Ruud Lubbers en de oud-ministers Ben Bot en Ernst Hirsch Ballin waarschuwen voor imagoschade voor Nederland door PVV: Dat is de wereld op zijn kop!

Leave a comment

In een brief, die overigens al 7 weken oud bleek, schrijven CDA’ers als oud-premier Ruud Lubbers en de oud-ministers Ben Bot en Ernst Hirsch Ballin dat dergelijke maatregelen ( bezuiniging op ontwikkelingshulp en meldpunt overlast Oosteuropeanen van PVV) een ‘negatieve weerslag’ hebben op het imago van Nederland. Nou het zij zo. Ik denk, dat Europa meer imagoschade lijdt door het feit, dat in onze grote steden, Brussel bij uitstek hele straten zo niet wijken zijn waar de Europeanen rechteloos worden uitgeleverd aan de islamistische magreb invasie en negercultuur.

De prioriteit behoort te zijn: Eerst Europa redden voor de Europeanen en dan pas Afrika en zo helpen. Voormelde CDA (Christenen dienen Allah) politici hebben decennialang de vernietigende effecten van de omvolking van onze steden ontkend, genegeerd en als ‘culturele verrijking’ voorgesteld. En wat de Europese instellingen betreft: het europarlement, dat het meldpunt voor overlast als ‘racistisch’ voorstelt, laten die wereldvreemde bureaucraten dan zelf maar eens in Brussel centrum gaan wonen in plaats van in bewaakte compounds achter de slagboom of in voorsteden als Tervuren!

drs alfred vierling

Advertisements

Défendre le continent européen, avec qui, contre qui ?, par Jean-Pierre Chevènement

Leave a comment

J’observerai d’abord que le continent européen n’a pas d’existence politique propre. Il y a les 27 pays membres de l’Union européenne qui, par le traité de Lisbonne (2008), ont souscrit une obligation de défense mutuelle, mais la politique de défense européenne n’a qu’une existence embryonnaire. Aussi bien, les Etats-Unis n’en veulent pas et la plupart des pays européens non plus, au premier rang desquels la Grande-Bretagne et les pays de l’arc atlantique, mais aussi les pays d’Europe centrale et orientale.

Europe.jpgDepuis 1949 il existe une obligation de défense mutuelle entre les pays de l’Alliance atlantique. Celle-ci s’est dotée à travers une organisation militaire intégrée, l’OTAN, d’un bras armé et d’un Etat-major sous l’autorité d’un général américain. Aux pays de l’Union européenne membres de l’OTAN (22 sur 27), s’ajoutent la Norvège et la Turquie dont le territoire est pour l’essentiel situé en Asie. Les Etats membres de l’Union européenne qui le sont également de l’OTAN se sont engagés par le traité de Lisbonne à faire de cette dernière organisation “l’instance d’élaboration et de mise en œuvre” de leur politique de défense. Ainsi la réponse parait-elle avoir été trouvée : c’est à l’OTAN, c’est-à-dire en dernier ressort aux Etats-Unis, que l’Union européenne a confié sa défense.

Cette réponse est pourtant fragile : d’une part les Etats-Unis se tournent de plus en plus vers le Pacifique et la Chine. L’Asie de l’Est et du Sud et la région du Golfe arabo-persique viennent désormais dans leurs préoccupations stratégiques bien avant l’Europe. Par ailleurs les Etats-Unis sont engagés dans une vaste opération de réduction de leur budget de défense (de 500 à 1000 Milliards de dollars d’ici 2020, selon les estimations). Ils viennent d’entamer le retrait de deux des quatre brigades qu’ils maintenaient encore en Europe : la présence de leurs forces terrestres y devient ainsi symbolique. La garantie militaire américaine repose donc désormais pour l’essentiel sur les forces aériennes et maritimes des Etats-Unis et, en dernier ressort, sur leurs armes nucléaires. Dans ce contexte, la demande, en 2010, du retrait des armes nucléaires tactiques stationnées sur leur sol par quatre pays européens membres de l’OTAN (Allemagne, Pays-Bas, Belgique, Norvège) illustre le paradoxe d’une Europe devenue pacifiste dans le contexte d’un monde marqué à la fois par le début du repli américain et par la montée en puissance de nations dites « émergentes », qui ne sont pas seulement les BRICS (Brésil, Russie, Inde, Chine, Afrique du Sud) mais d’autres, situées à nos portes et héritières de civilisations prestigieuses : Turquie, Iran, sans parler du monde arabe agité par ses révolutions démocratiques dont le processus, par définition, nous échappe.

Les pays européens réduisent leur effort de défense tandis que les pays émergents, notamment en Asie, développent le leur. Pour autant il serait prématuré de conclure de ces mouvements contradictoires que les Etats-Unis vont relâcher leur emprise sur l’Europe. Ils prétendent lui faire partager un effort de défense dont ils entendent bien conserver la maîtrise. C’est ainsi qu’au sommet de l’OTAN de Lisbonne (2011), ils ont fait entériner le principe d’un bouclier antimissiles balistiques qui va à la rencontre d’une opinion publique européenne de plus en plus pacifiste. De même est-il probable qu’après le retrait de l’OTAN d’Afghanistan ils veuillent faire supporter aux Européens une part plus importante de l’«afghanisation».

L’Union européenne peut-elle se borner à n’être qu’un contributeur financier à un effort de défense global de ce qu’il est convenu d’appeler “l’Occident” ? L’idée même de “défense” peut-elle faire l’impasse sur la volonté de défense ?

Force est de constater que les peuples européens (à la seule exception de la France et d’une certaine manière de la Grande-Bretagne) ont entièrement délégué le souci de leur propre défense à une puissance extérieure, certes alliée, mais dont les préoccupations stratégiques et les intérêts ne recoupent pas forcément les leurs. La réintégration par la France des Etats-majors de l’OTAN s’inscrit dans cette tendance lourde, même si nos autorités prétendent le contraire, faisant valoir, exemple libyen à l’appui, que l’OTAN n’aurait en rien obéré notre liberté de mouvement. Ce n’est pas ce qu’on entend de l’autre côté de l’Atlantique où on parle d’une stratégie de leadership from behind, bref de “tireur de ficelles”. Une chose est sûre en tout cas : l’affaire libyenne a manifesté le vide abyssal du concept de défense européenne. La France et la Grande-Bretagne ont fait l’essentiel du travail, avec – faut-il le rappeler ? – l’appui des frappes et de la logistique américaines, pour un résultat dont l’évaluation finale reste à faire. Quoi qu’on en pense, le conflit libyen a fait apparaître le lien indissociable entre la défense et la nation. Quelle que soit l’évolution future de l’OTAN, l’esprit national restera la clé de tout effort de défense et de tout engagement militaire qui sera, comme en Libye, à géométrie variable. L’Europe est à repenser dans le prolongement des nations ou elle ne sera pas.

La France ne pourrait pas conserver une voix audible à travers une défense européenne confinée à des tâches de sous-traitance. La défense est faite pour soutenir la diplomatie ! Une défense complètement intégrée à celle de l’Amérique sonnerait le glas de notre indépendance, de notre influence, de notre capacité de médiation. Il est de l’intérêt de la France et du monde qu’au sein de l’Occident on n’entende pas que la seule voix des Etats-Unis. Qu’il puisse y avoir un avis modéré, sensé, comme cela fut le cas durant la guerre du Vietnam ou au moment de l’invasion de l’Irak. Que, sur le Proche-Orient, la France puisse favoriser de manière originale une solution de paix qui n’a que trop tardé.

Compte tenu du texte du traité de Lisbonne, on se demande ce qui peut rester de la défense européenne désormais asservie à l’OTAN : une alouette, un cheval ! A la limite, l’OTAN voudra bien sous-traiter à une pseudo-défense européenne quelques obscures missions de maintien de la paix en Iturie, au nord-est de la République démocratique du Congo, ou bien encore au Kosovo. Pour les choses sérieuses (la Libye par exemple), le recours aux Etats-majors de l’OTAN s’impose et, malgré quelques réticences initiales, notre gouvernement s’y est résigné.

La France a réintégré l’OTAN au prétexte de faire progresser la défense européenne. On voit le résultat. La Grande-Bretagne veut bien coopérer avec la France, mais elle ne veut surtout pas d’une “défense européenne”. Pour autant, les accords de Lancaster House sont une bonne chose : mieux vaut une coopération bilatérale que pas de coopération du tout. Il serait temps que la France revienne à cette idée simple que les coopérations doivent se décider à l’aune de l’intérêt national. Seul le ressort national peut permettre à l’effort de défense de ne pas passer en dessous de la limite basse actuelle : 1,5 % du PIB.

A ce stade de mon propos, je voudrais aborder la partie du continent européen qui ne fait pas partie de l’Europe : l’Ukraine, la Biélorussie et la Russie.

Même si celle-ci s’étend, au-delà de l’Oural, en Asie, son peuple est incontestablement européen. Il est concentré à l’Ouest de l’Oural. Sa civilisation est partie intégrante de la civilisation européenne à laquelle elle a apporté une contribution éminente. L’Administration Obama semble avoir renoncé, au moins provisoirement, à l’élargissement de l’OTAN à l’Ukraine et à la Géorgie pour ne pas heurter les intérêts et la sensibilité russes.

Cet élargissement à l’Est n’est pas non plus dans l’intérêt de la France. Bien sûr l’évolution de la Russie n’est pas écrite d’avance. Sa population est à 20% composée de minorités musulmanes. Mais nous devons tout faire pour rapprocher la Russie de l’Europe. Les complémentarités énergétiques et économiques sont fortes. Les peuples européens – y compris le peuple russe – aspirent à la paix. Cette aspiration est légitime. Je ne la confonds pas avec un pacifisme dont l’Histoire a toujours montré le caractère illusoire et même dangereux (ainsi en France, entre 1918 et 1940). La Russie est nécessaire à l’équilibre et à la stabilité du Caucase. Elle est un contrepoids utile, en Asie Centrale, au fondamentalisme islamiste. Sa relation particulière à la Chine et à l’Inde peut contribuer à canaliser l’élan de ces Etats-nations, milliardaires en hommes et héritiers de civilisations millénaires, pour qu’ils prennent leur place dans un monde stable, régi par des règles communes. Pour toutes ces raisons, notre intérêt est d’aider la Russie a réussir enfin sa modernisation. L’Europe ne sera l’Europe que si elle sait développer un étroit partenariat avec la Russie. C’est l’intérêt de la France, comme de l’Allemagne, si nous voulons peser dans le monde multipolaire de demain.

Les menaces auxquelles l’Europe est et sera de plus en plus confrontée ne seront peut-être pas principalement militaires encore qu’en la matière il soit toujours déraisonnable de baisser la garde.

Ni le terrorisme, qui est l’arme des faibles contre les forts, ni la piraterie, ou pire encore les risques de blocus des grandes voies maritimes, ne vont disparaître, ni les tentatives de prolifération nucléaire s’interrompre. La menace balistique qui y est associée a été favorisée, dans le passé, par des transferts de technologies en provenance d’URSS, de Chine, puis, dans une période plus récente, de Corée du Nord ou du Pakistan. Cette menace balistique est certainement l’une de celle à laquelle l’Europe devra faire face à l’avenir. Il serait cependant déraisonnable de s’en remettre à la défense antimissiles balistiques dont l’efficacité ne saurait être entièrement garantie et dont la mise en place en Europe, sous égide américaine, risque d’entraîner une vassalisation stratégique et technologique définitive. Tout montre, deux ans après le discours du Président Obama à Prague, que l’arme nucléaire ne va pas disparaître de l’horizon de l’Histoire. Les Etats-Unis ne signeront pas avant longtemps le traité d’interdiction des essais. Le Pakistan et les puissances asiatiques n’entendent pas interrompre la production de matières fissiles à usage militaire. Il est raisonnable pour la France de maintenir son effort nucléaire, ne serait-ce que pour ne pas se laisser entrainer dans l’engrenage de guerres lointaines par leur origine mais où nos intérêts vitaux ne seraient pas engagés. J’ajoute que le maintien d’une dissuasion nucléaire indépendante en Europe occidentale constitue un gage irremplaçable de stabilité sur notre continent. Enfin, la disposition d’une dissuasion nucléaire souple (avec ses deux composantes) interdit toute agression au-delà d’un certain seuil, par un Etat qui voudrait exercer un chantage sur notre politique. Nous devons aussi rester attentifs aux attaques dans le cyberespace et aux tentatives d’espionnage économique.

L’heure de la fin de l’Histoire n’a pas sonné et celle-ci est fertile en surprises stratégiques. Le trait dominant de la période historique où le XXIe siècle nous a fait entrer est la fin du monopole technologique et politique des pays occidentaux et d’abord des Etats-Unis. Certes, ceux-ci restent, de toutes les nations occidentales, la plus puissante mais leur déclin est inscrit dans les courbes de la démographie et de l’économie mondiales. Le maintien de l’alliance euro-américaine va de soi, mais la France et d’autres nations européennes n’auraient aucun intérêt de devenir ou rester de simples supplétifs des Etats-Unis. Si eux-mêmes voulaient bien y réfléchir, ce ne serait pas non plus le leur, car des nations qui s’abandonnent ne sont jamais des alliés sûrs.

Nous n’avons pas de stratégie à long terme vis-à-vis des puissances émergentes. Notre intérêt est de les faire participer à un ordre mondial raisonnable prenant aussi en compte les intérêts des pays anciennement industrialisés. Ce n’est pas facile car beaucoup de ces pays sont portés par un nationalisme conquérant et quelquefois par le sentiment d’avoir à prendre une revanche sur l’Histoire, c’est-à-dire sur l’Occident. A cet égard, la poursuite des délocalisations industrielles ou la prise de contrôle d’entreprises stratégiques constituent des menaces tangibles. La crise du capitalisme financier qui s’est développée sur la base d’une totale dérégulation des mouvements de capitaux, des biens, des services et des technologies depuis les années 1980, a marqué l’échec d’une pensée purement économiciste (la croyance dogmatique en la théorie de l’efficience des marchés), entièrement déconnectée de toute considération politique raisonnable. Il n’est pas besoin de s’en prendre à la Chine. C’est l’Occident lui-même qui a réchauffé dans son sein le serpent d’un néolibéralisme suicidaire. Les nations doivent reprendre le contrôle d’un système financier qui, tel Frankenstein, leur a échappé.

L’Europe ne doit pas s’enfermer dans la stagnation mais trouver d’autres ressorts de croissance, en associant à son développement la Russie, à l’Est, et l’Afrique, au Sud. Le risque de migrations incontrôlées ne sera conjuré que par une politique de codéveloppement avec les pays de la rive Sud de la Méditerranée et avec l’Afrique noire qui découvre aujourd’hui son potentiel de croissance. Le problème des matières premières va se poser avec plus d’acuité avec la croissance de la Chine et des “émergents”. Il faut penser ce monde nouveau, et parce qu’il se fera inévitablement, il vaut mieux qu’il se fasse avec la France et avec l’Europe, plutôt que contre elle.

Avant que ne s’installe ce nouvel ordre mondial coopératif, il n’est pas déraisonnable d’anticiper les tensions que génère toute transition. La France a un rôle majeur à jouer pour organiser l’Europe sur une base réaliste (la géométrie variable) et pour l’ouvrir à des coopérations fécondes fondées sur le principe de l’intérêt mutuel, avec les pays du Sud de la Méditerranée qu’elle connait souvent mieux que d’autres.

L’Europe, pour se défendre, doit d’abord s’ouvrir vers l’Est et le Sud. Dans le monde du XXIe siècle que structurera la bipolarité Chine Etats-Unis, l’Europe pour trouver sa place doit s’organiser souplement, car elle ne le fera pas sans les nations (déjà faites, ou encore à construire) mais au contraire avec elles.

L’erreur a été de vouloir construire l’Europe en substitut des nations. Pour se redresser, l’Europe doit, demain comme hier, s’appuyer sur la force de ses nations.

Le reste, c’est-à-dire une défense efficace, viendra par surcroît.

Jean-Pierre CHEVENEMENT

Article paru dans le dernier numéro de mars de la Revue Défense Nationale

IEDEREEN DIE NU NOG STEEDS VERDER EUROPA WIL ISLAMISEREN MOET HIER WORDEN OPGENOMEN, IK HEB NOG EEN VLUCHTOORD IN GEDACHTEN…

Leave a comment

commentaar eigenlijk overbodig; In deze russische psychiatrische kliniek stop ik al die politici, sociologen, zogenaamde anti-fascisten en de hele grachtengordel aan would-be socialisten in, en dan sluit ik ze op met een niet afzetbare geluidinstallatie met boosters die de godganze dag neger-, en moslimmuziek uitstorten. ik moest zo ongewild 17 jaar leven in de multicul, in gehorige kartonnen legsilo’s van de woningbouw, nou jullie, zeker een jaar en dan eens kijken of jullie dan nog bijkomen uit de overdosis multikulti….. Wie de schoen past trekke hem aan.
Nog twee en een half jaar in dit land. Hoe houd ik het uit temidden van zoveel schijnheiligheid, kampioen-de-andre-kant-opkijkrmentaliteit, ik ga wellicht maar eens kijken en luisteren bij een onaangetast volkje:

alfred vierling

Русские хотят не привилегий, а равноправия и справедливости; Bыступление постоянного представителя России при НАТО Дмитрия Рогозина

Leave a comment


№ 36 (277) [ «Аргументы Недели» ]
Русские хотят не привилегий, а равноправия и справедливости

Недавно прошедший в Ярославле мировой политический форум привлек к себе пристальное внимание российских и зарубежных экспертов и аналитиков. Многим из них запомнилось выступление постоянного представителя России при НАТО Дмитрия Рогозина. Однако некоторые средства массовой информации опубликовали его текст с большими неточностями – другие просто проигнорировали. Поэтому «АН» по просьбе читателей решили полностью, без искажений и сокращений, напечатать выступление Д. РОГОЗИНА.

Спасибо Игорю Юрьевичу за приглашение и добрые слова. Тема, которую я сейчас затрону, не входит напрямую в сферу моей профессиональной компетенции, но представляет для меня научный и гражданский интерес. Речь пойдет о нацио­нальном вопросе в Европе и России. Это сегодня ключевой внутренний вызов и растущая угроза для всего евроатлантического пространства.

Зададимся вопросами: в чем причина объявленных провалов мультикультурализма в Европе и какой урок должна извлечь Россия? Идеология «мульти-культи» сформирована левацким послевоенным движением как реакция на европейский нацизм и фашизм и представляет собой «другую крайность». Предполагалось, что новая европейская культура полностью отрешится от консерватизма, национализма и христианской религиозности – и станет удобной «толерантной» средой для снятия старых конфликтов и адаптации вновь прибывающих иммигрантов из стран Юга к «свободному миру». Произошло прямо обратное: радикально ослабленная «автохтонная» культура Европы ничем не привлекала иммигрантов (в отличие от социальных благ и мечты о «красивой жизни»). Массово переезжая в Старый свет, они сохраняли свою самобытность и обособлялись от «безликих европейцев».

Сейчас в Европе нет конфликта христианства и ислама, поскольку европейская христианская цивилизация искусственно ослаблена секуляризмом и левацкой «культурной революцией». Мусульмане Европы религиозно крепче и солидарнее, чем коренное население, и держатся своих корней, образуя целые этнические кварталы. Я сейчас временно живу и работаю в Брюсселе и могу вам сказать, что местная полиция порой не рискует просто так заглядывать в т.н. арабские кварталы своей столицы.

«Толерантность» и «мультикультурализм» в европейском исполнении работают не на интеграцию иностранцев или тем более их ассимиляцию (как в прошлые века), а на сегрегацию и создание «пятой колонны» Юга, которая не прочь взорвать «безбожный Запад» изнутри. При этом интеграционные механизмы (образование, армия, профессиональная социализация и др.) работают хорошо, но охватывают лишь малую часть иммигрантов. И вот я делаю вывод: интеграция возможна только в сильную доминирующую культуру, а не в «толерантность» и «безликость».

Крах европейского мультикультурализма, о котором в этом году заявили лидеры крупнейших западноевропейских государств, был предсказан еще десятилетие назад. Причем отнюдь не только критиками справа – консерваторами и националистами, но и такими рафинированными либералами, как Сейла Бенхабиб. В своих работах она настойчиво и убедительно доказывала, что предоставление привилегий этническим и расовым группам противоречит либеральным основам западной демократии и несовместимо с фундаментальными представлениями о свободе и равенстве. Таким образом, опасность повторения «римского сценария» – падения античного Рима под натиском варварских орд – выглядит уже не интеллектуальной провокацией, а реалистичной оценкой ситуации, складывающейся в Западной Европе.

Российская ситуация в чем-то схожа с западной, а в чем-то существенно отлична. Во-первых, как и Запад, Россия испытывает беспрецедентный иммиграционный натиск. По общему объему иммиграции она занимает второе место в мире после США. К сожалению, эта иммиграция не оправдана экономически и чрезвычайно опасна социально и политически. Проблема в том, что в Россию в огромных масштабах ввозится почти исключительно неквалифицированная рабочая сила, что резко ослабляет стимулы технологической модернизации российской промышленности и архаизирует социальную структуру. Бесконтрольная иммиграция влечет за собой значительный рост напряженности в крупных российских городах, бросая вызов социальной и политической стабильности в стране.

Мне могут возразить: помилуйте, при чем здесь мультикультурализм, разве иммигранты в России могут быть отнесены к «привилегированным меньшинствам»? Отвечу: в России некоторые иммигрантские группы, безусловно, являются привилегированными. Они имеют преференции в бизнесе, формируют разветвленные и влиятельные этнические сети, в рамках криминального «распределения труда» контролируют целые сектора торговли и сферы услуг, оказывают организованное давление на власть и правосудие.

Однако главная линия напряженности в современной России проходит не между условно гражданами России и иммигрантами, а внутри самого российского общества: между этническими группами с Северного Кавказа и русскими. Вы легко можете представить уровень напряжения, если узнаете, что, по публикуемым социологическим опросам, от 50 до 75% граждан России желают отделения Северного Кавказа – целиком или частично – от остальной России. И это крайне опасная тенденция, направленная на развал страны. Причем носителями этих разрушительных настроений являются самые динамичные слои российского общества: студенты, предприниматели, интеллигенция.

Причины такой неприязни прекрасно известны российским участникам конференции, но для иностранных я вкратце их перечислю: еще с ельцинских времен формальный и фактический статус отдельных национальных республик выше, чем собственно русских регионов. Эти республики имеют определенные преференции и льготы. При этом выходцы из этих республик довольно-таки часто проявляют неуважение к жителям центральных российских мегаполисов, демонстративно нарушают русские культурные стандарты и нормы общепринятого поведения. Преступные элементы, в том числе и с опытом участия в бандформированиях, формируют значительную часть наиболее жестоких и циничных криминальных группировок.

Вот это и есть грубое извращение принципов российского мультикультурализма: привилегированные этнические группы и привилегированные территории. Или, перефразируя Оруэлла: некоторые народы равнее других.

Потому русские и почувствовали, что находятся в России в положении социально и этнически дискриминированного большинства. Они остро ощущают и переживают свое неравноправное положение. Как результат – в России началась этническая мобилизация русского населения. Положение русских, русский вопрос – вот главный нерв современной российской политики, что, к сожалению, многими еще не понято, а многими воспринимается излишне нервно и с боязнью. Между тем от решения русского вопроса критически зависят не только стабильность и целостность страны, как я ранее указывал, но и, без преувеличения, вектор ее исторического развития.

Дело в том, что отношения русских и новых «привилегированных меньшинств» – суть отношения между модернизированным центром и слабо модернизированной периферией. Исторический выбор следующий: либо периферия подчинит центр и варваризует его, либо центр модернизирует периферию. Исторически количественно и качественно именно русские – движущая сила модернизации страны и ее модернизационное ядро, и именно они исторически несут на себе главную ответственность по сплочению народов России.

Существует ли возможность развязать, а не разрубить тот узел, который завязался в России? Как русский, как россиянин, как политик, как патриот своей страны, я убежден, что такой путь существует.

Не описывая технологию, я укажу лишь его базовые принципы.

Первый: равноправие русских. Специально подчеркну для боязливых и плохо слышащих: не о каких-то привилегиях и преимуществах для русских идет речь, а о равноправии и справедливости. Равноправие для русских и справедливость для всех – вот главное требование русского народа и требование всех русских патриотов. Разве в принципах равноправия и справедливости есть что-нибудь обидное, унижающее другие народы или противоречащее их интересам?

Второй принцип: отказ от извращений принципов мультикультурализма и псевдотолерантности. На смену им должен прийти межнациональный мир, основанный на национальной солидарности и интеграции. Любые «привилегированные меньшинства», не важно, идет ли речь о привилегированных территориях, этнических группах или кланах, абсолютно неприемлемы. Они разрушают единство и целостность страны, противоречат основополагающим демократическим принципам.

Третий: перед социальной реконструкцией Северный Кавказ должен быть полностью возвращен в российское политическое и правовое поле. Никаких политических и правовых офшоров в России быть не должно и не будет. Россия должна вернуться на Кавказ, а Кавказ должен вернуться в Россию.

Четвертый: не надо бояться дискуссий по национальному вопросу, но вести ее должны ответственные и компетентные люди, авторитетные представители народов и диаспор.

И самое главное: необходима «ренационализация» русского народа, восстановление в нем инстинкта народа-государственника, народа – собирателя России, возрождение его исторической памяти, воли и великой русской культуры, без которой была бы невозможна уникальная и многоликая российская цивилизация.

Чем раньше мы встанем на этот путь, тем быстрее и безболезненнее мы его пройдем.

Спасибо за внимание.

Rusland wil geen voorrechten, maar een gelijkwaardige en rechtvaardige behandeling. door Dimitri Rogozin.

Leave a comment

Hieronder verschijnt in vertaling vanuit het Russisch door A. Vierling, de redevoering door Dimitri Rogozin, permanent vertegenwoordiger van Rusland bij de NAVO getiteld:
‘Rusland wil geen voorrechten, maar een gelijkwaardige en rechtvaardige behandeling.’ De Russische tekst staat op deze website onder knop ‘на русском языке’ . Rogozin was leider van de Moederlandpartij (Rodina), maar hief deze op om zich onder Putin te scharen. Daar waren enige patriotten niet erg blij mee.

14 sept. 2011, ‘Stellingen van de Week’ (weekblad Argumenti Nedeli)

Het onlangs te Yaroslav gehouden Wereld Polytechnologisch Forum trok gestaag de aandacht van Russische en buitenlandse deskundigen en analisten. Bij velen van hen bleef de voordracht in herinnering van de permanent vertegenwoordiger van Rusland bij de NAVO, Dimitri Rogozin. Echter, enige massamedia hebben zijn tekst met grote fouten gepubliceerd – andere hebben hem geheel genegeerd. Daarom besloot ‘Stellingen van de Week’ (Argumenti Nedeli)
Op verzoek van haar lezers deze voordracht geheel en zonder fouten of weglatingen te publiceren.

‘Het thema, welk ik vandaag wil aansnijden ligt niet direct op het gebied van mijn beroepsmatige bekwaamheden, maar weerspiegelt mijn wetenschappelijke belangstelling en mijn belanghebbendheid als burger. Dit behelst ook de cruciale interne uitdaging van onze tijd en de toenemende dreiging voor het gehele Euro-atlantische gebied.

Laten we ons de vragen stellen: Waarin ligt nu de grondoorzaak van de gebleken fiasco’s van het multiculturalisme in Europa en welke les moet Rusland daaruit trekken? De ‘multi-kulti’ –ideologie werd gevormd door de linkse beweging van na de oorlog als reactie op het Europese nazisme en fascisme en stelde zichzelf voor als ‘ het andere uiterste’.
Er werd verondersteld, dat de nieuwe Europese cultuur zich geheel verre zou houden van het conservatisme, nationalisme en de christelijke religie – daarvoor kwam in de plaats de aangename ‘tolerante’ leefomgeving als heilmiddel voor de oude conflicten en de aanpassing van weer opnieuw in ‘de vrije wereld’ aangekomen immigranten uit het Zuiden.

Maar dat pakte falikant verkeerd uit: De tot op de wortel verweekte ‘ autochtone’ cultuur van Europa oefende op de immigranten helemaal geen enkele aantrekkingskracht uit ( dit in tegenstelling tot het denken en dromerijen over ‘het goede leven’). Massaal werd teruggevallen op de ‘Oude Wereld’, ze hielden hun zelf gekozen isolement in stand en sloten zich af van die ‘goddeloze Europeanen’.

Thans is er in Europa nog geen conflict tussen christendom en islam, voorzover de Europese christelijke beschaving op gekunstelde wijze is verzwakt door het secularisme en de linkse ‘culturele revolutie’. De moslims in Europa zijn in religieus opzicht veel sterker en tonen meer solidariteit, dan de eigen oorspronkelijke bevolking door hele ethnische wijken te vormen. Ik woon en werk thans tijdelijk in Brussel en ik kan u zeggen, dat de gemeentepolitie niet zomaar riskeert om een kijkje te gaan nemen in die zogenaamde Arabische wijken van hun eigen hoofdstad.

‘Tolerantie’ en ‘multiculturalisme’ werken volgens de Europese interpretatie ervan niet in het belang van de buitenlanders of nog meer van hun assimilatie (zoals in de vorige eeuw), maar van de segregatie en de opbouw van een ‘vijfde colonne’. Het Zuiden komt niet meer van daar ergens beneden in opstand, maar holt het ‘goddeloze Westen’ van binnen uit. Daarbij werken de integratiemechanismen ( onderwijs, militaire dienst, socialisatie door beroepsleven e.a.) wel goed, maar omarmen slechts een klein deel van de immigranten.

Hier kom ik dan tot de volgende slotsom: Integratie kan zich alleen voltrekken in een dominante cultuur en niet door ‘tolerantie’ en zonder assertiviteit, dus zonder een zelfverzekerde houding aan te nemen.

De Krach (plotselinge ineenzakking) van het Europese multiculturalisme, waarover de de sterkste Westeuropese regeringsleiders zich dit jaar kritisch hebben uitgelaten, was al tien jaar geleden voorspeld. En daar komt dan vanaf nu nog de kritiek bij , niet alleen door rechtse criticasters, – conservatieven en nationalisten-, maar ook die van zo’n verfijnde leiders als Seyla Benchabib. In hun eigen werken tonen ze voortdurend en overtuigend aan, dat het verlenen van voorrechten aan etnisch/raciale groepen in tegenstelling komt te staan met het leidend beginsel van de westerse democratie en dat het onverenigbaar is met de fundamentele ideeën over vrijheid en gelijkwaardigheid.

Op deze wijze wordt het gevaar van een herhaling van het ‘ Romeinse scenario’: de ondergang van het antieke Rome onder druk van barbaarse hordes, niet meer alleen middels provocaties door vooruitziende intellectuelen onder de aandacht gebracht, maar ook door een realistische inschatting van de situatie, die zich hoe langer hoe meer in Europa aftekent.

De russische situatie is enerzijds wel vergelijkbaar met die in het westen, maar anderzijds er ook wezenlijk verschillend van. In de eerste plaats onderging Rusland net zoals het westen de
nog nooit vertoonde geimmigreerde aanval. Als het gaat om de algemeenheid en wijdverbreidheid van de immigratie, verovert Rusland de tweede plaats, na de USA. Helaas kent deze immigratie geen enkele economische rechtvaardiging en vormt op extreme wijze een gevaar voor de sociale cohesie en ook in politiek opzicht. Het probleem zit daarin, dat in Rusland door de bank genomen zich bijna uitsluitend niet gekwalificeerde arbeidskracht vestigt, die een scherpe aantasting van de systemen teweegbrengt, welke betrokken zijn bij de technologische modernisering van de Russische industrie en ook de maatschappijstructuur terug bij af zet, terug naar het begin der tijden. De ongebreidelde immigratie brengt spanningen van beduidende omvang in grote russische steden met zich mee, daarmee een uitdaging achterlatend voor de sociale en politieke stabiliteit in het land.

Mij kunnen ze nu wel tegenwerpen: Wat is het verband met multiculuralisme, als de immigranten in Rusland maar in de mindereheid zijn? Dan antwoord ik: In Rusland blijken sommige immigrantengroepen al absoluut bevoorrecht te zijn.. Ze hebben een voorrechtspositie in het zakenleven, vormen onderling wijdvertakte en belangrijke ethnische netwerken en beheersen in kaders voor de toedeling van criminele werkzaamheden hele markt- en dienstensectoren en leggen overduidelijk georganiseerd beslag op de uitvoerende en justitiele organen.

De belangrijkste scheidslijn in het spanningsveld van het huidige Rusland loopt echter gemeenlijk niet tussen de staatsburgers van Rusland en de immigranten, maar dwars door onze eigen Russische gemeenschap: tussen ethnische groepen uit de Noordelijke Kaukasus en russen. U kunt zich gemakkelijk de hevigheid van de spanningen voorstellen, als U weet, dat volgens gepubliceerde sociologisch onderzoek 50% tot 75% van de staatsburgers van Rusland wil, dat de Noordelijke Kaukasus – geheel of gedeeltelijk- afgescheiden is van het alsdan overgebleven Rusland. En dit is een erg gevaarlijke tendens, die naar het uiteenvallen van het land leidt. Daarbij blijkt, dat de dragers van deze destructieve geesteshoudingen nu juist de dynamische lagen van de Russiche maatschappij zelf zijn: Studenten, ondernemers, intelligentia.

De oorzaken van zo’n afwijzing zijn wel bekend bij de Russische deelnemers aan deze conferentie, maar ik zal ze voor de buitenlanders kort samenvatten: Reeds onder Jeltsin was de formele en feitelijke status van de uittredende republieken hoger dan die van de eigenlijk Russsiche provincies. Deze republieken genieten bepaalde voorrechten en voordelen. Daarbij komt, dat de afstammelingen uit die republieken tamelijk vaak schijt hebben aan de bewoners van de grote steden in centraal Rusland en flagrant de normen en waarden van de Russische cultuur en zich er ook helemaal niet naar gedragen. Criminele elementen, waaronder ook een aantal met ervaring aan deelneming in bendevormingen, maken een aanzienlijke deel uit van de meest gruwelijke en cynische misdadige groepen.
Hier hebben we dus te maken met een flagrante verloedering van de beginselen van het Russisch multiculturalisme: Bevoorrechte ethnische groepen en bevoorrechte gebiedsdelen., of, ik parafraseer Orwell: Sommige volken zijn gelijker dan anderen.
Daarom voelden de russen het zo, dat ze zich opeens in een situatie bevinden van een in sociaal en etnisch opzicht gediscrimineerde meerderheid. Ze beleven als en messteek en lijden onder hun achtergestelde positie. Bijgevolg kwam er in Rusland een volksverhuizing op gang van de eigen Russische bevolking. Deze toestand van de russen, het Russische vraagstuk, ziehier de belangrijkste open zenuw van de huidige Russische politici, welke, helaas nog door heel wat lieden wordt miskend en bij heel wat anderen als te nerveus gebracht, maar wel angst inboezemend aankomt. Tegelijkertijd hangt van de oplossing van het Russische vraagstuk niet alleen de stabiliteit en het bijeenhouden van het land af, zoals ik al eerder uiteenzette, maar ook, zonder ter overdrijven, de richtingskracht van zijn historische ontwikkeling.
De zaak zit hem daarin, dat de quintessens van de relatie van de russen tot de nieuwe geprivilegieerde meerderheid ligt in de relatie tussen het gemoderniseerde centrum en de zwak gemoderniseerde periferie. De volgende keus doet zich voor: Of de periferie krijgt het centrum eronder en doet het in barbarij vergaan, of het centrum moderniseert de periferie.
Zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht zijn de russen de drijvende kracht achter de modernisering van het land en waren zij de kern van het gemoderniseerde land, en het zijn met name zij, die ook historisch de grootste verantwoordelijkheid op zich hebben genomen om de cohesie van de Russische volkeren tot stand te brengen en veilig te stellen.
Bestaat er de mogelijkheid om de ‘Gordiaanse knoop’ in Rusland door te hakken? Als rus, als voorvechter, als politicus en patriot ben ik ervan overtuigd, dat deze uitweg bestaat.
Ik beschrijf de technische kant van de zaak, ik maak slechts gewag van de de basisbeginselen.
1. Ten eerste: Gelijke behandeling van de Russen. Ik onderstreep het nog maar eens voor wegkijkers en slechthorenden: Mijn rede gaat niet over welke voorrechten of speciale behandelingen ook maar voor Russen, maar het is een pleidooi voor gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid. Gelijke behandeling voor Russen en rechtvaardigheid voor allen- ziehier de van het Russische volk en de eis van alle Russische vaderlandslievenden. Is het niet een of andere schending van de beginselen van gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid om andere volken te degraderen of hun belangen te dwarsbomen?
De oorzaken van zo’n afwijzing zijn wel bekend bij de Russische deelnemers aan deze conferentie, maar ik zal ze voor de buitenlanders kort samenvatten: Reeds onder Jeltsin was de formele en feitelijke status van de uittredende republieken hoger dan die van de eigenlijk Russische provincies. Deze republieken genieten bepaalde voorrechten en voordelen. Daarbij komt, dat de afstammelingen uit die republieken tamelijk vaak schijt hebben aan de bewoners van de grote steden in centraal Rusland en flagrant de normen en waarden van de Russische cultuur en zich er ook helemaal niet naar gedragen. Criminele elementen, waaronder ook een aantal met ervaring aan deelneming in bendevormingen, maken een aanzienlijke deel uit van de meest gruwelijke en cynische misdadige groepen.
Hier hebben we dus te maken met een flagrante verloedering van de beginselen van het Russisch multiculturalisme: Bevoorrechte ethnische groepen en bevoorrechte gebiedsdelen., of, ik parafraseer Orwell: Sommige volken zijn gelijker dan anderen.
Daarom voelden de russen het zo, dat ze zich opeens in een situatie bevinden van een in sociaal en etnisch opzicht gediscrimineerde meerderheid. Ze beleven als en messteek en lijden onder hun achtergestelde positie. Bijgevolg kwam er in Rusland een volksverhuizing op gang van de eigen Russische bevolking. Deze toestand van de russen, het Russische vraagstuk, ziehier de belangrijkste open zenuw van de huidige Russische politici, welke, helaas nog door heel wat lieden wordt miskend en bij heel wat anderen als te nerveus gebracht, maar wel angst inboezemend aankomt. Tegelijkertijd hangt van de oplossing van het Russische vraagstuk niet alleen de stabiliteit en het bijeenhouden van het land af, zoals ik al eerder uiteenzette, maar ook, zonder ter overdrijven, de richtingskracht van zijn historische ontwikkeling.
De zaak zit hem daarin, dat de quintessens van de relatie van de russen tot de nieuwe geprivilegieerde meerderheid ligt in de relatie tussen het gemoderniseerde centrum en de zwak gemoderniseerde periferie. De volgende keus doet zich voor: Of de periferie krijgt het centrum eronder en doet het in barbarij vergaan, of het centrum moderniseert de periferie.
Zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht zijn de russen de drijvende kracht achter de modernisering van het land en waren zij de kern van het gemoderniseerde land, en het zijn met name zij, die ook historisch de grootste verantwoordelijkheid op zich hebben genomen om de cohesie van de russische volkeren tot stand te brengen en veilig te stellen.
Bestaat er de mogelijkheid om de ‘Gordiaanse knoop’ in Rusland door te hakken? Als rus, als voorvechter, als politicus en patriot ben ik ervan overtuigd, dat deze uitweg bestaat.
Ik beschrijf de technische kant van de zaak, ik maak slechts gewag van de de basisbeginselen.
1. Ten eerste: Gelijke behandeling van de Russen. Ik onderstreep het nog maar eens voor wegkijkers en slechthorenden: Mijn rede gaat niet over welke voorrechten of speciale behandelingen ook maar voor Russen, maar het is een pleidooi voor gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid. Gelijke behandeling voor Russen en rechtvaardigheid voor allen- ziehier de van het Russische volk en de eis van alle Russische vaderlandslievenden. Is het niet een of andere schending van de beginselen van gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid om andere volken te degraderen of hun belangen te dwarsbomen?
2. Tweede beginsel: Niet aanvaarden van de verdraaiing van de beginselen van het multiculturalisme en van de pseudo-tolerantie. Daarvoor in de plaats moet er vrede komen tussen de volkeren, gebaseerd op nationale solidariteit (saamhorigheid) en integratie. Eerder dan over ‘de bevoorrechte meerderheid’, onbelangrijk, gaat deze rede dus over bevoorrechte gebiedsdelen, ethnische groepen of clans, absoluut onaanvaardbaar. Ze brengen niet alleen de saamhorigheid van het land in gevaar, maar ook de fundamentele beginselen van de democratie.
3. Ten derde: Voordat uit solidariteit de wederopbouw van de Noordelijke Kaukasus plaats heeft, moet het gebied helemaal weer onder de Russische politieke invloedssfeer en jurisdictie zijn terug gebracht. Er was nooit sprake van politieke of juridische extra-territorialiteit in Rusland en dat moet er ook nooit komen.
4. Ten vierde: Men moet niet bang zijn om over het nationaliteitsvraagstuk te discussieren, maar er moeten wel verantwoordelijke en bekwame mensen worden aangevoerd, die met autoriteit kunnen optreden als vertegenwoordigers van de volkeren in de diaspora.

En van het allergrootste belang is de onontbeerlijke ‘renationalisatie’van het Russische volk, het herstel lan het instinct van een imperiaal volk, het volk waarin Rusland tezamenvloeit en zijn geschiedenis herleeft , zijn levenslust en de grootse Russsische cultuur zich uit, waarzonder de unieke en afwisselende Russische beschaving onmogelijk zou zijn geweest.
Hoe spoediger we ons op dit pad begeven, des te sneller en mert des te minder pijn en moeite leggen we het af.

Dank U voor uw aandacht.

A)rest van de vertaling volgt spoedig; tussen dubbele haakjes geplaatste tekst is voorlopig

Bezuinigingen 2012 4%? Heel gemakkelijk!

2 Comments

Bezuinigingen worden altijd eerst gezocht waar de minste weerstand is: Bij achtelijke schoolkinderen bijvoorbeeld. In het onderewijs wordt nooit bezuinigd op die idiote drift van schoolkoepelmanagers om gigantisch nieuwe gebouwen op te trekken met achterlating van lege goed te gebruiken schoolgebouwen, maar die niet gemakkelijk een andere bestemming kunnen vinden. Als we nu eens ‘van boven’ gaan snijden en niet ‘van onderen’? Enige voorstellen:

1. Niet langer oorlogen uitvechten voor de Amerikaans/zionistische
belangen: Afschaffing/stopzetting JSF, terugtrekking Afghanistan,
Veiligheidssamenwerking met Rusland en Duitsland, naar huis
sturen
van landleger en luchtmacht (idee Pim Fortuyn). Afschaffing
Bilderberg/Carlyle Koninkrijk, Leve de Republiek.

2. Uitsluiting van import van Europese bedrijven van buiten Europa,
door hoge tolmuren, om zo dislocatie naar Azie tegen te gaan.

3. Euro samenbinden met roebel, koppelen aan goud- en primaire
grondstoffenindexen. Afstemmen met Renminbi. Gemeenchappelijke
begrotingslimieten, fiscaal regiem,industriepolitiek en
beknotting bancaire geldschepping afspreken.

4. Onderwijs inhoudelijk herstructureren, dwz.10 % voorbereidend
wetenschappelijk onderwijs, 10 % innovatie bevorderend
onderwijs, ook op sociaal-cultureel terrein, 40 % middelbaar
beroepsonderwijs, 10% middelbaar bureaucratie-voorberidend
onderwijs, 30 % basaal onderwijs, allemaal voor de eigen
bevolking. Beroepsonderwijs door bedrijfsleven laten betalen.
Het onderwijs kan met veel minder docenten worden verricht, als
die dan maar veel betr zijn opgeleid en betaald dan die
ophooggevallen tieners en zijinstroomhuisvrouwen aan wie we nu
het onderwijs overlaten. Met die lui krijg je nooit een
zelfbewuste politiek gerijpte en cultureel assertieve bevolking.

5. Uitzetting van alle buitenlandse paspoorthouders zonder
wezenlijke bijdrage aan de Europese economie. (hadden we dat
gedaan vanaf 1980, dan hadden we nu 220 miljard euro bespaard!
Geboortenbevorderend beleid voor Noordeuropese volkeren
( op rand van uitsterven, nog maar 6% van de wereldbevolking in
2050!!).

6. Macht van woningbouwcorporaties breken: bouw eigen huis toestaan.

7. Afstoting overheidsondersteuning van kunst, sport,
radio/televisie, pers.

9. halvering salariering management van semi-overheid

10. Politie en Justitieapparaat anders aanvoeren, namelijk
prioritaire opsporing en veroordeling van meervoudige
miljoenenfraude bij de (semi-)overheid.

11. Gezondheidszorg: alle levensverlengende zorg voor mensen boven
de 80 jaar beeindigen, alleen palleatieve zorg. Geen
AWBZ betaalde opvang meer in verpleegtehuizen voor mensen boven
de 80 jaar.Dat scheelt het grootste deel van de stijging van de
gezondheidszorgkosten. 80 plussers zijn geen ‘ zwakkeren’, ze
zijn vergeten als rijpe vrucht van de boom te vallen, in het
strijdperk voor een betere wereld, en verschrompelen door een
onterechte hang aan het leven: Zelfs ons gebit is maar voor 40
jaar gebouwd, dus niet zeuren als je niet meer van je af kunt
bijten met je kudident mondje..
Meer geld naar fundamenteelonderzoek dan naar dure apparatuur.

12. Betaling AOW en pensioenen to 80 jaar.

13. afschaffing provinciale besturen, eerste kamer, vele
semi-overheidsorganen.

14. afschaffing ontwikkelingshulp huidige opzet. Wel doelbewuste
terugkeerprogramma’s financieren in islamitiwch Noord-Afrika en
de Antillen.
Nog andere suggesties? meld me het maar…..

alfred vierling

STOP ISLAMISERING METHODE BASQUE

1 Comment

In Baskenland roept het Comite van de Zwijgende Meerderheid de moslim immigranten op de hoofddoek af te doen, dat zij terecht beschouwen als een kledingssymbool van alloculturele overwoekering. Let eens op de uitnodigende en van historisc bewustzijn getuigende formulering. Aanpassen of oprotten, zo eindigt het weer wel. Verdient navolging!

Au Pays basque les immigrants doivent s’intégrer

A Bayonne, mais aussi à Saint Jean Pied de Port, de la soule a la basse Navarre, du Nord au Sud, partout ont fleuri des tracts destinés aux Musulmans.

En voici le texte :

VOUS ÊTES MUSULMANS, ALORS LISEZ CECI, SANS HAINE NI RACISME

En Pays Basque les immigrants doivent s’intégrer. Prenez exemple sur vos grands parents qui ont su, en leur temps, se fondre dans la société française sans abandonner leur identité, tout en respectant celle de leur pays d’accueil.
Il est intolérable que les enfants et les petits enfants d’immigrés d’hier ne soient pas ou ne veuillent pas s’adapter, influencés par les voies islamiques venues d’ailleurs les poussant à nous imposer, progressivement les lois de la sharia.

NOUS N’ACCEPTONS PAS CELA AU PAYS BASQUE

Nous n’aurons pas, comme c’est le cas dans certaines banlieues, des zones de non droit.
Les habitants de notre Pays basque seront particulièrement vigilants concernant toutes les formes de dérapage qui exaspèrent la française.
Vous qui êtes Musulmans, ne perdez jamais de vue que si vous êtes sur le territoire français c’est pour bénéficier d’avantages économiques et sociaux qui n’existent pas dans votre pays d’origine. Alors rappelez cela à vos descendants qui revendiquent l’islam au pays basque en s’habillant de plus en plus, comme une provocation.
Nous n’accepterons pas non plus de voir ces jeunes filles et jeunes femmes, de plus en plus nombreuses, envahir nos espaces publics vêtues de la sorte.
Nous le savons, le foulard est la première étape vers le voile intégral. Celui-ci est lentement passé du statut se symbole de l’islam à celui d’outil de déstabilisation de la société française et en particulier dans le milieu scolaire.

Comme nous, noyez-vous dans la masse.

MUSULMANS

Nous vous conseillons instamment de suivre nos règles. Ici, c’est notre pays, notre terre, notre style de vie dont vous profitez sans toujours les respecter.
Le Pays Basque ne se pliera pas à vos exigences ou alors, ceux qui persisteront seront contraints de retourner dans leur pays d’origine ou celui de leurs ancêtres.
Nous vous demandons de transmettre et de faire circuler notre courrier à tous vos parents et entourage proche en insistant sur le fait que nous sommes de plus en plus déterminés.
CMSB Comité de la Majorité Silencieuse Basque.
Il est vrai qu’au Pays Basque le “climat” devient palpable depuis quelques mois, et on sait que les Basques ne plaisantent pas quand il s’agit de la défense de leur culture, de leur terre : on s’intègre ou on dégage !