him during his stay in Vietnam, his father, a former Army Colonel who as an engineer constructed schools and other civil structures for anti-Communist South Vietnam and later Laos. His father sported rather narrow, Christian biblical ethics, dealing with abortus provocatus and homosexuality, instead of concentrating on the necessity of ethno-natalist policies. But Duke was a man always questioning and always learning, and later embraced the Russian people and spent five years in Russian stoking and advising Russian nationalists .His in-born American fear of Russia has concomitantly faded away. Bravissimo!
Nowadays, Dr. Duke promotes a vision, a white evolutionary strategy pertaining at restoring the demographic foundations of our people. He is dedicated to making our people aware of the threats to our survival by the dearth of births and the massive influx of non-Europeans into Euro-nations.
He still concentrates a great deal on the threat of Zionism which he maintains is not only a threat to the Palestinians and others but also just as much a threat to Europeans. He says that the subservience of some pro-European groups to the anti-European Zionist movement is a prescription for disaster and defeat.4) He points out that the Jewish supremacists who support Israel are the same supremacists in media and academia who have taught us to hate ourselves and who have literally opened the gates to the invaders , a fact, as he points out, is also historically accurate in the records of the fall of Constantinople and the fall of Spain.
He is actively involved in convincing the Australian politicians and public, that they should stand up for the European founders of their great nation and that Australia must not remain a vast depository for the unlimited masses of Asia, which policy would, if not drastically put to an end, sweep away the heritage of the country.
His webpage and lectures all fit into his drive to awaken the European masses, that they have a moral right to survive and an absolute human right to their civil rights and ethnic freedom and heritage.

1. David Duke, ‘My Awakening’, Free Speech Press 1998 (ISBN 1-892796-00-7
2. George Orwell, ‘The Animal Farm’, ed. 1945 and 1950
3. Alexandr Soljénitsyn, ‘Deux Siècles Ensemble 1917-1972, Juifs et Russes pendant la
Période soviétique’ ed. Fayard 2002.
Jon J. Mearsheimer & Stephan M. Walt, ‘The Israel Lobby and US Foreign Policy’ ed.
Farrar and others—2007
Patrick Buchanan, ‘The Death of the West, How Dying Populations and Immigrant
Invasions Imperil Our Country and Civilization’, 2002, ed. St Martin’s Press ISBN 0-312-
28548-5:
Norman Finkelstein, ‘The Holocaust Industry; Reflexions on the Exploitation of Jewish
Suffering’ 2002, (ISBN 90-5330-293-X)
Herrnstein, Richard, Murray Charles (1994): The Bell Curve – Intelligence and Class
Structure in America, Freepress, ISBN:,0029146739, S. 548
Kevin Macdonald, ‘ The Culture of Critique, an Evolutionary Aanalysis of Jewish
Involvement in 20th Century Intellectual and Political Movements’, ed.1998, ISBN 0-7596-
7222-9
4. cf: Guillaume Faye, ‘La nouvelle Question juive’, ed. du Lore 2007, ISBN 978-2-35352-
008-4 in which he advocates a policy of involving zionist elites in anti-multi-etnicist and
anti-islamist policies in exchange of Israel’s EU membership and silencing holocaust
criticism with : Kevin Macdonald, ‘The Wilders Syndrome’ in which he claims the
unfeasibility of such apolicy see :
http://www.alternativeright.com/main/the-magazine/the-wilders-syndrome/
5. see http://www.davidduke.com

solidarity with parisienne victime de l’islamisation video

Leave a comment

video spoken english soutitré en français: Het gevolg van alsmaar de bevolking de mond snoeren.Voici le résultat de l’arrogance autiste au pouvoir:

La France devenue folle

Leave a comment

Les familles à l’honneur (Photo Martine Clément)
Samedi après-midi, Françoise Tenenbaum, adjointe déléguée à la Solidarité et à la Santé, a procédé à la remise des médailles de la Famille Française, salle de Flore.
Créée en 1920 par décret, modifié le 28 octobre 1982, la médaille de la Famille Française est «une distinction honorifique décernée aux personnes qui élèvent ou ont élevé dignement de nombreux enfants, afin de rendre hommage à leurs mérites et de leur témoigner la reconnaissance de la Nation».
C’est donc une façon de récompenser ces mères méritantes qui, de par leur dévouement et leur abnégation, ont su assumer leur rôle, même si ces mères, quant à elles, pensent qu’il n’y a là aucun mérite.
L’instruction des demandes est réalisée par l’UDAF qui diligente les enquêtes. Les médailles sont attribuées par décision du préfet, l’avis du sénateur-maire ayant été préalablement requis.
C’est ainsi que 21 mères, devant toutes les familles réunies, ont reçu leur médaille.
8 médailles d’argent (6 ou 7 enfants) : Fatiha Benhalima, Fouzia Amezane, Fatima Boularess, Aïcha Hadj-Abderrahmane, Mama Lefdou, Fatima Loubbi, Rosaria Rutigliano, Aïcha Tasry.
13 médailles de bronze (4 ou 5 enfants) : Saadia Ayar née Ayar, Saadia Ayar née Jabir, Medhia Bargaoui, Fatima Batta, Diane Brenot, Saâdia Brouzi, Fatima Et-Tellah, Nacéra Farsi, Fatima Haddache, Nathalie Lerbet, Zineb Oussghir, Stella-Cora Robert, Latifa Sabik.

No comment ! Nous pouvons aller dormir tranquille, la relève est assurée !

Older Entries