IEDEREEN DIE NU NOG STEEDS VERDER EUROPA WIL ISLAMISEREN MOET HIER WORDEN OPGENOMEN, IK HEB NOG EEN VLUCHTOORD IN GEDACHTEN…

Leave a comment

commentaar eigenlijk overbodig; In deze russische psychiatrische kliniek stop ik al die politici, sociologen, zogenaamde anti-fascisten en de hele grachtengordel aan would-be socialisten in, en dan sluit ik ze op met een niet afzetbare geluidinstallatie met boosters die de godganze dag neger-, en moslimmuziek uitstorten. ik moest zo ongewild 17 jaar leven in de multicul, in gehorige kartonnen legsilo’s van de woningbouw, nou jullie, zeker een jaar en dan eens kijken of jullie dan nog bijkomen uit de overdosis multikulti….. Wie de schoen past trekke hem aan.
Nog twee en een half jaar in dit land. Hoe houd ik het uit temidden van zoveel schijnheiligheid, kampioen-de-andre-kant-opkijkrmentaliteit, ik ga wellicht maar eens kijken en luisteren bij een onaangetast volkje:

alfred vierling

Rusland wil geen voorrechten, maar een gelijkwaardige en rechtvaardige behandeling. door Dimitri Rogozin.

Leave a comment

Hieronder verschijnt in vertaling vanuit het Russisch door A. Vierling, de redevoering door Dimitri Rogozin, permanent vertegenwoordiger van Rusland bij de NAVO getiteld:
‘Rusland wil geen voorrechten, maar een gelijkwaardige en rechtvaardige behandeling.’ De Russische tekst staat op deze website onder knop ‘на русском языке’ . Rogozin was leider van de Moederlandpartij (Rodina), maar hief deze op om zich onder Putin te scharen. Daar waren enige patriotten niet erg blij mee.

14 sept. 2011, ‘Stellingen van de Week’ (weekblad Argumenti Nedeli)

Het onlangs te Yaroslav gehouden Wereld Polytechnologisch Forum trok gestaag de aandacht van Russische en buitenlandse deskundigen en analisten. Bij velen van hen bleef de voordracht in herinnering van de permanent vertegenwoordiger van Rusland bij de NAVO, Dimitri Rogozin. Echter, enige massamedia hebben zijn tekst met grote fouten gepubliceerd – andere hebben hem geheel genegeerd. Daarom besloot ‘Stellingen van de Week’ (Argumenti Nedeli)
Op verzoek van haar lezers deze voordracht geheel en zonder fouten of weglatingen te publiceren.

‘Het thema, welk ik vandaag wil aansnijden ligt niet direct op het gebied van mijn beroepsmatige bekwaamheden, maar weerspiegelt mijn wetenschappelijke belangstelling en mijn belanghebbendheid als burger. Dit behelst ook de cruciale interne uitdaging van onze tijd en de toenemende dreiging voor het gehele Euro-atlantische gebied.

Laten we ons de vragen stellen: Waarin ligt nu de grondoorzaak van de gebleken fiasco’s van het multiculturalisme in Europa en welke les moet Rusland daaruit trekken? De ‘multi-kulti’ –ideologie werd gevormd door de linkse beweging van na de oorlog als reactie op het Europese nazisme en fascisme en stelde zichzelf voor als ‘ het andere uiterste’.
Er werd verondersteld, dat de nieuwe Europese cultuur zich geheel verre zou houden van het conservatisme, nationalisme en de christelijke religie – daarvoor kwam in de plaats de aangename ‘tolerante’ leefomgeving als heilmiddel voor de oude conflicten en de aanpassing van weer opnieuw in ‘de vrije wereld’ aangekomen immigranten uit het Zuiden.

Maar dat pakte falikant verkeerd uit: De tot op de wortel verweekte ‘ autochtone’ cultuur van Europa oefende op de immigranten helemaal geen enkele aantrekkingskracht uit ( dit in tegenstelling tot het denken en dromerijen over ‘het goede leven’). Massaal werd teruggevallen op de ‘Oude Wereld’, ze hielden hun zelf gekozen isolement in stand en sloten zich af van die ‘goddeloze Europeanen’.

Thans is er in Europa nog geen conflict tussen christendom en islam, voorzover de Europese christelijke beschaving op gekunstelde wijze is verzwakt door het secularisme en de linkse ‘culturele revolutie’. De moslims in Europa zijn in religieus opzicht veel sterker en tonen meer solidariteit, dan de eigen oorspronkelijke bevolking door hele ethnische wijken te vormen. Ik woon en werk thans tijdelijk in Brussel en ik kan u zeggen, dat de gemeentepolitie niet zomaar riskeert om een kijkje te gaan nemen in die zogenaamde Arabische wijken van hun eigen hoofdstad.

‘Tolerantie’ en ‘multiculturalisme’ werken volgens de Europese interpretatie ervan niet in het belang van de buitenlanders of nog meer van hun assimilatie (zoals in de vorige eeuw), maar van de segregatie en de opbouw van een ‘vijfde colonne’. Het Zuiden komt niet meer van daar ergens beneden in opstand, maar holt het ‘goddeloze Westen’ van binnen uit. Daarbij werken de integratiemechanismen ( onderwijs, militaire dienst, socialisatie door beroepsleven e.a.) wel goed, maar omarmen slechts een klein deel van de immigranten.

Hier kom ik dan tot de volgende slotsom: Integratie kan zich alleen voltrekken in een dominante cultuur en niet door ‘tolerantie’ en zonder assertiviteit, dus zonder een zelfverzekerde houding aan te nemen.

De Krach (plotselinge ineenzakking) van het Europese multiculturalisme, waarover de de sterkste Westeuropese regeringsleiders zich dit jaar kritisch hebben uitgelaten, was al tien jaar geleden voorspeld. En daar komt dan vanaf nu nog de kritiek bij , niet alleen door rechtse criticasters, – conservatieven en nationalisten-, maar ook die van zo’n verfijnde leiders als Seyla Benchabib. In hun eigen werken tonen ze voortdurend en overtuigend aan, dat het verlenen van voorrechten aan etnisch/raciale groepen in tegenstelling komt te staan met het leidend beginsel van de westerse democratie en dat het onverenigbaar is met de fundamentele ideeën over vrijheid en gelijkwaardigheid.

Op deze wijze wordt het gevaar van een herhaling van het ‘ Romeinse scenario’: de ondergang van het antieke Rome onder druk van barbaarse hordes, niet meer alleen middels provocaties door vooruitziende intellectuelen onder de aandacht gebracht, maar ook door een realistische inschatting van de situatie, die zich hoe langer hoe meer in Europa aftekent.

De russische situatie is enerzijds wel vergelijkbaar met die in het westen, maar anderzijds er ook wezenlijk verschillend van. In de eerste plaats onderging Rusland net zoals het westen de
nog nooit vertoonde geimmigreerde aanval. Als het gaat om de algemeenheid en wijdverbreidheid van de immigratie, verovert Rusland de tweede plaats, na de USA. Helaas kent deze immigratie geen enkele economische rechtvaardiging en vormt op extreme wijze een gevaar voor de sociale cohesie en ook in politiek opzicht. Het probleem zit daarin, dat in Rusland door de bank genomen zich bijna uitsluitend niet gekwalificeerde arbeidskracht vestigt, die een scherpe aantasting van de systemen teweegbrengt, welke betrokken zijn bij de technologische modernisering van de Russische industrie en ook de maatschappijstructuur terug bij af zet, terug naar het begin der tijden. De ongebreidelde immigratie brengt spanningen van beduidende omvang in grote russische steden met zich mee, daarmee een uitdaging achterlatend voor de sociale en politieke stabiliteit in het land.

Mij kunnen ze nu wel tegenwerpen: Wat is het verband met multiculuralisme, als de immigranten in Rusland maar in de mindereheid zijn? Dan antwoord ik: In Rusland blijken sommige immigrantengroepen al absoluut bevoorrecht te zijn.. Ze hebben een voorrechtspositie in het zakenleven, vormen onderling wijdvertakte en belangrijke ethnische netwerken en beheersen in kaders voor de toedeling van criminele werkzaamheden hele markt- en dienstensectoren en leggen overduidelijk georganiseerd beslag op de uitvoerende en justitiele organen.

De belangrijkste scheidslijn in het spanningsveld van het huidige Rusland loopt echter gemeenlijk niet tussen de staatsburgers van Rusland en de immigranten, maar dwars door onze eigen Russische gemeenschap: tussen ethnische groepen uit de Noordelijke Kaukasus en russen. U kunt zich gemakkelijk de hevigheid van de spanningen voorstellen, als U weet, dat volgens gepubliceerde sociologisch onderzoek 50% tot 75% van de staatsburgers van Rusland wil, dat de Noordelijke Kaukasus – geheel of gedeeltelijk- afgescheiden is van het alsdan overgebleven Rusland. En dit is een erg gevaarlijke tendens, die naar het uiteenvallen van het land leidt. Daarbij blijkt, dat de dragers van deze destructieve geesteshoudingen nu juist de dynamische lagen van de Russiche maatschappij zelf zijn: Studenten, ondernemers, intelligentia.

De oorzaken van zo’n afwijzing zijn wel bekend bij de Russische deelnemers aan deze conferentie, maar ik zal ze voor de buitenlanders kort samenvatten: Reeds onder Jeltsin was de formele en feitelijke status van de uittredende republieken hoger dan die van de eigenlijk Russsiche provincies. Deze republieken genieten bepaalde voorrechten en voordelen. Daarbij komt, dat de afstammelingen uit die republieken tamelijk vaak schijt hebben aan de bewoners van de grote steden in centraal Rusland en flagrant de normen en waarden van de Russische cultuur en zich er ook helemaal niet naar gedragen. Criminele elementen, waaronder ook een aantal met ervaring aan deelneming in bendevormingen, maken een aanzienlijke deel uit van de meest gruwelijke en cynische misdadige groepen.
Hier hebben we dus te maken met een flagrante verloedering van de beginselen van het Russisch multiculturalisme: Bevoorrechte ethnische groepen en bevoorrechte gebiedsdelen., of, ik parafraseer Orwell: Sommige volken zijn gelijker dan anderen.
Daarom voelden de russen het zo, dat ze zich opeens in een situatie bevinden van een in sociaal en etnisch opzicht gediscrimineerde meerderheid. Ze beleven als en messteek en lijden onder hun achtergestelde positie. Bijgevolg kwam er in Rusland een volksverhuizing op gang van de eigen Russische bevolking. Deze toestand van de russen, het Russische vraagstuk, ziehier de belangrijkste open zenuw van de huidige Russische politici, welke, helaas nog door heel wat lieden wordt miskend en bij heel wat anderen als te nerveus gebracht, maar wel angst inboezemend aankomt. Tegelijkertijd hangt van de oplossing van het Russische vraagstuk niet alleen de stabiliteit en het bijeenhouden van het land af, zoals ik al eerder uiteenzette, maar ook, zonder ter overdrijven, de richtingskracht van zijn historische ontwikkeling.
De zaak zit hem daarin, dat de quintessens van de relatie van de russen tot de nieuwe geprivilegieerde meerderheid ligt in de relatie tussen het gemoderniseerde centrum en de zwak gemoderniseerde periferie. De volgende keus doet zich voor: Of de periferie krijgt het centrum eronder en doet het in barbarij vergaan, of het centrum moderniseert de periferie.
Zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht zijn de russen de drijvende kracht achter de modernisering van het land en waren zij de kern van het gemoderniseerde land, en het zijn met name zij, die ook historisch de grootste verantwoordelijkheid op zich hebben genomen om de cohesie van de Russische volkeren tot stand te brengen en veilig te stellen.
Bestaat er de mogelijkheid om de ‘Gordiaanse knoop’ in Rusland door te hakken? Als rus, als voorvechter, als politicus en patriot ben ik ervan overtuigd, dat deze uitweg bestaat.
Ik beschrijf de technische kant van de zaak, ik maak slechts gewag van de de basisbeginselen.
1. Ten eerste: Gelijke behandeling van de Russen. Ik onderstreep het nog maar eens voor wegkijkers en slechthorenden: Mijn rede gaat niet over welke voorrechten of speciale behandelingen ook maar voor Russen, maar het is een pleidooi voor gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid. Gelijke behandeling voor Russen en rechtvaardigheid voor allen- ziehier de van het Russische volk en de eis van alle Russische vaderlandslievenden. Is het niet een of andere schending van de beginselen van gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid om andere volken te degraderen of hun belangen te dwarsbomen?
De oorzaken van zo’n afwijzing zijn wel bekend bij de Russische deelnemers aan deze conferentie, maar ik zal ze voor de buitenlanders kort samenvatten: Reeds onder Jeltsin was de formele en feitelijke status van de uittredende republieken hoger dan die van de eigenlijk Russische provincies. Deze republieken genieten bepaalde voorrechten en voordelen. Daarbij komt, dat de afstammelingen uit die republieken tamelijk vaak schijt hebben aan de bewoners van de grote steden in centraal Rusland en flagrant de normen en waarden van de Russische cultuur en zich er ook helemaal niet naar gedragen. Criminele elementen, waaronder ook een aantal met ervaring aan deelneming in bendevormingen, maken een aanzienlijke deel uit van de meest gruwelijke en cynische misdadige groepen.
Hier hebben we dus te maken met een flagrante verloedering van de beginselen van het Russisch multiculturalisme: Bevoorrechte ethnische groepen en bevoorrechte gebiedsdelen., of, ik parafraseer Orwell: Sommige volken zijn gelijker dan anderen.
Daarom voelden de russen het zo, dat ze zich opeens in een situatie bevinden van een in sociaal en etnisch opzicht gediscrimineerde meerderheid. Ze beleven als en messteek en lijden onder hun achtergestelde positie. Bijgevolg kwam er in Rusland een volksverhuizing op gang van de eigen Russische bevolking. Deze toestand van de russen, het Russische vraagstuk, ziehier de belangrijkste open zenuw van de huidige Russische politici, welke, helaas nog door heel wat lieden wordt miskend en bij heel wat anderen als te nerveus gebracht, maar wel angst inboezemend aankomt. Tegelijkertijd hangt van de oplossing van het Russische vraagstuk niet alleen de stabiliteit en het bijeenhouden van het land af, zoals ik al eerder uiteenzette, maar ook, zonder ter overdrijven, de richtingskracht van zijn historische ontwikkeling.
De zaak zit hem daarin, dat de quintessens van de relatie van de russen tot de nieuwe geprivilegieerde meerderheid ligt in de relatie tussen het gemoderniseerde centrum en de zwak gemoderniseerde periferie. De volgende keus doet zich voor: Of de periferie krijgt het centrum eronder en doet het in barbarij vergaan, of het centrum moderniseert de periferie.
Zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht zijn de russen de drijvende kracht achter de modernisering van het land en waren zij de kern van het gemoderniseerde land, en het zijn met name zij, die ook historisch de grootste verantwoordelijkheid op zich hebben genomen om de cohesie van de russische volkeren tot stand te brengen en veilig te stellen.
Bestaat er de mogelijkheid om de ‘Gordiaanse knoop’ in Rusland door te hakken? Als rus, als voorvechter, als politicus en patriot ben ik ervan overtuigd, dat deze uitweg bestaat.
Ik beschrijf de technische kant van de zaak, ik maak slechts gewag van de de basisbeginselen.
1. Ten eerste: Gelijke behandeling van de Russen. Ik onderstreep het nog maar eens voor wegkijkers en slechthorenden: Mijn rede gaat niet over welke voorrechten of speciale behandelingen ook maar voor Russen, maar het is een pleidooi voor gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid. Gelijke behandeling voor Russen en rechtvaardigheid voor allen- ziehier de van het Russische volk en de eis van alle Russische vaderlandslievenden. Is het niet een of andere schending van de beginselen van gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid om andere volken te degraderen of hun belangen te dwarsbomen?
2. Tweede beginsel: Niet aanvaarden van de verdraaiing van de beginselen van het multiculturalisme en van de pseudo-tolerantie. Daarvoor in de plaats moet er vrede komen tussen de volkeren, gebaseerd op nationale solidariteit (saamhorigheid) en integratie. Eerder dan over ‘de bevoorrechte meerderheid’, onbelangrijk, gaat deze rede dus over bevoorrechte gebiedsdelen, ethnische groepen of clans, absoluut onaanvaardbaar. Ze brengen niet alleen de saamhorigheid van het land in gevaar, maar ook de fundamentele beginselen van de democratie.
3. Ten derde: Voordat uit solidariteit de wederopbouw van de Noordelijke Kaukasus plaats heeft, moet het gebied helemaal weer onder de Russische politieke invloedssfeer en jurisdictie zijn terug gebracht. Er was nooit sprake van politieke of juridische extra-territorialiteit in Rusland en dat moet er ook nooit komen.
4. Ten vierde: Men moet niet bang zijn om over het nationaliteitsvraagstuk te discussieren, maar er moeten wel verantwoordelijke en bekwame mensen worden aangevoerd, die met autoriteit kunnen optreden als vertegenwoordigers van de volkeren in de diaspora.

En van het allergrootste belang is de onontbeerlijke ‘renationalisatie’van het Russische volk, het herstel lan het instinct van een imperiaal volk, het volk waarin Rusland tezamenvloeit en zijn geschiedenis herleeft , zijn levenslust en de grootse Russsische cultuur zich uit, waarzonder de unieke en afwisselende Russische beschaving onmogelijk zou zijn geweest.
Hoe spoediger we ons op dit pad begeven, des te sneller en mert des te minder pijn en moeite leggen we het af.

Dank U voor uw aandacht.

A)rest van de vertaling volgt spoedig; tussen dubbele haakjes geplaatste tekst is voorlopig

Bezuinigingen 2012 4%? Heel gemakkelijk!

2 Comments

Bezuinigingen worden altijd eerst gezocht waar de minste weerstand is: Bij achtelijke schoolkinderen bijvoorbeeld. In het onderewijs wordt nooit bezuinigd op die idiote drift van schoolkoepelmanagers om gigantisch nieuwe gebouwen op te trekken met achterlating van lege goed te gebruiken schoolgebouwen, maar die niet gemakkelijk een andere bestemming kunnen vinden. Als we nu eens ‘van boven’ gaan snijden en niet ‘van onderen’? Enige voorstellen:

1. Niet langer oorlogen uitvechten voor de Amerikaans/zionistische
belangen: Afschaffing/stopzetting JSF, terugtrekking Afghanistan,
Veiligheidssamenwerking met Rusland en Duitsland, naar huis
sturen
van landleger en luchtmacht (idee Pim Fortuyn). Afschaffing
Bilderberg/Carlyle Koninkrijk, Leve de Republiek.

2. Uitsluiting van import van Europese bedrijven van buiten Europa,
door hoge tolmuren, om zo dislocatie naar Azie tegen te gaan.

3. Euro samenbinden met roebel, koppelen aan goud- en primaire
grondstoffenindexen. Afstemmen met Renminbi. Gemeenchappelijke
begrotingslimieten, fiscaal regiem,industriepolitiek en
beknotting bancaire geldschepping afspreken.

4. Onderwijs inhoudelijk herstructureren, dwz.10 % voorbereidend
wetenschappelijk onderwijs, 10 % innovatie bevorderend
onderwijs, ook op sociaal-cultureel terrein, 40 % middelbaar
beroepsonderwijs, 10% middelbaar bureaucratie-voorberidend
onderwijs, 30 % basaal onderwijs, allemaal voor de eigen
bevolking. Beroepsonderwijs door bedrijfsleven laten betalen.
Het onderwijs kan met veel minder docenten worden verricht, als
die dan maar veel betr zijn opgeleid en betaald dan die
ophooggevallen tieners en zijinstroomhuisvrouwen aan wie we nu
het onderwijs overlaten. Met die lui krijg je nooit een
zelfbewuste politiek gerijpte en cultureel assertieve bevolking.

5. Uitzetting van alle buitenlandse paspoorthouders zonder
wezenlijke bijdrage aan de Europese economie. (hadden we dat
gedaan vanaf 1980, dan hadden we nu 220 miljard euro bespaard!
Geboortenbevorderend beleid voor Noordeuropese volkeren
( op rand van uitsterven, nog maar 6% van de wereldbevolking in
2050!!).

6. Macht van woningbouwcorporaties breken: bouw eigen huis toestaan.

7. Afstoting overheidsondersteuning van kunst, sport,
radio/televisie, pers.

9. halvering salariering management van semi-overheid

10. Politie en Justitieapparaat anders aanvoeren, namelijk
prioritaire opsporing en veroordeling van meervoudige
miljoenenfraude bij de (semi-)overheid.

11. Gezondheidszorg: alle levensverlengende zorg voor mensen boven
de 80 jaar beeindigen, alleen palleatieve zorg. Geen
AWBZ betaalde opvang meer in verpleegtehuizen voor mensen boven
de 80 jaar.Dat scheelt het grootste deel van de stijging van de
gezondheidszorgkosten. 80 plussers zijn geen ‘ zwakkeren’, ze
zijn vergeten als rijpe vrucht van de boom te vallen, in het
strijdperk voor een betere wereld, en verschrompelen door een
onterechte hang aan het leven: Zelfs ons gebit is maar voor 40
jaar gebouwd, dus niet zeuren als je niet meer van je af kunt
bijten met je kudident mondje..
Meer geld naar fundamenteelonderzoek dan naar dure apparatuur.

12. Betaling AOW en pensioenen to 80 jaar.

13. afschaffing provinciale besturen, eerste kamer, vele
semi-overheidsorganen.

14. afschaffing ontwikkelingshulp huidige opzet. Wel doelbewuste
terugkeerprogramma’s financieren in islamitiwch Noord-Afrika en
de Antillen.
Nog andere suggesties? meld me het maar…..

alfred vierling

STOP ISLAMISERING METHODE BASQUE

1 Comment

In Baskenland roept het Comite van de Zwijgende Meerderheid de moslim immigranten op de hoofddoek af te doen, dat zij terecht beschouwen als een kledingssymbool van alloculturele overwoekering. Let eens op de uitnodigende en van historisc bewustzijn getuigende formulering. Aanpassen of oprotten, zo eindigt het weer wel. Verdient navolging!

Au Pays basque les immigrants doivent s’intégrer

A Bayonne, mais aussi à Saint Jean Pied de Port, de la soule a la basse Navarre, du Nord au Sud, partout ont fleuri des tracts destinés aux Musulmans.

En voici le texte :

VOUS ÊTES MUSULMANS, ALORS LISEZ CECI, SANS HAINE NI RACISME

En Pays Basque les immigrants doivent s’intégrer. Prenez exemple sur vos grands parents qui ont su, en leur temps, se fondre dans la société française sans abandonner leur identité, tout en respectant celle de leur pays d’accueil.
Il est intolérable que les enfants et les petits enfants d’immigrés d’hier ne soient pas ou ne veuillent pas s’adapter, influencés par les voies islamiques venues d’ailleurs les poussant à nous imposer, progressivement les lois de la sharia.

NOUS N’ACCEPTONS PAS CELA AU PAYS BASQUE

Nous n’aurons pas, comme c’est le cas dans certaines banlieues, des zones de non droit.
Les habitants de notre Pays basque seront particulièrement vigilants concernant toutes les formes de dérapage qui exaspèrent la française.
Vous qui êtes Musulmans, ne perdez jamais de vue que si vous êtes sur le territoire français c’est pour bénéficier d’avantages économiques et sociaux qui n’existent pas dans votre pays d’origine. Alors rappelez cela à vos descendants qui revendiquent l’islam au pays basque en s’habillant de plus en plus, comme une provocation.
Nous n’accepterons pas non plus de voir ces jeunes filles et jeunes femmes, de plus en plus nombreuses, envahir nos espaces publics vêtues de la sorte.
Nous le savons, le foulard est la première étape vers le voile intégral. Celui-ci est lentement passé du statut se symbole de l’islam à celui d’outil de déstabilisation de la société française et en particulier dans le milieu scolaire.

Comme nous, noyez-vous dans la masse.

MUSULMANS

Nous vous conseillons instamment de suivre nos règles. Ici, c’est notre pays, notre terre, notre style de vie dont vous profitez sans toujours les respecter.
Le Pays Basque ne se pliera pas à vos exigences ou alors, ceux qui persisteront seront contraints de retourner dans leur pays d’origine ou celui de leurs ancêtres.
Nous vous demandons de transmettre et de faire circuler notre courrier à tous vos parents et entourage proche en insistant sur le fait que nous sommes de plus en plus déterminés.
CMSB Comité de la Majorité Silencieuse Basque.
Il est vrai qu’au Pays Basque le “climat” devient palpable depuis quelques mois, et on sait que les Basques ne plaisantent pas quand il s’agit de la défense de leur culture, de leur terre : on s’intègre ou on dégage !

MICROFINANCIERING, OOK IN SHARIA STIJL, BIEDT GEEN UITWEG

1 Comment

Dit artikel van mijn hand verscheen eerder in Ab Aerterno, Journal of the Academy of Social & Political Research, 1st quarter 2011 (zie deze website onder ‘publicaties’) en in ‘Tijdschrift voor Economisch Onderwijs’, febr. 2012.
Micro-financiering, ook in sharia stijl, biedt geen uitweg. A) Het begon zo edelmoedig, toen Dr. Muhammad Yunus alles wat hij op de school voor economie in Bangla Desh had geleerd op zijn kop zette door zo’n 30 dorpsvrouwen zonder noemenswaardige financiering aan te zetten tot het maken van voorraadlijsten, geld verdienen en terugbetaling van die pieterpeuterige leningen. De hele financiële wereld te kijk gezet!
Hij kreeg in 2006 de Nobel vredesprijs en werd bekend als de vader van de microfinanciering, omdat hij grondig geloof hechtte aan menselijk potentieel boven materiële bijkomendheden.
Inmiddels zijn echter enige nadelen van microfinanciering in het algemeen en van de sharia pendant ervan in het bijzonder aan het licht getreden:

Enige algemene nadelen:

1. Het bereikt de allerarmsten niet. Hun ontbreekt het aan vaardigheden en toegang tot kapitaal, conditiones-sine-qua-non om rijkdom te genereren. De ‘ondernemers’ die helden zijn geworden in de economisch ontwikkelde wereld zijn doorgaans zieners, die nieuwe ideeën hebben vertaald naar ondernemingsplannen. Hoewel sommige microkredietafnemers wel visionaire zaken voortbrachten, blijft de meerderheid ervan gevangen in activiteiten net voldoende om van rond te komen. Ze missen veelal specialismen en moeten dus concurreren met andere zelfstandige armoedzaaiers in de enige handel die beginners toegang biedt. De meesten hebben niemand in dienst, hebben weinig eigendommen, gaan aan de slag op een veel te kleine schaal dan dat doelmatig kan worden gehandeld en verdienen dus bijna niets. Rentepercentages van 20% tot 30% mogen hoog lijken, maar zo zijn ook de kosten van afbetaling en dienstverlening van de leningen in verafgelegen dorpen. Die kosten zijn in ieder geval veel te hoog, dan dat de allerarmsten op hun investering meer kunnen verdienen dan de door hun te betalen rentepercentages. Bijgevolg eindigen de meeste ontvangers van microfinanciering weer als werknemers van de niet al te arme lieden, die in hun plaats het microkrediet gaan ontvangen en wel geld kunnen verdienen met behulp van hun kapitaalgoederen, zoals werktuigen. 1) Feit is, dat de meeste ontvangers van microkrediet geen ‘micro-ondernemers’ zijn uit vrije wil. Ze zouden veel liever een fabrieksjob tegen een redelijk salaris aannemen als die beschikbaar zou zijn. We moeten dus niet al te romantisch doen over ‘de armen als ondernemers’. 2) De Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) gebruikt een veel toepasselijker naam voor deze mensen: ‘Arbeiders voor eigen rekening’. Kansen realiseren op duurzame arbeidsplaatsen tegen redelijk loon is nog altijd het beste remedium tegen armoede. ‘ Niets is fundamenteler in armoedebestrijding dan banen scheppen.’ zegt de ILO.

2. Microfinancieringsprojecten lopen niet goed in landen zonder onafhankelijke rechtspleging, met name zonder voldoende bescherming van eigendomsrechten tegen overheidsingrijpen, zonder voldoende gezondheidszorg en overheidsbemoeienis met het milieu, infrastructuur, drinkwater en riolering. Als er te veel geld uit locale gemeenschapsinstellingen wordt besteed aan winstgevende microfinancieringsprojecten voor de lucratieve niet zo arme middenstand , is er veel minder geld beschikbaar voor de locale politici om aan te wenden voor overheidstaken en infrastructuur. 3)

3. Microfinancieringsprojecten kunnen niet verhinderen, dat arme mensen een pyramidale schuldenlast opbouwen, waarvolgens zij hun betalingsverplichtingen aan de microfinancier betalen met leningen van woekeraars tegen veel hogere rentes, of nog erger tegen verplichtingen in natura, zoals het afgeven van vee. De meeste armen hebben geen idee van boekhouding. De ontvanger van microkrediet zwijgt van meet af aan over zijn verplichtingen elders, aan de woekeraars. Volgens Mary Ellen Iskenderian van ‘Women’s World Banking’, een microfinancieringsnetwerk, wordt oververschulding een nijpend probleem , ingegeven door de wildgroei in een sector zonder formele kredietinstellingen. Veelal zal de ondernemer worden gedwongen door de woekeraars, die zich soms als officiële microfinanciers voordoen, om van zoveel mogelijk microfinancieringsinstellingen te lenen om zodoende zijn schuldpyramide te kwijten middels een helse keten van lening en afbetaling aan het eind waarvan de woekeraar de koe, dat is de onderenemer zullen uitmelken.

4. Microfinancieringsinstellingen hebben de neiging bekende merken te promoten, zoals Unilever/Nestlé, Coca-Cola, McDonald’s en vegen daarmee lokaal geproduceerde produkten van de markt. Zelf heb ik op de Filippijnen gezien hoe de Amerikaanse cola-imperia de markt veroverden met koelkasten, waarin alleen hun produkt mocht staan en niet de overheerlijke locaal geproduceerde vruchtensappen. Zo wordt een unicultureel oppervlakkig en eentonig ‘weredldorp’ geschapen. Het is een teken aan de wand, dat princes Maxima zich zo beijvert voor deze aanpak, gelet op de nauwe banden van het koninklijk huis met de Bildelberg groep.

5. Aangezien een geldstroom gemakkelijk door een ander kan worden vervangen en in potentie anoniem is, is geld afzonderen voor bijvoorbeeld investeringen in overeenstemming met sharia of milieuvereisten ethisch nogal schijnheilig of op zijn mist kortzichtig:
Het betekent immers, dat geld wat goedkoop is verkregen door deze bijzondere beweerdelijk morele aanmoedigingen betrekkelijk duur verkregen geld zal vervangen, wat alsdan voor niet zo idealistische doeleinden ‘vuil’ kan worden aangewend. Zo wordt ontwikkelingsgeld dat bij uitsluiting en alleen bestemd is voor woningbouw en onderwijs vaak gebruikt om de locale of nationale fondsen voor die doeleinden te vervangen, welke alsdan aan bewapeing kunnen worden besteed. Het komt dus neer op substitutie en een verandering van toedeling van het gesubstitueerde fonds.

6. Wat begon als een ideaal om mensen uit de armoede te helpen opstaan door ze het noodzakelijke krediet te verschaffen wat ze via de gebruikelijke weg niet konden krijgen riskeert nu uit te lopen op iets waar de verkeerde krachten hun voordeel mee doen, omdat er bij microfinanciering wereldwijd geen inzicht in de algehele situatie van de aanvragers wordt vereist. Net zoals in de USA hypotheken werden verschaft aan iedereen die maar een bank binnen liep, omdat er de hand werd gelicht met strenge verificatie en documentatie van de financiele positie van de aanvrager, zo schreeuwt nu ook de situatie bij microfinanciering om de noodzaak een veel beter inzicht te verkrijgen in de algehele situatie van de aanvrager. 4)
Dus net zoals de goedkope hypotheken in de USA, die werden verschaft aan nauwelijks op hun mogelijkheden tot terugbetaling gecontrôleerde aanvragers, zulks op aandringen van de overheid om zodoende voor de armen de financiering van woonruimte mogelijk te maken, waardoor een enorme luchtballon in de financiering ontstond, zo zal ook een enorme inflatie met name van de voedselprijzen en prijzen van andere basisbehoeften het gevolg kunnen worden van deze ongecontrôleerde geldinjecties, dus zeer ten nadele van de allerarmsten.5)

In het algemeen kan worden gesteld, zoals Michael Miller van the Acton Insitute 6) doet:
Microfinanciering kan wel een rol spelen in ontwikkeling, maar is geen wondermiddel tegen armoede en de manier waarop het nu wordt toegepast kan ernstige onbedoelde gevolgen met zich brengen die de ontwikkeling eigenlijk belemmeren. Als het al slaagt, dan moet het mensen ertoe brengen niet te lenen en niet afhankelijk te worden van gezamenlijke op groepsleningen gestoelde projecten en zeker niet van een nuloptie (zero-sum)-mentaliteit, die ontwikkeling alleen maar in de weg staat. Microfinanciering kan wel als eerste stap dienen maar macrofinanciering is ook nodig om armoede in tijd en ruimte ruimschoots te bestrijden.
Daar hoort een aantrekkelijk investeringsklimaat bij met goede eigendomsbescherming en een een rechtsorde, die beide op den duur veel belangrijker zijn. Microfinanciering is een soort gaten dichten: De ontwikkeling ervan zal pas op gang komen als die niet meer nodig is. Toegegeven: Miller’s kritiek is niet gebaseerd op wetenschappelijke gegevens, maar geeft wel te denken:

• Microfinacieringsinstellingen moeten aanzetten tot sparen en tot een veel kleinere schuldenlast
• Microfinaciering is veel te groepsgericht en te afhankelijk van groepsleningen. De respons van een individuele lener tot de schuld van (een van) de overige leners uit zijn groep in het collectieve microfinacieringsproject is vrijwel inelastisch, want hij moet natuurlijk eerst zijn eigen dagelijkse kost betalen. Deze allerarmste mensen hebben veelal een preciese hoeveelheid geld op vastgezette tijden nodig en kunnen niet reageren op de schommelingen in hun spaarmogelijkheden. Ze verliezen waarschijnlijk vooral geld door fraude of mismanagement van de informele spaararrangementen, veel meer dan degenen die spaardeposito’s aanhouden bij reguliere banken.
• Microfinaciering moet gelijk op gaan met macro-ontwikkeling om gestage groei te bereiken. Infrastructuur, gezondheidszorg, onderwijs. Verder, de zakenwereld, de non-profitsector en de overheiden moeten erkennen dat arme mensen een fundamenteel ander sociaal, psychologisch, en fysiek Umfeld hebben en geconfronteerd worden met een heel andere economische werkelijkheid dan hun rijkere tegenspelers.

7. Microfinanciering leidt over het algemeen de belangstelling van de massa’s af van de alomtegenwoordige onderdrukkingsmechanismen van de (inter-)nationale financiële instellingen. Na de enorme financiële crisis van 2008-2009 in de USA, die door sommigen nauwelijks werd overleefd, werden toch nog wel bonussen uitbetaald ter waarde van US$ 143 miljard aan juist de bankiers die deze crisis hebben veroorzaakt. Microfinanciering is zo vooral het zand in de ogen van potentieel revolutionaire krachten, die het banksysteem als zodanig zouden kunnen bestrijden. Het gaat hier om een wereldwijd verspreide criminele maar formeel niet als zodanig aangeklaagde organisatie: Lees de nationale bankwetten en je weet het.

Speciale nadelen eigen aan sharia microfinanciering.

Hieronder wordt alleen gewag gemaakt van Mudaraba, niet van Takaful ( wederzijdse samenwerking) en Musharakah (joint venture).8)

1. Islam, zoals uitgelegd in de sharia, is niet alleen een geloof, maar ook een ideologie, in ieder geval een allesomvattend maatschappijconcept. De ‘Ummah’ is een uitsluitend begrip en staat vijandig tegenover iedereen die er geen deel van wil of kan uitmaken. Bijgevolg sluiten de moslim financiële concepten elke niet-moslim uit van deelneming. Daar komt dan nog bij, dat volgens de gangbare moslim orthodoxie er een felle patriarchale oppositie bestaat tegen deelneming door vrouwen aan bepaalde microfinancieringsprojecten. 9)
Devote moslims beschouwen met de sharia verenigbare investeringen niet schadelijk voor de samenleving als geheel. Maar moslim waarden zijn niet universeel, net zo min als andere waardenstelsels. Als voorbeeld moge dienen de thans wetenschappelijk vastgestelde extra leedtoevoeging aan met name runderen door onverdoofde rituele slachtrituelen en –praktijken.10) Zo zullen moslim microfinancieringsinstellingen niet alleen economische maar alomvattende sharia voorwaarden doen gelden bij elke gefinancierde activiteit en zo wordt hun microfinanciering een promotiemiddel van de sharia en een middel om mensen te islamiseren, althans zich aan de islam te onderschikken. Dit verschijnsel heet ‘dhimmitude’. Een voorbeeld ervan is het feit, dat in de Europese Unie thans de meeste multinationals en in Nederland de hele zuivelindustrie onder druk van de moslimorganisaties ‘halal’ producten aan het algemeen publiek aanbiedt zonder het ervan in kennis te stellen. Nederlandse kaas wordt thans ingepakt in stremsel, dat veelal afkomstig mag zijn van niet verdoofd geslachte kalveren!
Wereldwijd zijn moslim en ook christelijke authoriteiten niet bekend door hun beijvering voor geboortebeperking en aldus zijn zij de drijvende kracht achter de bevolkingsexplosies in de derde wereld. Armoede mag dan wel het ernstigste milieuprobleem heten, maar de bevolkingsbom die in de derde wereld maar doortikt en ook de vruchtbaarheidscijfers van de van daar gekomen immigranten in Europa zijn de belangrijkste oorzaak, niet het gevolg van dier armoede. Dit feit, dat door de geestelijke leiders tot taboe is verklaard is de nagel aan de doodkist van de Europese beschaving en zijn beweerdelijke mensenrechten. De vervanging van ‘turbo-capitalisme’ door mega-islamisering is geen optie voor de verdedigers van de Europese waarden, die onder vuur liggen van de demografische veroveringsstategie, inhaerent aan de islam, opzichzelf een vorm van globalisering.

2. Moslim microfinanciering lost helemaal het probleem niet op van te weten wie nu moet gaan beslissen op grond van welke objectieve (d.w.z. niet- cultureel-religieuze) criteria
toegang tot krediet aan wie wordt verleend. In feite stelt de met sharia verenigbare microfinanciering zogenaamde moslim investeerders in staat hun niet met sharia verenigbare projecten met niet moslim financiële instellingen te handhaven, die zij met hun niet-ethische zeer lucratieve projecten heimelijk overlaadden, terwijl zij als afleidingsmanoeuvre hun ethische projecten onderbrengen bij moslim (micro-)financiële instellingen. Dit heet ‘Taqiyya’, taktisch verbergen van bedoelingen. Het is de uiting van de houding: ‘Wat maakt het uit, zij (Kafir) behoren niet tot ons (Ummah)’

3. Door de wijdverbreide corruptie in moslim landen, ondanks het geloof en de waarden van devote moslims, blijken deze ‘vuile’ geldleningverstrekkers vaak nu juist degenen te zijn, die zich innestelen in of associëren met nationale financiële instellingen, welke op hun beurt investeren in non-sharia Europese banken, warenhuizen of andere zeker niet met sharia verenigbare zakelijke avonturen, ver uit het zicht van de locale ‘ondernemer’ door middel van ‘asymetrische informatie’. Hoe gewetenloos deze lieden kunnen zijn bleek wel uit een recent artikel in The Economist, waarblijkens politici van Andhra Pradesh, deze verstrekkers van microkrediet verantwoordleijk hielden voor de zelfmoord door 57 mensen. 11)
Vikram Akula, de stichter van ‘SKS microfinance’ bij wie 17 van deze vrouwen hadden geleend, sputterde nog weinig overtuigend tegen, dat zij geen uitstaande schulden hadden en dus niet door SKS tot hun daad waren aangezet.

4. Van moslim zijde wordt nog een ander finanieringsmodel aangereikt, waarvan zij de originaliteit opeisen: Mudaraba, wat wij in Nederland kennen als een rechtspersoon met ‘een stille vennoot’, die werkkapitaal verschaft, maar niet mee-‘managet’ met de inbrenger van werk en ideeën. Maar dese rechtspersoon garandeert helemaal geen beveiliging tegen uitbuiting: Bij het vaststellen van de toedeling van de winstmarge aan de vennoten, het vaststellen van de te verdelen som, de zakelijke en –exploitatiekosten en salarissen, kan wel degelijk een ongerechtvaardigd ongelijke verdeling van de lasten en lusten ontstaan in een ‘unequal playing field’. Bovendien kan van het feit, dat zulk een contract op elk moment kan worden beëindigd , ook een zeer onderdrukkende werking uitgaan, als een soort zwaard van Damocles. Eerlijke mensen zullen er geen misbruik van maken, maar een jurische vorm is pas functioneel als deze malversaties uitsluit.

Conclusie:

Microfinanciering is niet per se schadelijk voor de samenleving, maar wel zolang het in handen is van het internationaal verknoopte systeem van gevestigde financiële instellingen.
Zowel sharia als liberaal-democratische tot stand gekomen wetten voorzien niet in universeel aanvaardbare zedelijke maatstaven en deze rechtstelsels voorzien evenmin an sich in voldoende bescherming tegen misbruik door de gevestigde orde en middenklassen van gelden, die beweerdelijk opzij gezet zijn voor de verbetering van de economische positie van de allerarmsten. De Romeinen schreven het al: Multae Leges, Mali Mores’ (Als er veel wetten zijn, dan zal het met het moreel besef wel slecht gesteld zijn). Men kan dus maar beter streng reguleren en contrôleren dan afgaan op de vermeende moraal van de mensen of dier toewijding aan een Opperwezen.
Dezelfde les die Europa hopelijk op 9/10 december 2011 trok zal ook moeten gelden voor de microfinanciers, van welk (religieus) pluimage dan ook.

A) Dit artikel is een vertaling en bewerking door de auteur van ‘Another Look at Mudaraba’,
Drs. A. Vierling, In Ab Aeterno, Journal of the Academy of Social & Political Research,
1st quart. 2011, Issue o 6, ISSN 1179-4321 als reactie op ‘Islamic Business Contracts and
Microfinance: A Case of Mudaraba’, Azhar Nadeem, AA Journal Issue 5, 2010.

1. Aneel Karnani, ‘Micro finance Misses the Mark’, 2 Juni 2007,
http://www.ssireview.org/articles/entry/microfinance_misses_its_mark/
2. Aneel Karnani, ‘Romanticing the poor’, 3 jan 2009
3. ‘Micro-finance in India’, The Economist 4 nov 2010
4. Christopher Cuellar, http://risingpyramid.org/2010/11/08/mainstream-microfinance-heed- the-warning-signs/
5. Bryan Farris, http://risingpyramid.org/2010/02/11/microfinance-bubble-may-be-bursting-lets-hope-not/
6. http://compassioninpolitics.wordpress.com/2009/04/06/problems-of-micro-lending
7.http://cgap.org
8. Mahmoud El-Gamal, Rice Un. http://www.ruf.rice.edu/-elgamal
http://elgamal.blogspot.com/atom.xml
9. Isabelle Guerin, ‘Poor Women and their Money: between Daily Survival, Private Life, Family Obligations and Social Norms’ http://www.rume-rural-microfinance.org/IMG/pdf_WP_200803.pdf

Amimur Rahman Boulder, ‘Women and Microcredit in Rural Bangladesh. An Anthropological Study of Grameen Bank Lending’. CO: Westview Press 1999, xi, 188 pp.

10. http://www.partijvoordedieren.nl/recentr/emailacties/i/4 (in cauda)
11. http://www.economist.com/node/17420202

LIMOUSINE DE RODE VLAG, WAAROM GEEN DAF?

1 Comment

De Chinese Regering heeft besloten de RODE VLAG limousine, de officiele auto van Mao Zhedong, waarin ook President Nixon werd gereden weer in productie te nemen ten detrimente van de AUDI wagens, thans in veelvuldig gebruik door de regering en de bureaucratie. Dit is een belangrijk signaal van zelf trots, orgueil. Hoe groot zou niet het effect zijn op de arbeidsmoraal van de Nederlandse industriearbeider als onze Regering NEDCAR opdroeg officiele auto’s, ambulances, politieauto’s enzo te ontwikkelen en aan te bieden.Waarom gebeurt dat niet? Het hoeven geen gammele dafodiles te worden, maar een al dan niet hybride product moet toch kunnen, Doet Spijker mee? Doet de electro/waterstoflobby mee? Waar is onze industriepolitiek? Ja ik wee6 het, de Duits autoindustrie heeft een 7 x zo groot achterland. Moeten wij dan 7x zoveel achterlijker zijn?
alfred vierling

voor meer info over chinese autoproducties zie hier
http://modelautokrant.nl/2012/01/century-dragon-en-de-chinese-auto-industrie/

Waarom regime change in Syrie? Waarom wordt Iran niet aangevallen door de USA? Pourquoi ce bouleversement souhaité syrien? Pourquoi l’Iran ne sera-t-il jamais attaqué par les Et-Unis?

1 Comment

Waarom moet Assad weg? Het maakt deel uit van een omsingelingsplan van Iran. De Arabische Liga wil een shiitische as Iran-Libanon-Syrie vorkomen. De Shiiten zijn de overwinnaars van de Amerikaanse interventie in Irak, ten detrimente van de aanstichters ervan: Israel. Lees voorts bijdrage 1 hieronder;
Waarom wordt Iran voorgesteld als de aggressor door Israel, maar zal de USA het nooit aanvallen? Het heeft Iran nodig als steunpunt voor de shiitisch-persofone bevolking van het Midden-Oosten en als springplank voor de Turkmenen (in verzet in Xinjiang), om zo de Chinezen af te snijden van belangrijke gasvoorraden. Lees voorts bijdrage 2 (Frans)

Pourquoi la Syrie est-elle objet de critique occidentale? Parce que le bouleversement du regime fait part d’une politique d’isolement de l’Iran , voir la contribution 1. ci-dessous.
Pourquoi l’Iran ne sera-t-il jamais attaqué par les Etats-Unis? voir la contribution 2. ci-dessous

Contribution 1:

Que motive la position anti-syrienne actuelle ? La Syrie est principalement devenue une victime parce qu’elle est proche de l’Iran. Le renversement du régime actuel fait partie d’un plan d’isolement de l’Iran. Cependant, le rapprochement de Damas avec Téhéran s’est produit parce qu’ le conflit israélo-arabe n’est pas résolu. Je me souviens qu’au cours d’une conversation avec Hafez al-Assad – père de l’actuel président syrien –, ce dernier m’avait dit qu’il s’efforcerait de ne pas rester « seul à seul avec Israël ». L’absence de résolution du dangereux conflit au Moyen-Orient, caractérisé par une tendance constante à l’escalade vers la phase de crise, a incité Damas à créer, au cas où, une « base arrière » iranienne.

Pourquoi les pays arabes ont-ils également, pour la plupart, pris position contre le régime de Bachar al-Assad ? La cause principale est le conflit croissant entre les deux grandes tendances religieuses de l’Islam, les sunnites et les chiites. Suite à l’opération militaire américaine en Irak, ces contradictions se sont renforcées. Le gouvernement syrien est principalement constitué d’alaouites, un courant proche du chiisme. La Ligue arabe, qui unit dans leur écrasante majorité des Etats sunnites, s’est mise à redouter la création d’une « ceinture chiite » de l’Irak au Liban, e passant par l’Iran et la Syrie.

Que pourrait-il arriver en cas de renversement du régime syrien actuel ? Il serait bon que les auteurs du projet de résolution du Conseil de sécurité de l’ONU rejeté se penchent sur cette question. Il existe suffisamment d’exemples assez éloquents de ce à quoi peut mener une politique irresponsable au Moyen-Orient et en Afrique du Nord. Il convient impérativement de lui opposer des efforts collectifs, sans lesquels on ne pourra empêcher à terme que la situation ne glisse vers le chaos et la guerre civile, provoquant finalement l’échec des mesures si nécessaires à la résolution du conflit israélo-arabe.

Evgueni Primakov

Contribution 2.

Iran : Rumeurs d’une guerre qui n’aura pas lieu !
26.06.2010

Il y a une semaine, la presse israélienne a affirmé qu’une douzaine de navires de guerre américains (dont un porte-avions) et un navire de guerre israélien avaient traversé le Canal de Suez avec la collaboration discrète de l’armée égyptienne pour faire route vers la mer rouge. L’annonce est devenue par la suite une rumeur sous l’effet de sa reprise par certains sites qui aiment prétendre disposer d’infos secrètes, ce qui a donné lieu à des rumeurs d’une frappe imminente des installations nucléaires iraniennes. Ce n’est pas la première fois que de telles choses arrivent. Les autorités américaines ont pour leur part ni confirmé, ni démenti. Cela n’est pas non plus une attitude inédite : tout au long de la présidence Bush en parallèle aux efforts diplomatiques intenses pour renouer le dialogue avec Téhéran en vue d’une entente vitale pour les Etats-Unis, les autorités américaines avaient frappé sur les tambours de la guerre. A l’époque, notre pronostic était qu’il n’y aurait pas de guerre, nous le maintenons : il n’y aura pas de guerre, mais nous assistons à un retour des tambours de la guerre dans une version plus efficace.

Depuis 8 ans, on entend régulièrement des sites pro-israéliens ou pro-palestiniens tenus par des passionnés annoncer régulièrement des attaques imminentes contre l’Iran sur la base de rumeurs qualifiées de source militaire sûre. Une bonne vingtaine d’attaques de ce genre ont été annoncées et ont occupé les esprits sans avoir lieu, rasant l’Iran (selon la formule affectionné par ces sites), car Washington a besoin d’une alliance avec les mollahs iraniens, chiites et persanophones pour contrôler deux sites vitaux pour son avenir : l’Asie Centrale (musulmane et persanophone) et le Cashmire (chiite) qui lui permettraient de priver la Chine d’une source majeure de gaz tout en créant une base-arrière de soutien aux Ouïghours. Cela lui permettrait aussi de prendre le contrôle des chiites pour créer une grande république chiite englobant le Sud pétrolier iranien, le Sud pétrolier irakien et le Nord pétrolier saoudien.

Les mollahs sont l’avenir de Washington ! En conséquence, il ne peut en conséquence pas les détruire. Cet avenir est cependant inaccessible car les mollahs refusent toute entente pour deux raisons. D’une part, ils ont peur de perdre le soutien de la rue arabe pour le Hezbollah, car cela les priverait d’une bonne capacité de nuisance, de chantage et de marchandage diplomatique et d’autre part, ils devraient au nom de la réconciliation irano-américaine autoriser le retour au pays d’Islamistes iraniens pro-américains, ce qui les expose à une perte progressive du pouvoir politique au sein de leur propre régime. Les mollahs et les Pasdaran se retrouveraient alors sous les ordres de Washington dans le rôle peu enviable d’alliés jetables inutiles après la conquête de l’Asie Centrale et le remodelage de l’Arabie Saoudite. Leur refus de toute entente reste donc sans appel, c’est pourquoi sans chercher à les détruire, Washington cherche à les affaiblir par toutes sortes de sanctions ou d’intimidations pour les pousser à accepter.

la menace tactique d’une frappe | Dans ce registre des pressions, les menaces de frappes ont une place particulière car les mollahs eux-mêmes sont depuis toujours dans une stratégie d’escalade guerrière pour laisser planer la menace sur l’approvisionnement pétrolier de l’Occident afin de le forcer à capituler. C’est leur réponse à la guerre d’usure économique des sanctions américaines. Or, on n’a jamais vu Washington donner suite aux provocations de Téhéran : il a toujours calmé le jeu et l’on n’a jamais assisté à aucune riposte militaire américaine contre Téhéran quelle qu’était sa provocation, même quand des vedettes des Pasdaran ont défié un navire de guerre américain ou encore face à la distribution d’armes aux terroristes irakiens ou aux Talibans.

Le fait que Washington n’ait pas saisi ces nombreuses occasions dénote une absence de volonté de confrontation, compréhensible par l’extrême faiblesse des Pasdaran qui malgré une supériorité numérique écrasante n’ont pas su vaincre la petite armée irakienne.

Du fait de l’impossibilité d’un combat sans une défaite entraînant la chute du régime, de notre point de vue en évoquant des frappes, Washington ne menaçait pas Téhéran : il menaçait ses alliés et partenaires commerciaux, la Russie, la Chine et la France, de reproduire le schéma de l’invasion de l’Irak qui avait eu une grande répercussion négative sur leurs intérêts géopolitiques et pétroliers. En fait, en frappant sur les tambours de la guerre, Washington entendait inquiéter ces grandes puissances pour les inciter à encourager le choix des sanctions au lieu de la guerre. Les sanctions menaçaient les intérêts de ces Etats, mais ces intérêts n’étaient pas supprimés. Les Etats concernés pouvaient espérer un compromis via des négociations multilatérales (via les Six). Washington a apprécié car Téhéran ne pouvait accepter aucun apaisement, les Six se trompaient. Il a ainsi réussi à obtenir un soutien international à de nouvelles sanctions. Washington qui en 1996 avait banni tout investissement pétrolier en Iran pour les compagnies opérant aux Etats-Unis a ajouté des sanctions bancaires à son panel de pressions pour bloquer l’accès à des investisseurs via des sociétés écran. Il est ainsi devenu le seul Etat capable de mettre fin au calvaire des mollahs.

la fin du recours à la menace de frappe | Après cette victoire, Washington a maintenu la rumeur pour justifier de nouvelles sanctions. Mais après 18 mois d’embargo financier, il s’est aperçu que ces sanctions bancaires avaient trop affaibli les mollahs : ces derniers ne pouvaient plus payer leurs miliciens et pouvaient chuter sans ce rempart contre le peuple. Washington qui avait basé la justification initiale de sa volonté de frappes ou de sanctions sur la menace nucléaire et militaire était dans l’embarras car les citoyens et électeurs américains qui ont été convaincus de cette menace exigeaient sans cesse des mesures plus fortes contre les mollahs.

un apaisement tactique | Washington devait trouver des solutions. Dans un premier temps, il a annoncé de nouvelles sanctions, mais il s’agissait d’anciennes sanctions déjà en vigueur, ce qui était synonyme d’une pause de facto dans l’adoption de nouvelles sanctions, puis étant donné qu’il évoquait les frappes dans une optique de protection d’Israël, Bush a fait savoir que l’option militaire n’était plus à l’ordre du jour car il allait livrer un parapluie anti-missiles à Israël. Puis il a insisté sur la volonté de nouer le dialogue avec Téhéran via l’ouverture d’un bureau diplomatique à Téhéran. Son successeur est allé plus loin en pérennisant la pause par l’annonce d’un gel dans l’adoption de nouvelles sanctions pour favoriser le dialogue (pour aboutir à une normalisation voire une entente).

Cette politique dite d’apaisement ne pouvait rien changer pour Téhéran sur le plan économique car Washington évitait de nouvelles sanctions, mais il maintenait son terrible embargo financier. En revanche, cette politique avait de quoi le perturber car la rue arabe ne permet à ses amis le moindre apaisement avec les amis d’Israël. C’est pourquoi avant l’arrivée d’Obama, Téhéran s’est mis à s’agiter en appelant le Hamas à rompre sa trêve avec Israël pour provoquer une guerre avant l’accession au pouvoir d’Obama qui allait l’embarrasser avec sa politique de dialogue.

une nouvelle approche pénalisante | Selon un opposant iranien, qui a des contacts au Congrès, peu avant ce conflit, Jimmy Carter s’était rendu à Damas pour rencontrer les responsables du Hamas afin de les convaincre que les Démocrates américains réputés anti-Israéliens les laisseraient faire s’ils attaquaient Israël pendant la période de transition entre Bush et Obama. Selon cet opposant, Washington avait ainsi encouragé les mollahs d’aller aussi loin pour montrer à la rue arabe qu’ils étaient incapables d’aider le Hamas pendant le conflit comme ils avaient été incapables d’aider le Hezbollah en 2006 pendant la guerre du Liban. Effectivement, les mollahs ont été incapables de mobiliser des foules encore moins de dépêcher des combattants ou des armes vers Gaza assiégé. On a alors assisté à une suractivité de la Turquie et de son 1er ministre Erdogan qui s’est distingué par un clash avec Shimon Pérès devant les caméras du monde entier en janvier 2009 à Davos. Puis il avait œuvré au niveau de l’ONU pour parvenir à pousser un Israël étrangement très vindicatif à cesser les combats alors qu’au même moment, les mollahs oeuvraient pour continuer la guerre. Cela avait porté ombrage au rôle des mollahs bien qu’ils financent le Hamas.

L’expérience a été concluante. Washington avait une carte à jouer pour discréditer les mollahs afin de les isoler (une sanction tactique) en cas d’échec de ses efforts pour parvenir à une entente par les sanctions. Mais il s’agissait d’une carte que l’on peut qualifier de difficile car il fallait un conflit autour du Hamas. Téhéran l’a d’ailleurs compris puisqu’il a changé son fusil d’épaule en évitant tout conflit militaire et en se positionnant dans une action anti-sioniste au niveau de l’ONU comme l’avait fait la Turquie pendant le conflit de Gaza. L’exemple le plus marquant est celui de Durban 2 où la Turquie n’a pas pu suivre et Téhéran a restauré son image de champion de la rue arabe.

Il y a quelques semaines, après l’échec de toutes les tentatives pour entraîner les mollahs dans un compromis, notamment par l’intermédiaire d’un pseudo accord via le Brésil, Washington a joué cette carte difficile avec l’affrètement d’une flottille anti-blocus où se trouvaient des éléments armés capables de déclencher un conflit. On ne peut savoir si Israël a, ou non joué le jeu, toujours est-il que l’association Turque chargée de l’opération qui est un organisme très proche du parti islamiste au pouvoir n’avait pas lancé d’invitation aux mollahs pour participer au voyage et de fait, il n’y a pas eu de martyr iranien donc aucune chance que Téhéran puisse profiter de ce conflit qui a donné à la Turquie une occasion en or pour devenir le super champion de la rue arabe. Après un certain flottement, Téhéran a fini par annoncer l’envoi de navires militaires pour escorter les futurs convois humanitaires alors que la marine des Pasdaran n’a pas le niveau requis pour ce genre de mission. Le régime avait par la suite changé d’avis car il avait peur de se retrouver en position d’être humilié par la flotte israélienne ou américaine, ce qui aurait alors été le chant du cygne de son rôle de défenseur de la rue arabe. Sa défaite aurait été totale si la Turquie s’en mêlait pour secourir ses navires de guerre. Dans l’incapacité d’agir sur le plan militaire, mais dans l’obligation d’agir quand même, il avait fini par annoncer l’envoi d’un navire humanitaire, ce qui ne changeait pas la donne car après l’affaire de la Flottille, son navire humanitaire devait nécessairement être accompagné d’un ou plusieurs navires de protection.

(la rumeur) | En annonçant un attroupement de navires américains et d’un bâtiment de guerre israélien sur la Mer Rouge, Washington plaçait un obstacle sur la route de cet envoi où la modeste flotte de protection des mollahs allait faire figure de coquille noix ! Le but était de priver Téhéran de l’envoi d’un navire pour le discréditer. La preuve de cette hypothèse est que les mollahs ont annoncé hier l’annulation du bateau humanitaire à destination de Gaza.

C’est une victoire pour Washington. Très pragmatiquement, Washington a programmé ce retour des tambours de guerre à un moment où la Russie a dénoncé les sanctions unilatérales américaines qui donnent l’avantage à Washington en menaçant de quitter les Six pour bloquer le processus. Très prudemment, Medvedev en visite aux Etats-Unis n’a pas commenté cette opération censée le pousser à plébisciter les sanctions unilatérales américaines.

Cette rumeur a sans doute une autre motivation pragmatique : elle arrive à un moment où nous assistons à une montée du mécontentement américain face à l’impression d’inactivité que donne Obama… C’est un bon coup d’énergie pour faire cesser les moqueries médiatiques (ci-dessous) afin de sauver l’aura américaine du président noir et presque musulman, un homme très utile pour enraciner les Etats-Unis en Afrique et dans le monde réellement complexe des musulmans…
© WWW.IRAN-RESIST.ORG

Older Entries