Frans-Duitse economische onbalans; Deséquilibre économique franco-allemande

Leave a comment

Vertaling en samenvatting van hieronderstaand vertoog door Rousset over de discrepantie van de Duitse en Franse economie (door AV). L´article originel par Marc Rousset se trouve à la fin de cette traduction et synopsis en néerlandais.

In de eurozone voltrekt zich een onhoudbaar scheve balans tussen de Franse en Duitse economieen.
Frankrijk ligt in concurrentiepotentieel zo´n 13 % achter op Duitsland en deze ongelijkheid binnen de eurozone legt het al helemaal af tegen de verwoestende concurrentieslag van de opkomende economieen en dat speelt zich dan ook nog eens af temidden van de wereldwijde vrijhandel.

Duitsland had in 2011 weer een exportrecord van boven de honderd miljard euro, terwijl Frankrijk daarvan maar 40% haalde, des te meer teleurstellend, omdat het nog 58% haalde toen de euro werd geintroduceerd.

In 2007 besteedde Duitsland 9,9% van zijn toegevoegde waarde aan R&D (onderzoek en productontwikkeling) tegen Frankrijk maar 6,6%. In Frankrijk werd daarvan de helft besteed aan fundamenteel onderzoek door de overheid; terwijl in Duitsland 2/3 werd uitgegeven door bedrijven, hetgeen leidde tot 396 patenten tegen voor Frankrijk maar 144 brevets per 10 miljoen inwoners.

In 2011:
Werkloosheidspercentages en jeugdwerkloosheid voor Duitsland 6,8 % resp. 9,7% voor Frankrijk 9,5% resp. 22,5 %
Begrotingstekort als % van BNP: Duitsland 1,5,, Frankrijk 5,7
Handelsoverschot Duitsland 150 miljard euro, Frankrijk handelstekort 75 miljard euro.
Wereldmarktaandeel: Duitsland 9%,, Frankrijk 3,8 %
Industrie aandeel in BNP in %: Duitsland 35%, Frankrijk 14?9 %dus lager dan Engeland, dat toch ook nog een financiele sector heeft van 14%

Duitsland heeft 10.000 middelkleine bedrijven met 250 tot 5000 werknemers, die het hele land bewieroken met werkgelegenheid en belastingafdracht, Frankrijk heeft maar 5000 van zulke ondernemingen.

Duitsland heeft maar 37 multinationals en Frankrijk 39, die allemaal hun bedrijvigheid, dus werkgelegenheid en belasttingafdracht naar het buitenland hebben gedelocaliseerd, denk maar aan de Franse autoindustrie.

Duitsland moest de afgelopen jaar ook nog eens 65 tot 100 miljard euro pompen in de voormalige DDR, dus een bedrag gelijk aan de hele Franse Staatsschuld.

Maar Duitsland (naar Nederlands voorbeeld) heeft onder Schroeder wel zijn arbeidsmqrkt versoepeld, gezondheidszorg en pensioenen opgeschoond, terwijl Frankrijk met naar Duitse maatstaven drie miljoen teveel ambtenaren en starre vakbonden en overheidsbedrijven, zoals de spoorwegen, zit met failliete ziekteverzekeringskassen, onbetaalbare pensioenen en cf:

overheidsuitgaven als percentage van het BNP 2007 : Duitsland 43% (in 1996 54%)
, Frankrijk all die tijd tot nu toe 54%

Frankrijk heeft de hoogste belastingen in de eurozone op toegevoegde waarde door bedrijven,
nl 14,5% tegen Duitsland 7,8%; bijgevolg krijgt de Franse werknemer minder nettoloon uitbetaald dan zijn Duitse collega, maar het verschil gaat dus naar de overheid.

Duitsland gaat in tegenstelling tot Frankrijk uit de atoomenergie en subsidieert zijn vuile kolenmijnen, en windmolenparken en maakt ook vuile handen aan de NOORDSTROOM, de gastoevoer uit Rusland. Dazt kost nogal wat vgl met de Franse atomaireelectriciteitsvoorziening. Bovendien geeft Duitsland ondanks zijn BNP van 1,5 maal dat van Frankrijk maar 1% tegen Frankrijk 1,5% van het BNP uit.

Gelukkig voor Frankrijk heeft Duitsland de euro nodig, want zijn buitenlandse handel voltrekt zich voor 60% in de eurozone. De Duitse export zou bij een euro=dollar wisselkoers vqn 1 euro= 1,( dollar worden weggevaagd. Het is duidelijk, dat bij een Durchfall van de euro Duitsland met Rusland en niet verder met de USA economisch zouden versmelten.;

Le handicap structurel France /Allemagne face à l’euro et l’Europe Puissance

Selon Marc Rousset, écrivain, économiste, auteur de « La Nouvelle Europe Paris-berlin-Moscou »

Si la France veut sauver l’euro et les chances de l’Europe Puissance , encore faut-il qu’elle effectue un sursaut d’une façon urgente pour surmonter ses handicaps économiques structurels et un différentiel de compétitivité par rapport à l’Allemagne d’environ 13%. La divergence actuelle franco-allemande n’est pas tenable ! Si l’on ajoute à ce facteur intra-communautaire, les effets catastrophiques de la concurrence des pays émergents et du libre échangisme mondialiste, il ne faudra pas s’étonner si le chômage continue d’augmenter en France d’une façon considérable en 2012 !

Etat des lieux de l’ handicap structurel de la France par rapport à l’Allemagne

Outre-Rhin, on vient de célébrer un nouveau record des exportations qui ont passé le cap des 1000 milliards d’euros en 2011. Les ventes françaises à l’export sont de 400 milliards d’euros, soit 40% du volume de l’Allemagne, alors qu’en 1999, lors de l’introduction de l’euro, ce même ratio des exportations françaises était de 58% !
En 2007, l’industrie française consacrait 6,6%de sa valeur ajoutée à la R&D contre 9,9% en Allemagne(1) .Contrairement à la France où la recherche publique est presque égale à celle du secteur privé, les deux tiers de la recherche allemande sont réalisés par les entreprises privées. Alors que la France privilégie la recherche fondamentale, c’est la recherche appliquée qui l’emporte outre-Rhin. L’Allemagne dépose 396 brevets pour 10 millions d’habitants contre 144 seulement pour la France.
Le taux de chômage est de 6,8% en Allemagne alors qu’il dépasse 9,5% en France. Celui des jeunes Allemands n’est que de 9,7% alors qu’il dépasse 22,5% en France. Le taux d’emploi des seniors est de 77,5% en Allemagne contre 65% en France.
Le déficit allemand est de 1,5% du PIB contre 5,7% pour la France ! L’excédent de la balance commerciale allemande est de 150 milliards d’euros en 2011 contre un déficit de 75 milliards d’euros pour la France!
Alors que la part de marché de la France dans le monde est tombée à 3,8%, celle de l’Allemagne dépasse 9%, faisant de ce pays le premier exportateur mondial. La part de l’industrie représente plus de 35%du PIB allemand ; elle ne compte plus que 14,9% dans celui de la France, soit un pourcentage encore inférieur , contrairement aux croyances , à celui de la Grande Bretagne malgré son ratio d’activité bancaire et financière très élevé de 14% du PIB.
Les Allemands ont 10 000 entreprises de taille intermédiaire (de 250 à 5000 salariés) alors que la France n’en a que 5000 (2) avec une plus faible ouverture à l’exportation.. Si la France dispose de 39 entreprises mondiales et l’Allemagne de seulement 37 entreprises (3), le «  Mittelstand «  allemand et même les grandes entreprises allemandes irriguent le territoire allemand d’activités et d’emplois alors que les grandes entreprises françaises (automobile) font de manière croissante leur chiffre d’affaires hors du territoire national, y paient peu d’impôts et y créent proportionnellement moins d’emplois.

Le sursaut salutaire de l’Allemagne tout supportant le coût de la réunification égal à la dette française actuelle !

Le fait d’armes de Gerhard Schroeder, c’est l’agenda 2010,un ensemble de mesures impopulaires lancées entre 2003 et 2005 : Réforme du marché du travail, réforme du système de santé, réforme des retraites qui d’ici quelques années passera à 67ans !Tandis que La France reste engluée dans les envolées lyriques , les propos socialistes lénifiants , la rhétorique syndicale archaïque, les paralysies de la SNCF et de la RATP, le blocage de l’administration par les fonctionnaires, l’Allemagne pratique le « Mut der Veränderung » (courage du changement), le consensus moderne , l’efficacité , la compétitivité à l’exportation, les réformes de structure et l’économie sociale de marché de Ludwig Erhard !
Alors que la part des dépenses publiques dans le PIB allemand , suite à la réunification, avait atteint 54% en 1996,elle n’était plus , suite à une diminution spectaculaire, que de 48% en 1998, 44%en 2001, 43,7% en 2007 tandis qu’en France pendant toute cette période le taux français se maintenait à 54%.Alors que les comptes de l’assurance maladie sont dans le vert outre-rhin, ils sont dans le rouge en France et toutes choses égales par ailleurs, la France qui compte 5 200 000 fonctionnaires devrait en avoir 3000 000 , soit un surnombre astronomique et dont personne ne parle, de 2millions, une partie de ce chiffre correspondant à des effectifs de fonctionnaires devant être privatisés et réduits !
Par ailleurs, la plupart des critiques du « modèle allemand » oublient que l’économie allemande a subi pendant 20 ans, les coûts de la réunification, soit une ponction annuelle de l’ordre de 65 milliards d’euros à 100 Milliards d’euros par an (4). Cela a représenté donc en 20 ans pour l’Allemagne, la petite bagatelle du montant de la dette française actuelle !

Le déclin suicidaire de la France , suite à au laxisme de l’UMPS depuis 30 ans !

Comme le remarque Denis Kessler, ancien VP du MEDEF, l’illusionniste Nicolas Sarkozy appelle plan de rigueur quelque chose de l’ordre de 10 milliards d’euros, dont 9 milliards d’impôts supplémentaires et 1 millliard de dépenses non identifiées ! Si l’on imagine le ridicule de ce type de discours dans l’entreprise, c’est tout comme si un Président , face aux difficultés et à une faillite inéluctable s’écriait : « Messieurs les Administrateurs, les pertes sont importantes, on a donc décidé d’augmenter les prix de nos articles de manière massive sans réduire les dépenses, tout en ayant l’intention d’en faire quelques-unes .. mais on ne sait pas encore lesquelles. !!!.»Or, la France ne s’en sortira pas si elle n’abaisse pas ses dépenses publiques de 56% à 46%du PIB par rapport à l’Allemagne , soit 10% du PIB, soit 200 milliards d’euros ! Monsieur Sarkozy , pour se faire élire, ne fait donc rien.. et François Hollande lui, se chargerait de nous enfoncer encore davantage !
En septembre 1981, suite aux premières et folles mesures de François Mitterrand (35h, hausse du SMIC, nationalisations, contrôle des changes, instauration de la couverture médicale universelle (CMU), retraite à 60 ans..) le « Frankfurter Allgemeine Zeitung » titrait déjà : « La France va-t-elle devenir un pays du tiers-monde ? »
DE 2000 à 2009, la France a perdu trois points de parts de marché dans la zone euro, là où justement les questions de change ne se posent pas, cela au moment même où l’Allemagne gagnait de son côté trois points. Les Français ont préféré s’endetter pour augmenter leur consommation plutôt que de conserver leur part de marché dans le monde en améliorant leur compétitivité .Les prélèvements publics cumulés rapportés à la valeur ajoutée des entreprises sont les plus élevés de la zone euro , soit 14,5% en France en 2008 , contre 7,8% en Allemagne ! Le salaire net que reçoit le salarié français est faible alors que le salaire brut, compte tenu des charges sociales de son employeur, est très élevé. Le salarié français qui coûte cher à son employeur a l’impression d’être mal payé. Et tout cela parce que le budget de l’Etat, le déficit du budget social et les folles dépenses de personnel des collectivités décentralisées sont mal gérés  et donc payés par les salariés français!

Les deux seule erreur s de l’Allemagne : la facture à venir de la sortie du nucléaire  et un budget de la défense ridicule !

Le groupe industriel Siemens estime le coût total de la sortie du nucléaire entre 1400et 1700 milliards d’euros, soit la dette française actuelle et le coût de la réunification ! Mais ce chiffre est le haut de la fourchette car Siemens a pris en compte le remplacement des centrales nucléaires par d’autres moyens de production. La fourchette la plus basse est l’estimation de l’électricien allemand RWE à « seulement » 300 milliards d’euros ! L’Allemagne , premier producteur de lignite du monde, subventionne ses mines de charbon pour diminuer sa dépendance du gaz russe (35%en 2012) et de pétrole russe (35% en 2012) qui va croitre encore davantage avec la montée en puissance deu gazoduc Nordstream. L’Allemagne est aussi un des plus grands pollueurs d’Europe, ce qui est un peu cocasse lorsqu’on connait la virulence des verts (die Grünen) dans ce pays. On mesure la folie énergétique et démagogique allemande si l’on prend conscience des subventions massives des énergies renouvelables et du fait que le MWH du nucléaire « amorti » est de 45 euros, celui de l’éolien terrestre de 80 euros et celui de l’éolien offshore de 120 à 150 euros (5)
En matière de budget défense, il faut aussi savoir que si la France est déjà à 1,5% du PIB , alors qu’il devrait être à 3% minimum pour assurer l’avenir de nos forces armées ainsi que celui d’équipements militaires suffisants, compétitifs exportables. Il n’est que de 1% en Allemagne , mais avec un PIB supérieur d’environ 50% à celui de la France. La défense, après la monnaie, doit être le test de la volonté des Européens de survivre en unissant réellement leurs destins. La scandaleuse, stupide et immorale intervention en Libye n’aurait pas eu lieu sans le soutien américain en AWCS et munitions tandis que l’armée française se rapproche de plus en plus dangereusement d’une simple « armée d’Afrique » avec des effectifs insuffisants tout juste capables de faire face à une explosion des banlieues .IL importe aussi que les industriels français et allemands du secteur militaire naval ou terrestre coopèrent sous peine de disparaître face à la concurrence des Etats-Unis . Les réalisations telles que l’A400M, l’hélicoptère NH90 et la surveillance satellitaire où la France a la responsabilité des images optiques et l’Allemagne celle des images radar doivent être multipliées !

La chance de la France : L’Allemagne a besoin de l’euro !

Les Allemands viennent de réaliser que le commerce extérieur de leur pays est réalisé à plus de 63% dans la zone euro .En 2009, les exportations allemandes vers l’Autriche étaient encore supérieures à celles de la Chine ; de plus, l’Allemagne n’exportera pas «  ad vitam eternam »des BMW fabriquées en Allemagne vers la Chine ! Les deux tiers de l’excédent commercial allemand , soit 150 milliards d’euros, sont obtenus avec la zone euro et non pas avec la Chine, l’Inde et le Brésil. Les entreprises allemandes pourraient supporter au maximum un euro à 1,55 dollar, mais ensuite, elles perdraient leurs parts de marché, ce qui serait le cas si un nouveau DM s’appréciait de façon brutale ou si la France dévaluait de façon massive, suite à son incompétence et à son laxisme, avec l’hyperinflation ,la ruine des retraités et des détenteurs d’obligations à la clé. Bref, comme l’a très bien résumé Angela Merkel : « L’échec de l’euro serait l’échec de l’Europe ! ». Monsieur François Hollande, au lieu de nous faire rêver avec ses promesses inconsidérées ferait mieux de s’inspirer auprès de Monsieur Peer Steinbrûck, ministre des finances SPD et défenseur rigoureux du respect des disciplines pour sauver l’euro ! Il faudra cependant que l’Europe passe aussi un jour au protectionnisme et quitte, Allemagne comprise, ce monde fou libre échangiste, dont la dernière usine terrain en friche et zéro ouvrier de Lejaby est , après la délocalisation en Tunisie, un symbole accusateur, tout comme la délocalisation de Renault au Maroc, des exemples indiscutables incontournables qui font honte et peine à voir…avec en prime la bêtise et la lâcheté de nos politiciens muets ainsi que les mensonges hypocrites du MEDEF !

En conclusion, si la France ne redresse pas son économie, si l’Allemagne se replie sur elle-même, l’échec, le repli et la décadence européenne continueront d’être au rendez -vous ! L’avenir, c’est le renforcement aujourd’hui de «  l’axe Paris-Berlin «  avec une Allemagne qui s’autonomise de plus en plus par rapport aux Etats-Unis et demain matin « l’axe Paris-Berlin-Moscou »(6). Les Allemands ont compris l’intérêt de défendre l’euro et que l’avenir de l’Allemagne est en Europe ! L’abandon d’un symbole aussi fort que l’euro serait le pire des échecs, la mort d’une grande idée qui était française à l’origine ! A nous Français de nous montrer dignes, de mettre fin à cet inacceptable handicap structurel, de ne plus jouer à l’autruche et d’effectuer un sursaut économique semblable à celui effectué par le général de Gaulle en 1958 pour relever la France en faillite de la IVème république qui était cependant moins malade dans sa tête que la France inconsciente, laxiste, décadente, droit de l’hommiste et politiquement correcte d’aujourd’hui !

(1) Etats Généraux de l’Industrie-Paris-2010
(2) Cour des Comptes 2011
(3) Classement de « Fortune 500 »
(4) Interview de Peer Steinbruck-Der Spiegel,n°37,12 septembre 2011
(5) France-Allemagne-Editions Tallandier-P 126-2011
(6) Marc Rousset-La Nouvelle Europe Paris-Berlin-Moscou-Editions Godefroy de Bouillon-2009

Advertisements

Gandhi: Geen multikulti symbool maar masochistische dhimmi

Leave a comment

boekbespreking door Alfred Vierling

‘Mahatma Gandhi’, biografie door Dr. Koenraad Elst, ed. Aspekt 2009,
ISBN 13:978-90-5911-735-8

Gandhi wordt door de Indiase Regering en de Westeuropese multiculti lobby voorgesteld als de ideale held van etnische en religieuse verzoening en als voorvechter van geweldloosheid.
Daarop is heel wat af te dingen blijkens dit grootste werk, dat omstandig aandacht besteedt aan de beweegredenen van Gandhi’s moordenaar Nathram Godse. Gandhi wordt door Hindoes en Sikhs verantwoordleijk gehouden voor de verdeling van het onafhankelijk wordende Brits-India in een seculiere staat India en een islamitische staat Pakistan.

In tegenstelling tot de Britse propaganda o.m. bij monde van Winston Churchill, (AV:wel bekend van leugens over ons ‘continent’), die beweerde, dat India slechts een aardrijkskundige aanduiding is, niet meer een eenheid dan de evenaar, toont Elst aan, dat het met wellicht Egypte de enige culturele eenheid van voor onze jaartelling is.

Met (de strijd tegen) het kastestelsel, een systeem van endogene tribale samenlevingsverbanden, had de moord niets te maken, Godse had daarover zelfs veel progressievereh opvattingen. (Bedenk wel, dat het kastestelsel i.t.t. wat David Duke beweert GEEN raciale hierarchie weerspiegelt.) Wel met de unieke interpretatie die Gandthi gaf aan het begrip ‘geweldloosheid’ (Ahimsa): Nooit betekende ‘geweldloosheid’ in de hindoe- en in de boeddhistische traditie pacifisme in militaire zin, het was een ethische praktijk, een vorm van zelfcultuur voor asceten, of in de brahmaanse traditie: Alles in zijn gegeven identiteit laten bestaan. Maar Gandhi maakte er een techniek van, die geweld zou kunnen vervangen als middel om een gewapende vijand te verslaan of een bezettingsleger te verjagen. Dit middel had echter wellicht succes tegen hindoes, boeddhisten en christenen, die de verantwoordelijkheid van uitlokking tot zelfmoord niet verdragen, maar hij gebruikte zijn hongerstaking wijzelijk nooit tegen moslims. Hij hoefde nooit tot het uiterste te gaan: Alle 17 keer gaf de tegenpartij op tijd toe, anders dan Margaret Thatcher, die de Ierse vrijheidstrijder Bobby Sands liet creperen.

Het is goed te beseffen in een tijd, dat Europa zo islamomanisch doet, dat het levenswerk van Mohammed bestond uit de vernietiging van een geslaagde multiculturele samenleving. Het Arabisch polytheisme ( de zonnegodin Allat, de vrouwelijke tegenhanger van Allah, Manat, de goding van tijd en cyclisme, al-Uzza, de planeet Venus en de maangod Hubal, de patroon van dee Kaaba), wellicht geinspireerd door het hindoeisme, werd hardhandig de kop ingedrukt. Opeens was er een Dag des Oordeels, een god die zich met alle details van het leven bemoeit en een geloof, beperkt door enge oppervlakkige bedenksels van de mens en afhankelijk van de diensten van een profeet.

Het cultureel westerse anti-hindoe Indiase establishment, dat overal in de wereld ‘Gandhi-centra’ sticht stelt het graag zo voor, dat het hindoe-moslim conflict een kunstmatige creatie is van de koloniale Britse verdeel-en-heers-politiek (divide-et-impera), maar dat ontkent dus de fundamentele tegenstelling tussen mono- en polytheisme, een alles inclusieve god en een al het andere uitsluitende god Toen joodse, Syrisch-christelijke, Zoroastrische, Baha’i en Tibettaanse vluchtelingen in India om asiel vroegen , viel niemand hen lastig met vragern naar de unieke waarheid.

Elst schetst kortelings hoe de islamisering van India zich voltrok, met name in het Mongol-Rijk, bekend van de Taj Mahal. De gemeenschappelijke strijd tegen de Britse overheerser verbloemde de fundamentele tegenstelling tussen moslims, die het islamitische Mongol-rijk en de hindoes die een nieuw Maratha-rijk wilden vestigen. De hindoes blikken dus terug op een dubbele kolonisatie: de door de moslims en die door de Engelsen. De laatsten brachten in in ieder geval nog wat op de toekomst gerichte technologie,, terwijl de moslims, net zoals in het Ottomaanse Rijk in het verleden bleven hangen. Wel heeft de gedecentraliseerde structuur van het hindoeisme borg gestaan voor haar overleving onder eeuwen van islamitische overheersing. Een Hindoe-staat (Hindu Rastra) is niet een staat, waarin hindoes aan schrifturen worden onderworpen!. Er bestaat geen hindoe-theocratische staat.

In 1885 werd het Indiaas Nationaal Congres opgericht door hindoes van hoge kastes en zoroastriers, maar dat wel al excuus- ‘Ali’s’ naar voren schoof. Ook ontstond een heuse Moslim-Liga (1906). Nu wordt in de westerse pers voor de moord op Gandhi het ‘hindoe-fundamentalisme’ verantwoord gehouden. Dit berust op een symmetrievooroordeel: Er is moslim-fundamentalisme, dus zal er ook wel hindoe-fundamentalisme zijn, waar er twee vechten hebben er waarschijnlijk ook twee schuld, waar rook is is vuur.: zelfde motieven, zelfde wandaden. Fundamentalisme duidt echter op teruggaan op en strikte naleving van bronteksten, maar het hindoe-nationalisme is juist een anti-traditionalistische beweging (tegen weduwenverbranding, onaanraakbaarheid, kinderhuwelijken etc.) en een beweging voor culturele dekolonisatie . Maar in 1920-1922 ging Gandhi een verregaande samenwerking met de Moslim-Liga aan, een ware uitverkoop van hindoe-belangen.

De verdeling van India in een islamitisch Pakistan (land der zuiveren) en een seculier India was voor Gandhi een nederlaag. Een derde van de hindoes in Pakistan , 7 miljoen mensen, vluchtten voor hun leven naar India, maar Gandhi gebood ze TERUG TE GAAN hun gewisse dood te gemoet. De stad Lahore vernam 2 dagen voor de onafhankelijkheid bij Pakistan te zijn gevoegd. De bevolkingswissel kostte 600.000 mensen het leven. Er was maar Een niet-moslim die de hindoes meer haatten dan alle moslims bij elkaar: Gandhi. Die had ook nog eens geeist, dat India 550 miljoen rupies aan Pakistan moest betalen en zag toe, dat in october 1947 in Kasjmir hindoes en sikhs werden uitgeroeid. Hij eisde, dat de moskees in India aan de moslims werden teruggegeven, maar niet de hindoe tempels en gurudwara’s (sihk tempels) door de moslims in Pakistan!

Godse wilde geen genade: ‘Ik wil aantonen, dat met mij ook de zogenaamde geweldloosheidtheorie van Gandhi ten grave wordt gedragen!’ Immers, Gandhi had tegenover de moslims als een dhimmi gedragen. Zo verbood hij aan de moslims niet de slacht van (heilige) koeien. (AV: o daar heb je het weer: Waarom zou een staat niet iets kunnen verbieden aan een diermishandelende minderheid?). Elst geeft een samenvatting van het pleidooi van Godse weer en de politieke gevolgen van zijn veroordeling. Heel herkenbaar en leerzaam, voor wie te maken heeft gehad met een verboden politieke partij. Met name de criminalisering van een partij, waarvan het gedachtengoed samenvalt met die van een toevallige aanslagpleger. Vreemd genoeg zien de Nehru’s hun kans om met de Nationaal Congres-partij een politiek te voeren geheel tegen de spirit van Gandhi in: opdeling van India, handhaving Brits bestuursysteem, vervanging van Hindi door Engels, westers consumisme bevorderen en concentratie ipv deconcentratie, zelfs naar Soviet-model.

Gandhi en Godse waren beide diep-religieus, ascetisch, geneigd tot sexuele onthouding, en sterk gebonden aan de Bhagavad-Gita. Beide waren toegewijde nationalisten en hielden vast aan het ideaal van een onverdeeld India. Beide waren harder voor hun mede-hindoes dan voor anderen, hoewel Gandhi nooit iets zei over de kwalen van de moslim-gemeenschap, in contradictie met zijn ‘Twee-Naties-Theorie’. Ok Godse ging uit van het moslim-separatisme als gegeven, welbeschouwd conform Gandhi’s stelling, dat het slachtoffer medeschuldig is aan zijn onderdrukking. Het is dan ook een grove leugen, dat Godse Gandhi heeft vermoord, omdat die moslims dezelfde rechten gaf als de hindoes: Hij had ze juist omderwille van zijn eenheidsideaal te veel tegemoet getreden, een eenzijdige verzoening opgelegd, zelfs in de ‘communale’ kieskringen voor moslims een oververtegenwoordiging bepleit.
In India wordt door zijn vijanden het hindoe-nationalisme omschreven als hindoe-communalisme (sampradayikta), terwijl het zich juist ertegen verzet. Dus van het genre ‘Duitse Democratische Republiek’, een doelbewust misplaatste toepassing om de ware betekenis te ontkrachten. Zo noemen de Indiase moslims zich ‘secularisten’ (AV: Nooit wordt deze pervertering van het politiek taalgebruik in de journalistriek aan de kaak gesteld. Centrumdemocraten waren ook: fascistisch, racistisch, extreem-rechts etiquetteer er maar op los.)

Wat verweet Godse Gandhi?

Dat hij het streven naar zelfbestuur verzwakte door teveel te hechten aan de ‘eenheid van hindoes en moslims’. (AV:Let op hoor, dit is relevant door EU-burgers!) . Dit, terwijl in 1924 de Turkse leider Mustafa Kemal (Ataturk) de islam afdeed als ‘ een rotend kadaver dat alle vooruitgang belemmert’ Sic!!. Gandhi heeft zich nooit op de hoogte gesteld van het belang van het kalifaat-begrip in de islam!! (AV: let op EU-burgers!): Immers de solidariteit ligt bij de Ummah, niet bij de staatsgemeenschap. En Gandhi liet zich in met de kalifaatbeweging tegen de Engelsen ten koste van Ali Jinnah, de verwesterde jurist, die de moslims in de staat wilde imbedden. Gandhi, voorts hield zich afzijdig bij de grooste moslim razzia op hindoes, de moplah-rebellie tegen de Engelsen, erger nog hij kwam die moslim aanstichters, die als vrijheidsstrijders werden geeerd te hulp ipv de hindoe-slachtoffers. Gandhi had de moslim hartstocht nodig tegen de Britten en keek de andere kant op als die de hindoes te lijf gingen. Gandhi veroordeelde het ‘Beschaafd Genootschap’ (Arya Samaj) die Indiase moslims weer tot de Vedische religie wilde bekeren, maar zweeg bij de daardoor uitgelokte moord op dier leider Swami Sraddhananda. Deze beweegreden van Godse is volgens Elst niet juist, want Gandhi bestreed ook de ‘’Oproep tot de Islam’ (Dai Islam) door Nizami, alhoewel Gandhi de echte ophitser van moord op de hindoes, Abdul Bari prees als ‘een eenvoudig kind van god’. (AV:Let op de zorgvuldigheid en nuance van Elst). Gandhi veroordeelde ook niet de ‘Calcutta Killing’, een progrom op hindoes,6000 doden en sloot vriendschap met de slachter Suhrawardy. Elst zegt, dat deze fascinatie voor geweldplegers bij westerse leiders ook niet onbekend is. Ook tegen moorden op andere Arya Samajleiders, waar moslim leiders zoals de stichter van de in Nederland actieve Ahmadiya-sekte, Mirza Ghulam Ahmed, nooit berouw over toonden, werd door Gandhi niet geprotesteerd.
Bovendien wilde Gandhi de leiding over de staat aan Sjeik Abdullah geven en moest de Maharadja van Kasjmir maar naar Varanasi gaan zodat de moslims de meerderheid konden vormen. Dit in schril contrast met zijn houding tg Hyderabad, waar ondanks de hindoe-meerderheid hij nooit de Nizam opriep naar Mekka af te reizen. In 1945 gaf Gandhi zijn steun aan het Desai-Liaqat-accoord, dat moslims en hindoes gelijke vertegenwoordiging in de centrale wetgevende vergadering gaf: Met volle steun van de Congrespartij werd een kwart van de bevolking als de helft behandeld. (AV: Let op Nederlanders, Uw landsgeschiedenis kent ook verzuiling!). Gandhi wilde zelfs een 100% moslim regering aanvaarden, als India maar niet verdeeld werd!!

Tegenover de hindoe-gehechtheid aan een verenigd India stond dus niet alleen een moslim-separatisme, maar ook een moslim-unitarisme! In het huidige India bestaat geen hindoestaat, zelfs behoorlijk wat discriminatoire maatregelen tegen hindoes! Dit is het gevolg van het feit, dat Gandhi eigenlijk de moslims een status aparte, een volkenrechtelijke entiteit toekende. Hij zei, dat als de moslims de splitsing willen die dan moeten krijgen, ternzij de hindoes ertegen gaan vechten. O, hij ging dus nu niet in hongerstaking om dit separatisme te stuiten, in tegendeel hij keurde dat hindoe vechten van te voren af.

Godse verwijt Gandhi vooral, dat hij maar over zijn geweldloosheidmethode bleef praten, terwijl hij er in feite tegenover het moslim-separatisme en moslim-unitarisme niets mee bereikte. Hij vond zijn roem als geweldloos vrijheidstrijder belangrijker dan het resultaat voor zijn hindoe bevolking, hij zette zijn geweldloosheid-experiment door, terwijl het in de praktijk allang onwerkbaar bleek. Het gemak waarmee Gandhi de hindoes opriep hun leven op[ te geven voor een hoger doel spreekt boekdelen. Hij toonde nooit medelijden met hen, ook al was hun lijden politiek totaal zinloos. Mensen moeten sterven als daad van onthechting, een soort persoonlijke ascese die elk gevoel voor gerechtigdheid verduistert.

Elst gaat verder in op de huidige beoordeling in hindoe kringen voor Gandhi, zijn afkeer van rasvermenging Sic!!! (AV: O wat verhelderend voor wie Gandhi wil neerzetten als symbool van multiraciale verdraagzaamheid!), zijn beperkte economische inzichten, de rol van de Nehru’s en opvolgende regeringen en dier verdraaiing van Gandhi’s gedachtengoed, de aan de islam inhaerente onbekwaamheid in een multiculturele samenleving te functioneren, en ook het westerse debat, dat aan nationalisten de ‘biologisering van cultuurverschillen’ verwijt en beweert dat ‘racisme’ voor de etablierte Schicht een gepasseerd station is, maar onderwijl wel de culturele identiteit van immigranten als een statisch onvervreemdbaar groepskenmerk duidt, alsof de islam iets intrinsieks is dat in bepaalde mensen is ingebakken. Wel organiseert deze elite homogene woongebieden en werkomgevingen voor zichzelf. Kortom, India zit vol lesmateriaal voor de Europese Unie, stuntelend hysterisch en onbekwaam om met de islam om te gaan.

Minister Henk Kamp: We hebben een moeilijke immigratie ‘gehad’.

Leave a comment

In een uiterst luchthartig VARA tv-program ‘Na vijf jaar’ , 3 jan 2012, heeft Minister Henk Kamp openhartig verklaard, dat we een moeilijke immigratie’ hebben ‘gehad’. De meeste immigranten doen het volgens hem goed, maar er zijn voor hem nog te veel groepen die zich niet willen inschikken in dee Nederlandse samenleving. Nou dat is dan wel een heel lichtvaardig oordeel vanwege de Regering. Ten eerste is de immigratie, waarvan de critici decennialang werden gemuilkorfd helemaal nog niet gestopt, met name niet door gezinshereniging. Ten tweede zou de eerste vraag niet moeten zijn hoe het met de immigranten gaat, maar hoe het met de eigen oorspronkelijke bevolking gaat na al die onbezonnen immigratie!

Voorts neemt de radicalisering van de islamisering juist toe. Dit is te wijten aan een bakfout van Nederland, zelf ontstaan door godsdienstwaan, dat na honderden jaren godsdienstoorlog is behept met het ‘verzuilingsmodel’, een sociologissch/politieke vertaalslag van polytheisme. Maar met een ongetemd monotheisme als de islam gaat dat niet werken. Nergens ter wereld ooit is het gelukt vreedzaam met de islam te leven, niet in India, niet in Indonesie, niet in de Arabische, Turkse, of Iraanse wereld. De islam kon alleen worden getemd door Soviet en Chinees communisme en zionistische suprematie.

Blijkbaar vindt de Nederlandse overheid nog steeds, dat ze haar bevolking moet blootstellen aan een dergelijke burgeroorlog. Ik heb dit in de jaren tachtig in Newsweek een ‘socio-culturele vivisectie’ genoemd’. Nederland als gidsland in de wereld, zo benadrukte Kamp wederom zijn visie op onze heilige voortrekkersrol.

Wie het politiele tv-programma ‘Opsporing verzocht’ bekijkt, weet, dat wat daar wordt gepresenteerd als (jeugd)criminaliteit, nooit via politie/justitie kan worden opgelost. Het is duidelijk een kwestie van etnisch revanchisme, niet louter verklaarbaar vanuit sociaal-economische achterstelling.

We zijn in oorlog en er dient militair te worden ingegrepen. De regering zou voor iedere overval met letsel door moslimjeugd en negroiden 10.000 dier volksgenoten moeten uitzetten. Dat heeft de hele wereld altijd zo gedaan.

Onze sociaal-democratie offert de eigen bevolking echter liever op, ter wille van een utopisch waanidee, de multiculturele samenleving. Toen die kon worden voorkomen, was Henk Kamp er even niet. Hij was onder meer bezig als Minister van Defensie oorlogen uit te voeren voor de USA. (Afghanistan, Pakistan, Irak). Daardoor gaan de moslims heus niet nog meer van ons houden.

Een continent, dat zijn industrie neerzet in een ander continent (China), oorlogen voor een ander continent (Amerika) voert en zijn bevolking vervangt door dat van een ander continent (Afrika), blijft als zelfstandig continent niet lang bestaan, met of zonder euro.

Volgens Kamp moet nu iedereen tegen eigen kosten verhuizen naar waar het werk is, op straffe van verlies van uitkering. Heeft hij onze visa voor China dan geregeld? Nee, hij heeft zelfs de kamerhuur en kinderopvang voor binnenlandse verhuizingen niet geregeld. Dat deet de DDR beter en humaner!

Hij is minister en ik ben en blijf de ‘extremist’ voor de Nederlandse samenleving. Hoe lang kijkt de bourgeoisie nog de andere kant uit? Hoe lang laten middenstanders zich afslachten in hun winkels, arbeiders zich uit hun banen verdrijven, leraren en artsen zich bespuwen?
Ik heb nog 2,5 jaar te gaan met ‘huisarrest’ in dit land, want mag door KAMP nog maar een mnd ipv 14 weken ‘s buitenlands. Wel behoud ik mijn beroepsverbod. Ik beid mijn tijd totdat ik het land en de EU voor goed kan verlaten.

O en Kamp wil ook iedereen met een uitkering tomaten laten plukken. Ook afgestudeerd geschiedkundigen (zie NCRV ‘Het Debat’, 25 maart 2012) .Misschien was het wel zo, dat als Kamp wat historisch bewuster was geweest die idiote oorlog in Afghanisatn niet was gaan voeren, dan had hij nu niet hoeven bezuinigen!

alfred vierling

Peder Jensen, inspirator de Anders Breyvik.

1 Comment

Manfred KLEINE-HARTLAGE:on
Peder Jensen, alias “Fjordman”, inspirateur d’Anders Breivik?

(voir egalement ‘Breyvik s’exprime devant le trinunal’ en zie ook ‘Een Schot in de (rode) Roos’ under ‘articles/berichten on this website.)

Immédiatement après le massacre perpétré à Oslo en juillet dernier, paraissait dans la presse norvégienne une photographie de l’homme censé avoir inspiré, par ses écrits, le tueur Anders Breivik. Ce soupçon était erroné mais le dévoilement de l’identité de “Fjordman” a surpris: l’écrivain préféré de Breivik ne ressemblait pas du tout à l’homme de droite ou d’extrême-droite telle que l’imaginent les médias de gauche. Peder Jensen, que le monde ne connaissait via internet que sous le pseudonyme de “Fjordman”, travaillait dans une institution sociale: les attentats et leur suite, qui l’ont forcé à dévoiler son identité, lui ont coûté son emploi.

Jensen, âgé de 36 ans, n’est pas né animé par des idées conservatrices: il les a acquises par l’étude. Il est issu d’une famille incarnant parfaitement l’établissement de gauche, qu’il n’a cessé de critiquer. Comme beaucoup de critiques de l’islamisme, que l’on peut ranger dans la catégorie des “contre-djihadistes”, il est un homme jadis socialisé à gauche de l’échiquier politique; il n’a révisé ses idées que fort tard, quand il a été confronté à l’islamisme. Le tournant dans son évolution date du 11 septembre 2001, une journée au cours son long séjour au Caire. Ce n’est pas tant le fait que dix-neuf musulmans auraient perpétré l’attentat qui l’ont fait changer d’avis sur l’islam alors qu’il apprenait la langue arabe dans la capitale égyptienne: c’est davantage le spectacle de millions de musulmans applaudissant au carnage qui l’a interpellé.

Depuis 2005, cet arabisant norvégien, à la vie tranquille, gèrait un blog sous le nom de “Fjordman” et, par le biais de ses articles bien argumentés, reposant sur les critères de cette discipline que les Allemands appellent la “Kulturkritik”, il touchait des centaines de milliers sinon des millions de lecteurs. L’impact de son travail est surtout dû au fait qu’il ne se contentait pas de critiquer l’islam ou l’islamisme. Il posait une question cruciale: pourquoi laisse-t-on l’islamisme se déployer? Fjordman, arabisant patenté, ne se bornait pas à disséquer la culture islamique mais se penchait de manière fort critique sur notre propre culture occidentale, où il repérait un masochisme suicidaire, des illusions infantiles et un oubli permanent de l’histoire. Il n’hésitait pas, sur base de ses diagnostics, à citer les noms des vecteurs européens, américains et occidentaux de cette déchéance intellectuelle.

Au fil des années, les essais de Fjordman devenaient de plus en plus sombres et pessimistes, parce que ses questions devenaient de plus en plus pertinentes et profondes. Fjordman a donc commencé sa carrière comme critique de l’islamisme mais, au fur et à mesure que sa quête progressait, il est devenu un fin critique des fondements de notre propre civilisation occidentale. Désormais, on peut suivre pas à pas cette évolution intellectuelle dans une première édition allemande de ses écrits, publiée fin novembre 2011.

Au départ, les positions de Fjordman étaient plutôt pro-américaines mais elles ont cédé la place à un anti-globalisme radical. La critique fjordmanienne du “globalisme” a ainsi reçu la priorité par rapport aux articles critiques sur l’islamisation de l’Europe. La crise de notre civilisation, conclut Jensen/Fjordman, dérive de l’acceptation a-critique de l’idéologie mondialiste (”One-World-Ideology”), que l’on considère aujourd’hui comme une évidence incontournable. C’est là que Jensen/Fjordman va plus loin qu’une simple critique de l’islamisme. Les élites occidentales font tout pour sacrifier à une utopie perverse les structures nées de l’histoire et les identités concrètes des peuples; or cette utopie mondialiste est inhumaine, elle relève d’une inhumanité qui ne se révèlera à tous que lorsqu’il sera trop tard…

Manfred KLEINE-HARTLAGE (*).
(article paru dans “Junge Freiheit”, Berlin, n°49/2011; http://www.jungefreiheit.de ).

(*) Manfred Kleine-Hartlage est le co-éditeur du livre intitulé “Fjordman. Europa verteidigen. Zehn Texte” (Edition Antaios – http://www.edition-antaios.de )